II SA/Go 1024/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.S. na zalecenia pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. UZASADNIENIE T.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na zalecenia pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej z dnia [...] października 2021 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości. W treści skargi reprezentujący stronę pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zalecenia skierowany do skarżonego organu, a na wypadek jego nieuwzględnienia, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez tutejszy Sąd. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że nieusunięcie nieprawidłowości zawartych w powyższych zaleceniach pokontrolnych w zakreślonym terminie powoduje nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości do trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok nałożenia kary. Pełnomocnik podkreślił, że może to narazić skarżącego na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków natury finansowej, bowiem zmiana nazwy produktu spowoduje znaczną szkodę w postaci poniesienia wysokich kosztów związanych ze zmianami organizacyjnymi i technicznymi, w tym opakowań, etykiet, materiałów informacyjnych i promocyjnych, na które składają się w szczególności wynagrodzenie podmiotów wyspecjalizowanych w ich projektowaniu i produkcji, a także koszty związane z transportem produktów ze zmienioną nazwą. Nadto pełnomocnik zaznaczył, że skarżący będzie ponosił koszty związane z utylizacją opakowań, które już wyprodukowano. W ocenie pełnomocnika zmiana w nazwie produktu spowoduje utratę klientów, co także wpłynie na sytuację finansową strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 i 19 maja 2011 r., II OZ 415/11, CBOSA). Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zawsze na wnioskodawcy, ogólny wywód strony nie jest w tym względzie wystarczający. Wnioskodawca obowiązany jest wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego indywidualnej sytuacji przede wszystkim finansowej i majątkowej. Biorąc pod uwagę argumentację zawartą we wniosku w ocenie Sądu uznać należało, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego jako uzasadnienie do zastosowania ochrony tymczasowej wskazał, że konsekwencją nieusunięcia nieprawidłowości zawartych w zaleceniach pokontrolnych będzie nałożenie kary pieniężnej w wysokości do trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok nałożenia kary, co wpłynie na sytuację finansową skarżącego. Nadto podniósł, że zmiana nazwy produktu, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w zaleceniach, spowoduje poniesienie wysokich kosztów oraz może doprowadzić do utraty klientów, co również wpłynie na sytuację finansową skarżącego. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej nie przedstawił aktualnej sytuacji finansowej swojego mandanta, nie przedłożył żadnych dokumentów, które umożliwiłyby Sądowi dokonanie aktualnej oceny finansowej i majątkowej skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że Sąd dokonując analizy przedmiotowej sprawy, przy uwzględnieniu ww. twierdzeń oraz znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zeznania podatkowego skarżącego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2020, nie mógł dokonać prawidłowej oceny jego sytuacji finansowej i majątkowej oraz konsekwencji związanych z niewstrzymaniem zaskarżonego aktu. W celu uzyskania ochrony tymczasowej skarżący powinien był we wniosku przedstawić swoją sytuację majątkową, tak żeby umożliwić Sądowi ocenę, czy wykonanie aktu rzeczywiście może spowodować opisane przez niego skutki. Tymczasem skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego zalecenia pokontrolnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskowanie takie uznać należy za co najmniej przedwczesne. Nie sposób także ocenić, przy uwzględnieniu jedynie twierdzeń strony, jak zmiana nazwy produktu mogłaby wpłynąć na potencjalnych konsumentów. Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA 16 października 2018 r., I GZ 331/18). Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16). Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł innych nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie zalecenia pokontrolnego będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.