I SA/Gl 872/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.),, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych – interpretacja 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] nr [...] stwierdzającego, że stanowisko A. K. zawarte we wniosku z dnia 15 marca 2007 r. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest nieprawidłowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując w tym zakresie, że wnioskodawca zawarł w listopadzie 2006 r., jako osoba fizyczna umowę zbycia udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością mającej siedzibę w Polsce. Z treści umowy wynikało, że kupujący zapłaci cenę sprzedaży w ratach, w uzgodnionych terminach, w okresie kilku lat. Płatność rat i ich wysokość uzależniona będzie od spełnienia warunków określonych w umowie. W tak przedstawionym stanie faktycznym, podatnik sformułował pytanie " kiedy w stosunku do poszczególnych kwot rat ceny sprzedaży udziałów (...) powstanie (...) obowiązek podatkowy i kiedy płatności z opisanej transakcji stają się przychodem należnym w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych"? Zdaniem wnioskodawcy przychodem należnym będzie każdorazowo ostatecznie określona co do wartości część ceny, w wymienionych powyżej terminach, a obowiązek podatkowy powstanie w dacie ustalenia tej ceny, ponieważ w sytuacji, gdy nie jest ustalona ostateczna cena, to nie można mówić o przychodzie należnym. Postanowieniem z dnia [...] [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia podatnika, w którym strona zarzuciła organowi pierwszej instancji: 1) brak prawidłowej interpretacji, 2) brak rozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości problemu "należności", 3) błędne uznanie elementów ceny za stałe raty. Odnosząc się do w/w zarzutów, Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na treść art. 180 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych ( Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określanym skrótem "Kh" – zgodnie z którym udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością mogą być zbywane w całości lub w części, przy czym zbycie to powinno być dokonane w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W momencie zbycia udziałów następuje przeniesienie praw i obowiązków wynikających z ich posiadania na nabywcę. Kontynuując, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie skrótem "updof" – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52 a i 52 c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 updof źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit a – c ustawy. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 6a updof za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych. Uzyskany z tego tytułu przychód podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30 b ust. 1 w/w ustawy, zgodnie z którym od dochodów m.in. z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną, podatek wynosi 19% uzyskanego dochodu. Dochodem natomiast jest – jak wynika z art. 30 b ust. 2 pkt 4 ustawy – różnica między sumą przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia udziałów, a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1 f lub art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy. Dochodów z odpłatnego zbycia nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27 oraz 30 c updof. Po zakończeniu roku podatkowego, podatnik jest obowiązany w odrębnym zeznaniu podatkowym PIT – 38 wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną. W terminie złożenia zeznania podatnik jest zobowiązany wpłacić należny podatek dochodowy wynikający z zeznania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie podatnik zawarł prawnie skuteczną umowę sprzedaży udziałów z warunkiem zawieszającym. Zdaniem organu w tak przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie będzie miał przepis art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a updof, a to oznacza, że opodatkowaniu będzie podlegał przychód należny, a więc jak wskazał organ pierwszej instancji "przysługujący". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zasadnie organ pierwszej instancji wskazał, że "przychód należny" to przychód przysługujący, bez względu na to, czy został otrzymany, czy też będzie dopiero otrzymany w przyszłości. Za bezpodstawne uznał też twierdzenie strony uznania elementów ceny za raty, gdyż jak zaznaczył zarówno z treści wniosku, jak i umowy sprzedaży wynika, że strony tej umowy postanowiły, że cena będzie płatna w ratach. Rata nie traci swego charakteru tylko dlatego, że w razie zaistnienia prawnych okoliczności mogłaby ulec zmianie. Wysokość każdej raty znana jest sprzedającemu, gdyż wynika z treści zawartej umowy. Za bezzasadny uznał też Dyrektor Izby Skarbowej zarzut "braku prawidłowej interpretacji" odwołując się w tym przedmiocie do regulacji zawartej w art. 14 a § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz, starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Interpretacja – zgodnie z w/w przepisem – zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego. W końcowej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do tezy wyroku, na który powołał się skarżący podniósł, iż wyroki nie są powszechnie obowiązującym źródłem prawa i wiążą jedynie w sprawach, w których zapadły. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone przez wnioskodawcę – działającego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a updof poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności przedstawiono przebieg postępowania w sprawie udzielenia wnioskodawcy interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa w indywidualnej sprawie oraz zapadłe w tej materii rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności, pełnomocnik polemizując ze stanowiskiem organów interpretacyjnych wskazał, iż kluczowym zagadnieniem w przedstawionym stanie faktycznym jest dokonanie wykładni pojęcia "przychodu należnego", o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a updof. Odwołując się do wykładni językowej pełnomocnik podniósł, iż "należny" to tyle co "przysługujący, należący się komuś lub czemuś". Dla poparcia tej wykładni pełnomocnik przywołał szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, cytując obszerne fragmenty ich uzasadnień oraz poglądów doktryny odnoszących się do przychodów należnych. W sumie, dokonując reasumpcji stanowisk zawartych w zaprezentowanych wyrokach i poglądach doktryny uprawnionym jest wniosek, iż w ocenie wnoszącego skargę, za przychód należny wynikający z w/w przepisu należy rozumieć przychód, gdy po stronie dłużnika powstaje obowiązek świadczenia, a więc de facto moment wymagalności wykonania świadczenia. Za nieprawidłowe uznał pełnomocnik stanowisko organu, iż przychodem należnym jest orientacyjnie zakreślona cena za pakiet udziałów, będący przedmiotem umowy. Dodatkowo pełnomocnik powołał się na treść postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...], który udzielając interpretacji dla strony umowy podzielił co do zasady pogląd skarżącego, wskazując, że "należne" odnosi się do elementów stosunku prawnego zobowiązania. Należność wynika bowiem z treści stosunku prawnego, a odnosi się do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Przez "przychody należne" należy także rozumieć przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie ich dochodzenia. Podsumowując, pełnomocnik stwierdził, iż pojęcie przychodu należnego wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 6 upof rozpatrywać należy zawsze w aspekcie wymagalności należności w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwości do prawnie skutecznego ich dochodzenia. W tym też zakresie stanowisko organów podatkowych, w myśl którego za przychody należne należy traktować wartość wszelkich przychodów przysługujących podatnikowi z danej umowy – nie powinno się ostać, gdyż narusza w/w przepis. W rozpatrywanym stanie faktycznym przychodem należnym będzie każdorazowo ostatecznie określona co do wysokości część ceny, jaką sprzedający udział może domagać się od nabywcy na podstawie przedmiotowej umowy. Przewidziana w przedmiotowej umowie cena udziałów stanowi wyłącznie cenę potencjalną, a więc nie powoduje powstanie przychodu należnego. Tym samym, w odniesieniu do dodatkowej ceny sprzedaży oczywistym jest, że momentem powstania przychodu będzie moment, w którym nastąpi sprecyzowanie wartości poszczególnych rat sprzedaży udziałów, gdyż dopiero wówczas będzie znana ich ostateczna wartość. Odnosząc się do części ceny podstawowej również w tym przypadku – jak podniósł pełnomocnik – przychodem należnym będzie dopiero kwota wynikająca z końcowego ustalenia ceny przysługującej sprzedającemu, nie zaś maksymalna cena za pakiet udziałów. W końcowej części uzasadnienia wskazując na naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, pełnomocnik odwołał się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 2 grudnia 1999 r. sygn. akt III SA 8093/98, podnosząc, iż nie można przerzucać na podatników błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę, jak i przez organ podatkowy. Taka sytuacja miała też miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż jak wskazał pełnomocnik niejednolite jest w tej kwestii stanowisko organów podatkowych. Wskazał także – powołując się na wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 680/99 – iż wykluczone jest posługiwanie się w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego regułą interpretacyjną, w myśl której wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść Skarbu Państwa. Pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, iż sąd administracyjny – sprawując na podstawie art. 3 § pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wydawane na podstawie art. 14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.) – jest obowiązany do kontroli takich decyzji zarówno pod względem formalno-procesowym oraz z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (uchwała składu 7 sędziów NSA, sygn. akt I FPS 1/06). W przedmiotowej sprawie strony toczą spór co do właściwej interpretacji przepisu 17 ust. 1 pkt 6 lit a updof, zgodnie z którym "Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się (...) należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych". Organy podatkowe konsekwentnie prezentowały pogląd, że przychód należny w rozpatrywanej sprawie to cena sprzedaży udziałów, bez względu na to, kiedy cena ta będzie płatna. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył co prawda, że umowa zawiera warunki dotyczące wysokości ceny, jednakże powtórzył za organem interpretacyjnym pierwszej instancji, że opodatkowaniu będzie podlegał przychód należny, a więc jak wskazał organ pierwszej instancji "przysługujący". Jak zasadnie zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącego, organy podatkowe nie wskazały jednak w badanej sprawie, jaki przychód ( która z cen ) będzie spełniał kryterium "należnego". Zdaniem Sądu, dokonana przez organy interpretacja nie została oparta o stan faktyczny przedstawiony przez skarżącego, a przede wszystkim nie zawierała oceny umowy dołączonej – po wezwaniu organu – do przedmiotowego wniosku. Interpretacja ta zawierała bowiem ogólne uwagi w dużym stopniu abstrakcyjne, a nie uwagi dotyczące kwoty przychodu należnego, wynikającego z umowy, a więc przychodu podlegającego opodatkowaniu w roku podatkowym 2006. Wiodące dla niniejszej sprawy winno być dokonanie wykładni pojęcia przychodów "należnych". Należy przy tym podkreślić, iż wykładnia przepisów prawa podatkowego przyjmuje pierwszeństwo wykładni językowej. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. W przypadku dyspozycji art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy dodatkowo podkreślić konieczność stosowania wykładni ścisłej, bowiem przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej definicji podatku jaką ustawodawca zawarł w dyspozycji art. 11 ust. 1 ustawy wskazując, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne. Słowo "należny" Słownik Języka Polskiego definiuje jako "przysługujący komuś". W przypadku zbycia udziałów przychodem jest kwota przysługująca podatnikowi od nabywcy tych udziałów. Organy podatkowe uznały, iż opodatkowaniu z tytułu zawartej umowy podlegała będzie ceny wynikająca z zawartej umowy, bez względu na to, czy cena ta przysługiwała skarżącemu w 2006 r. czy też w latach następnych. Ujmując rzecz inaczej, organy przyjęły, iż opodatkowaniu podlegał będzie dochód , który nie wystąpił u skarżącego i który będzie dochodem należnym w kolejnych latach podatkowych. Ustalenia te – zdaniem Sądu - nie były poprawne gdyż nie uwzględniały części tzw. ceny zmiennej oraz dodatkowej ceny sprzedaży oraz pozostałych czynników, które będą miały realny wpływ na wysokość faktycznie należnego przychodu na przełomie trzech lat podatkowych. Nie przeprowadzenie analizy umowy stało się bezpośrednią przyczyną założenia, iż przychodem skarżącego w roku 2006 jest orientacyjnie zakreślona granica ceny za pakiet udziałów, będących przedmiotem umowy. Prawidłowo przeprowadzona analiza umowy doprowadziłaby organy podatkowe do ustalenia, czy skarżący w roku 2006 miał prawne podstawy do dochodzenia od kupującego ceny wynikającej z umowy, a przede wszystkim do jakiej kwoty tej ceny prawo to mu przysługiwało. Sąd pragnie podkreślić, iż zagadnienie przychodu "należnego" wielokrotnie stanowiło przedmiot analizy orzecznictwa sądowo – administracyjnego. Generalnie z orzecznictwa tego wywieść można tezę, że przychód należny to "przychód, którego podatnik mógł prawnie dochodzić". Zbieżne z tym poglądem jest także stanowisko doktryny, które za przychód należny uznaje przychód wymagalny, a więc należność, której spełnienia może domagać się wierzyciel. Na uwagę zasługuje pogląd wyrażony w Glosie P. Borszowskiego do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r. sygn. akt SA/Bd 106/2003, zgodnie z którym "Z jednej strony sformułowanie "należne" powinno się odnosić bezpośrednio do prywatnoprawnych regulacji wynikłych na gruncie prawa handlowego, a dotyczących zbycia udziału. Z drugiej jednak strony to sformułowanie powinno się jednocześnie rozumieć zgodnie z regulacją podatkowoprawną. Konieczne staje się bowiem podkreślenie, iż przedmiotem "końcowej" oceny organu prowadzącego postępowanie podatkowe staje się nie tyle samo odpłatne zbycie udziału, ile przychód należny od tej czynności. Ponadto ustawodawca wprost doprecyzowuje to sformułowanie, dodając określenie "należne chociażby nie zostały faktycznie otrzymane" [...]. Zestawienie elementów podatkowych i prywatnoprawnych w analizowanym przepisie art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a u.p.d.o.f. będzie prowadzić do wniosku, iż przedmiotem analizy organu podatkowego jest nie tylko sama czynność zbycia udziału, ale przede wszystkim przychód podatnika wynikający z tej czynności (przychód należny)". Należy także zgodzić się z poglądem wyrażonym w skardze, a dotyczącym uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Przepisy art. 14 a § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej określają zakres dokonywanej przez organy podatkowe interpretacji wskazując w § 3 tego przepisu, że "Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa". W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy, faktycznie skupił się na przytoczeniu przepisów prawa, pomijając – poza stwierdzeniem, że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe – ocenę prawną skarżącego dotyczącą przychodu "należnego", a więc pomijając istotę interpretacji, tj. wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ocena prawna powinna bowiem zawierać wyjaśnienie prezentowanego poglądu w oparciu o przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia wraz ze wskazaniem, w jakim zakresie nie zasługuje na uwzględnienie pogląd wyrażony przez zainteresowanego, ze wskazaniem także przepisów, stanowiących podstawę takiego stanowiska. Nie stanowi – w ocenie Sądu – interpretacji co do zakresu i zastosowania przepisów prawa podatkowego, zacytowanie przepisów, bez wyjaśnienia ich treści, a zwłaszcza ich zastosowania w konkretnej sprawie przez organy podatkowe. W rozpatrywanej sprawie – co wymaga podkreślenia – organ odwoławczy skupił swoje rozważania na treści art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a updof, pomijając zasadnicze argumenty zażalenia dotyczące treści umowy oraz interpretacji pojęcia "przychodów należnych" podlegających opodatkowaniu w kontekście przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego. Organ nie odniósł się także do rozważań skarżącego dotyczących zarówno podstawowej ceny sprzedaży, jak i dodatkowej ceny sprzedaży, w kontekście przychodu "należnego" określonego w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a updof , które w ocenie Sądu stanowią podstawę do właściwie dokonanej interpretacji. Nie stanowi bowiem takiego odniesienia – w świetle analizy poglądów zawartych w zażaleniu – stwierdzenie, że opodatkowaniu podlega przychód należny, choćby nie został faktycznie otrzymany, bez wyjaśnienia – w badanym przypadku – jaki przychód ( ze wskazaniem konkretnych kwot ) i kiedy spełniał kryterium przychodu "należnego". Na uwagę zasługuje fakt, co wynika też z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt P 36/05 jak i uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FPS 1/06 – że kontrola legalności zaskarżonych decyzji w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczy także ich merytorycznej treści, jednakże należy podkreślić, że organem interpretacyjnym w tym przedmiocie jest organ podatkowy, a kontrola sądowa rozstrzygnięć odnosi się do poprawności dokonanej interpretacji. Sąd nie jest zatem uprawniony do dokonywania – w zastępstwie organów podatkowych – interpretacji przepisów prawa podatkowego, które następnie wiązałyby organy podatkowe, a więc nie może zastępować tych organów w ich dokonywaniu, a jego rola ograniczona została tylko do oceny poprawności dokonanej przez organy podatkowe interpretacji. Trybunał uznał bowiem, że rola organów podatkowych w żaden sposób nie ulega ograniczeniu, a więc sąd w żadnym stopniu nie przyjmuje na siebie prowadzenia postępowania. Kontroli sądowej podlegał bowiem będzie "przebieg postępowania oraz zastosowanie prawa materialnego". Rozpatrując ponownie zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej odniesie się do wszystkich argumentów podniesionych w jego treści, a następnie wyjaśni prawne podstawy rozstrzygnięcia, czyniąc zadość nałożonemu na organy interpretacyjne obowiązkowi wynikającemu z art. 14 a § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem sugestii zawartych we wcześniejszej części uzasadnienia. Przede wszystkim organ ten dokonana analizy treści załączonej umowy sprzedaży udziałów oraz ich ceny oraz określi, jaka kwota stanowiła przychód należny roku podatkowego 2006 i jakie okoliczności zadecydowały o takiej jej kwalifikacji. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję w całości, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W punkcie drugim wyroku Sąd postanowił zasądzić na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej w K. koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego, stosownie do art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.