VII SA/Wa 1514/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego oddala skargę UZASADNIENIE 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku A. K. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2020 r., znak: [...], którą odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Wnioskiem z 3 stycznia 2020 r. skarżący wystąpił do GDDKiA Oddziału w [...] o zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] (dalej też: "DK nr [...]") do nieruchomości wykorzystywanej na cele mieszkaniowe i stanowiącej działkę nr ewid. [...], położonej w [...]. Zaplanowany zjazd miałby na celu obsługę komunikacyjną zabudowy mieszkaniowej, która obecnie jest pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Skarżący podkreślił, że budowa zjazdu polegałaby na obniżeniu krawężnika drogi i przebudowie istniejącego chodnika. 3. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] lutego 2020 r. odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości położonej w [...] i stanowiącej działkę nr ewid. [...]. GDDKiA, działając jako organ pierwszej instancji, wydał powyższą decyzję na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej: "u.d.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Organ wyjaśnił, że negatywna opinia w przedmiotowej sprawie wynika z kilku istotnych uwarunkowań formalno–prawnych. Przede wszystkim, zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr 34 z 3 października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg głównych (droga klasy G). Przyporządkowanie drogi do klasy G oznacza, że droga musi posiadać odpowiednie parametry techniczne i użytkowe, również w zakresie zjazdów. Jest to szczegółowo uregulowane jest w § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Zgodnie z powołanym przepisem stosowanie na drodze klasy G zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, a mianowicie tylko wówczas, gdy nie ma innej możliwości dojazdu lub gdy nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi nieruchomości. W ocenie GDDKiA działka o nr ewid. [...] może mieć dostęp do sieci dróg publicznych poprzez drogę niższej kategorii, tj. drogę gminną (działka nr ewid. [...]) za pośrednictwem działki nr ewid. [...] lub [...]. Taki dostęp można zapewnić poprzez zawarcie porozumienia z właścicielami wymienionych działek, a w przypadku ewentualnego braku takiego porozumienia, poprzez ustanowienie (na wniosek strony) na działce nr ewid. [...] służebności gruntowej (droga konieczna) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c.). W przypadku podziału nieruchomości obsługa komunikacyjna działek wtórnych powinna być bowiem zapewniona wyłącznie poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej skomunikowanej bezpośrednio z istniejącą drogą publiczną, tu: z drogą gminną. Dzięki takiemu rozwiązaniu nie dojdzie do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. 4. Nie będąc usatysfakcjonowanym z rozstrzygnięcia GDDKiA skarżący pismem z 25 lutego 2020 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] lutego 2020 r. Skarżący podkreślił, że nieruchomość będąca jego własnością nie posiada dostępu do drogi publicznej. Nie jest możliwe również zawarcie porozumienia z właścicielami nieruchomości sąsiednich, bądź uzyskanie służebności drogi koniecznej z uwagi na obecne zagospodarowanie działek nr ewid. [...] i [...] oraz ich niewielką powierzchnię. Skarżący stwierdził też, że lokalizacja wnioskowanego zjazdu nie będzie stwarzać bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego i pieszego, bowiem widoczność w obie strony nie jest niczym ograniczona. Dodatkowo obniżenie krawężnika i przebudowa chodnika dla pieszych przyczyni się do odprowadzenia wody z chodnika do kratki ściekowej, obecnie w czasie opadów na chodniku tworzy się zastoisko wody. Po wybudowaniu zjazdu nie zajdzie również potrzeba opracowania zmiany organizacji ruchu, ponieważ przy drodze krajowej nr [...] po stronie prawej i lewej wybudowano już setki zjazdów indywidualnych i publicznych, przy czym niektóre powstały w ostatnim czasie. 5. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2020 r. GDDKiA, działając jako organ drugiej instancji, wydał powyższą decyzję na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 470) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256). Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie można dopatrzyć się okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że Burmistrz [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. zatwierdził podział działki nr ewid. [...] na działki nr ewid. [...], [...] i [...]. Z § 2 umowy darowizny z [...] sierpnia 2011 r. (Repertorium [...] nr [...]) "J. i M. małżonkowie K. darują synowi A. K. do majątku jego osobistego, z opisanej wyżej nieruchomości zabudowaną działkę nr [...] (...)". Przed podziałem działka nr [...] od strony północnej przylegała do drogi krajowej nr ewid. [...], zaś od strony wschodniej do drogi gminnej (ul. [...] - działka nr ewid. [...].), łączącej się z DK nr [...]. Tak więc, obsługa komunikacyjna działki nr ewid. [...] powinna być zapewniona poprzez drogę gminną - ul. [...], a następnie poprzez teren działki nr ewid. [...] do nieruchomości skarżącego. Prowadzi to do wniosku o możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej działce nr ewid. [...] bez konieczności lokalizowania nowego zjazdu z DK nr [...]. Ponadto, organ wyjaśnił, że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje duże natężenie ruchu drogowego. Natężenie ruchu dla analizowanego odcinka ww. drogi krajowej w roku 2015 wyniosło 5.261 pojazdów na dobę. Bezsprzecznym jest przy tym, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania. Ma to szczególne znaczenie zwłaszcza że proponowane miejsce lokalizacji zjazdu wskazane przez stronę na załączonej mapie zasadniczej znajduje się w bliskiej odległości przejazdu kolejowego, tj. w odległości kilku metrów od szlabanu kolejowego. Również istnienie innych zjazdów w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości nie może stanowić podstawy do uwzględnienia żądania strony. Każdy wniosek o zezwolenie na urządzenie zjazdu rozpatrywany jest z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności. Z tego względu, mimo odmiennych rozstrzygnięć, nie można mówić o naruszeniu zasady równego traktowania obywateli. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 16 lipca 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] lutego 2020 r. Ponadto, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ prowadzący przedmiotowe postępowanie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nieustalenie, jaki będzie rzeczywisty wpływ wyrażenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zgodnie ze wnioskiem skarżącego na bezpieczeństwo ruchu drogowego w miejscu projektowanego zjazdu; 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 4 art. 29 u.d.p. poprzez błędne zastosowanie omawianego przepisu w realiach sprawy w sytuacji braku podstaw do jego zastosowania; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez błędne zastosowanie wspomnianego przepisu w realiach przedmiotowej sprawy pomimo braku podstaw do jego zastosowania. 7. Odpowiadając w dniu 19 sierpnia 2020 r. na ww. skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 9. Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Oceniając argumenty obu stron Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości obowiązek uzyskania zgody (zezwolenia) zarządcy drogi jeśli właściciel nieruchomości ma zamiar urządzenia zjazdu z drogi publicznej do własnej posesji. Nie oznacza to wszak, że zarządca drogi ma obowiązek prawny zapewnienia takiego dostępu w każdym przypadku, gdy właściciel nieruchomości tego zażąda. Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obowiązujące w trakcie postępowania prowadzonego przez GDDKiA w związku z wnioskiem skarżących wyraźnie przesądzają, że organ administracji rozstrzygający w przedmiocie wniosku o zezwolenie na urządzenie zjazdu z drogi publicznej do indywidualnej nieruchomości powinien kierować się przede wszystkim dwiema zasadami: a) koniecznością zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego na wskazanym odcinku drogi publicznej, a także b) istnieniem bądź nie, możliwości zapewnienia sobie przez właściciela nieruchomości dostępu do drogi publicznej poprzez uzyskanie prawa służebności gruntowej (przejazdu i przechodu) na działce lub działkach sąsiednich, oddzielających nieruchomość wskazaną przez wnioskodawcę-inwestora od drogi publicznej. Wymienione zasady znajdują rozwinięcie w szczegółowych regułach prawnych rozstrzygania w takich sprawach. Generalnie, zapewnienie dostępu nieruchomości budowlanej do drogi publicznej jest warunkiem zabudowy nieruchomości, a więc odpowiedzialność za spełnienie wskazanego warunku spoczywa na właścicielu nieruchomości. Powinien on zbudować lub przebudować na własny koszt zjazd do drogi, jeśli nieruchomość mająca być przedmiotem inwestycji przylega do drogi, a właściciel uzyskał zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 1 u.d.p.). Z kolei na zarządcy drogi publicznej obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej ciąży tylko wówczas, gdy spełnione są warunki przewidziane w przepisach prawa, to jest warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Reguła taka wynika z przepisu ustawowego bowiem art. 29 ust. 4 u.d.p. jednoznacznie wskazuje, że "ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno budzić wątpliwości, że art. 29 ust. 4 u.d.p., w związku z użytym w przepisie słowem "może", wyraża konstrukcję uznania administracyjnego po stronie organu. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, a także stanowiskiem doktryny prawa, oznacza to, że wydawana w jego ramach decyzja administracyjna powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu (wjazdu) z drogi, a także obowiązujące ww. przepisy o warunkach technicznych. Przepisy te nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W takich przypadkach organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1422/13). Jak wskazano, kluczowym kryterium oceny wniosku o zezwolenie na urządzenie zjazdu jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym (art. 19 ust. 4 u.d.p. w związku z m.in. § 9 oraz § 113 ust. 1-7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepisy ww. rozporządzenia uznaje się przy tym za rygorystyczne: zgoda na lokalizację zjazdu w przypadku określonych rodzajów dróg, zwłaszcza dróg klasy GP, mogą być udzielane wyjątkowo. W tym stanie prawnym zasadą (normą ogólną) jest to, że gdy warunki techniczne nie są w pełni przekonująco spełnione powinna nastąpić odmowa udzielenia zgody (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2936/13 oddalający skargę kasacyjną inwestora). Drugim kryterium oceny wniosków o przedmiotowe zezwolenia jest możliwość zapewnienia dostępu nieruchomości do drogi poprzez inne (sąsiednie) działki. Podkreśla się, że jeśli nieruchomość inwestycyjna jest oddzielona od drogi publicznej przez inną nieruchomość, wówczas właściciel-inwestor powinien w pierwszej kolejności zapewnić sobie służebność gruntową – prawo przejazdu przez nieruchomość lub nieruchomości przylegające do drogi publicznej. Wymaga to zawarcia odpowiednich umów, albo gdy właściciele nieruchomości nie dojdą do zgody – wystąpienia do sądu powszechnego (wydział cywilny) z wnioskiem o ustanowienie za wynagrodzeniem odpowiedniej służebności gruntowej (art. 285 § 1 w zw. z art. 64 kodeksu cywilnego). Alternatywa: albo dostęp poprzez sąsiednie działki, albo za pośrednictwem zjazdu wynika z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Podobne rozwiązanie przewidziano w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm.). Patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4108/18. W rezultacie przyjęta jest wyraźna prawna preferencja: względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia dojazdu z innych dróg niższych, w tym również gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3427/18. 10. Odnosząc powyższe zasady wyrażone w przepisach prawa i w orzecznictwie sądów administracyjnych do okoliczności sprawy wszczętej z wniosku skarżących należy uznać, że GDDKiA zasadnie odmówił udzielenia zgody na urządzenie zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Stanowisko Sądu wynika z kilku istotnych okoliczności. Przede wszystkim, w § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określono szczegółowe warunki połączenia dróg, a także stosowania zjazdów z określonej drogi do nieruchomości do niej przylegających. Celem takiej regulacji było jednak przede wszystkim zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dlatego też bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego stanowi podstawowe kryterium oceny, czy dopuszczalna jest lokalizacja zjazdu indywidualnego w miejscu wskazanym przez właściciela nieruchomości. Z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego należy wziąć pod uwagę fakt, że odcinek drogi krajowej nr [...] [...] – [...] o długości ok. 16 km, do którego przylega działka skarżącego, jest obciążony znaczącym ruchem drogowym. Organ sprawdził bowiem pomiary ruchu drogowego wykonane w całym kraju w 2015 r. i odpowiednie dane dotyczące DK nr [...] przedstawił w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2020 r. Z akt wynika więc, że z przedmiotowego odcinka drogi korzysta średnio 5.261 pojazdów na dobę. Taką częstotliwość ruchu uznaje się za znaczną, a z tego względu odcinek drogi badany w rozpatrywanej sprawie wymaga szczególnej troski o bezpieczeństwo ruchu. Powołany wcześniej § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przewiduje, że droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami na terenie zabudowy powinny być nie mniejsze niż 500 m. Jednocześnie zgodnie z tym przepisem na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. W tej sytuacji GDDKiA zasadnie uznał, że nie ma uzasadnienia dla lokalizacji zjazdu w proponowanym przez skarżącego miejscu. Kluczowe znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ma jednak szczegółowa lokalizacji działki skarżącego. Otóż, zarówno z mapy dołączonej przez skarżącego do wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu (k. 39 akt admin.), jak i materiału fotograficznego zamieszczonego przez organ jako załącznik do zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2020 r. (k. 24-29 akt admin.), wynikają istotne okoliczności. Przede wszystkim, proponowany zjazd indywidualny zlokalizowany miał być w odległości kliku- kilkunastu metrów od przejazdu kolejowego chronionego poprzez zamontowanie zamykanych szlabanów. Nawet jeśli w takim miejscu obowiązują ograniczenie prędkości związane ze skrzyżowaniem z dwutorową linia kolejową, to nie ma wątpliwości, że lokalizacja zjazdu tuż za przejazdem kolejowym ewidentnie zwiększa zagrożenie dla ruchu drogowego. Dotyczy to zarówno pojazdów zjeżdżających z pasa torów kolejowych, jak i ewentualnie pojazdów, które z ul. [...] (DK nr [...]) miałyby skręcać w lewo na działkę skarżącego (nr ewid. [...]). W przypadku przedstawionego usytuowania działki skarżącego odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację proponowanego zjazdu indywidualnego jest całkowicie uzasadniona. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela również stanowisko organu, że uzasadnionym i zgodnym z przepisami rozwiązaniem jest zapewnienie dostępu działki nr ewid. [...] do drogi publicznej, tj. drogi gminnej (ul. [...], działka nr ewid. [...]) za pośrednictwem działki nr ewid. [...] lub działki nr ewid. [...]. Organ słusznie podkreślił, że wyodrębnienie wymienionych działek oraz nabycie przez skarżącego własności działki nr ewid. [...] dokonało się w 2011 r. w wyniku podziału wspólnej nieruchomości należącej do rodziców skarżącego. Oryginalna nieruchomość (działka nr ewid. [...]) od strony wschodniej przylegała do ul. [...]. Pozbawienie zatem działki skarżącego dostępu do drogi publicznej było wynikiem zmian własnościowych nieruchomości prywatnej, a nie budowy bądź przebudowy DK nr [...]. W tej sytuacji kwestionowanie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego do DK nr [...] nie znajduje uzasadnienia. Ani organ administracji właściwy w sprawie, ani Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję organu nie mają podstaw, aby wnikać w stosunki rodzinne skarżącego bądź stosunki z obecnymi właścicielami działek nr [...] i [...]. Właściciele działek przylegających do ul. [...] musieli bowiem liczyć się z faktem, że nieruchomości te mogą być obciążone służebnością gruntową drogi koniecznej na rzecz właściciela działki nr ewid. [...]. W tej sytuacji w pełni uzasadnione jest stanowisko organu, który wskazuje, że sposobem zapewnienia sobie przez skarżącego dostępu do drogi publicznej jest albo porozumienie z właścicielami działek sąsiednich, albo ustanowienie służebności gruntowej w postępowaniu sądowym (nieprocesowym). 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.