III SA/Po 709/19

SENTENCJA Dnia 30 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi B. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia B. A., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2019 roku, nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach. Komendant [...] Policji w [...] wystawił i skierował do realizacji tytuł wykonawczy obejmujący obowiązek zapłaty kwoty [...]zł z tytułu opłaty za deponowanie broni. Zobowiązany B. A., w odpowiedzi na zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, skorzystał z prawa do wniesienia zarzutów. W treści pisma wskazał, że broń została zdeponowana nieprawnie, a w załączeniu przekazał decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, pisma kierowane do Prokuratora Rejonowego w [...] oraz kwestionariusz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora sądowego. Organ egzekucyjny zakwalifikował pismo strony, jako zarzut nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 §1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie wstrzymał realizację zajęcia oraz wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w kwestii wniesionych zarzutów. Komendant [...] Policji, postanowieniem z dnia [...] września 2018 roku, po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2017 roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o uznaniu zarzutów za bezpodstawne. W uzasadnieniu powołanych rozstrzygnięć wskazano, że przeciwko B. A. zostało wszczęte postępowanie karne o czyn określony w art. 158 k.k. Z uwagi na tę okoliczność nastąpiło przejęcie od B. A. do depozytu Policji dwóch sztuk broni palnej myśliwskiej. Postępowanie karne zakończyło się umorzeniem oraz zastosowaniem środka zapobiegawczego w postaci umieszczenia oskarżonego w [...] Szpitalu Neuropsychiatrycznym. Z uwagi na brak wykonania obowiązku poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu, Komendant Wojewódzki Policji cofnął B. A. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W skutek cofnięcia pozwolenia na broń nastąpiła zmiana zasad ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Ciężar ponoszenia kosztów depozytu przeszedł z Policji na osobę, której cofnięto pozwolenie na broń. Jeden egzemplarz broni został zbyty przez pełnomocnika B. A.. Natomiast własność drugiego egzemplarza z mocy prawa przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego, Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o uznaniu zarzutów nieuzasadnione. B. A. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Strona zażądała zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie zarzutów i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego zdeponowanie broni zostało dokonane w sposób bezprawny. W uzasadnieniu skargi zobowiązany wskazał, że proces karny został wytoczony bezprawnie, oparte było wyłącznie na pomówieniach i brak było dokumentów , które uzasadniały cofnięcie pozwolenia na broń palna myśliwską. W okresie od [...] listopada 2007 roku do [...] maja 2008 roku przebywał w [...] Szpitalu Neuropsychiatrycznym na oddziale zamkniętym. Zatem nie miał możliwości odebrania decyzji o cofnięciu uprawnień, która według Policji miała mi być doręczono w dniu [...] stycznia 2008 roku. Został pozbawiony prawa do obrony, gdyż nie miał możliwości odwołania się od tej decyzji. Ocena skuteczności doręczenia decyzji, w świetle art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesądza o zaistnieniu przesłanek do wszczęcia egzekucji. Organ egzekucyjny jest wprawdzie związany stanowiskiem wierzyciela, ale powinien zebrać materiał dowodowy, który pozwoli sądowi ocenić zasadność stanowiska wierzyciela. Skarżący wskazał, że organ egzekucyjny, rozpatrując jego wniosek z [...] listopada 2018 roku, nie wykonał obowiązków procesowych wynikających z treści art. 7, art. 8 i art. 9, art. 77 §1, art. 78 oraz art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz wskazał, że nie chce uiszczać opłaty, bo brakuje mu pieniędzy na leki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd podziela stanowisko organów egzekucyjnych oraz wierzyciela w zakresie kwalifikacji prawnej pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2016 roku. Treść pisma obejmująca zarzut bezprawnego zdeponowania broni wraz z treścią przekazanych załączników (k. od 16 do 29 akt administracyjnych) w sposób oczywisty wskazuje na intencję wyniesienia zarzutu przeciwko prowadzeniu postepowania z uwagi na nieistnienia egzekwowanego obowiązku – art. 33 §1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2016, poz. 559 ze zm.). Z dokumentów złożonych do akt administracyjnych oraz akt sądowych wynika, że na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz.U. 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) skarżącemu odebrane zostały i przekazane czasowo do depozytu sądowego: [...] [...] nr [...], [...] nr [...], amunicja oraz pozwolenie na broń [...]. Z kolei decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku nr [...], Komendant [...] Policji cofnął skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej. W dniu [...] kwietnia 2011 roku skarżącemu doręczono zawiadomienie o zmianie podstawy prawnej przechowywania broni oraz pouczono go, że po upływie roku od dnia doręczenia informacji będzie naliczana opłata za przechowywanie broni pozostającej w depozycie Policji. Pismem z dnia [...] marca 2013 roku skarżący został wezwany do zadysponowania bronią. Jeden egzemplarz broni ([...]. [...] nr [...]) został zbyty przez skarżącego w okresie przechowywania broni na koszt Policji. Skarżący nie podjął żadnych działań odnośnie pozostającego w depozycie [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 roku Sąd Rejonowy [...] orzekł o likwidacji na rzecz Skarbu Państwa niepodjętego depozytu. Powołane powyżej okoliczności faktyczne w żadnym zakresie nie są kwestionowane przez skarżącego. Sąd przyjmuje, jako własne ustalenia w sprawie. Zgodnie z treścią art. 23 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz.U. 2004r. Nr 52 , poz. 525 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień 5 kwietnia 2012 roku, tj. dzień uznany za dzień powstania egzekwowanego obowiązku, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, to należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust.1-3 ustawy o broni i amunicji). Ciężar ponoszenia opłaty przez osobę składająca broń do depozytu powstaje po upływie roku od dnia złożenia broni do depozytu (art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji). W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zrealizowane zostały przesłanki do naliczania skarżącemu opłaty za depozyt [...]. Wierzyciel, a za nim organ egzekucyjny, prawidłowo przyjęli, że okolicznościami przesądzającymi o konieczności obciążenia skarżącego kosztami przechowywania broni są: cofnięcie pozwolenia na broń, powiadomienie skarżącego o zmianie podstaw prawnych pozostawania broni w depozycie Policji oraz upływ roku od dnia zawiadomienia skarżącego o zmianie podstaw prawnych przechowywania broni, w tym możliwości jej zbycia. Utrata pozwolenia na broń wykluczała możliwość wydania broni skarżącemu. Skarżącego obciążono kosztami deponowania broni począwszy od dnia [...] kwietnia 2012 roku, czyli po roku od dnia doręczenia skarżącemu informacji o zmianie podstaw prawnych jej przechowywania, do dnia [...] marca 2016 roku, czyli do chwili upływu 3 lat od dnia wezwania skarżącego do podjęcia czynności odnośnie zdeponowanej broni, a więc ostatniego dnia, w którym skarżący mógł podjąć decyzje, co do broni pozostającej w depozycie Policji. Zobowiązanemu naliczono opłatę w wysokości [...]% opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania jednej jednostki broni - §11 ust.1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz.U. 2004r. Nr 152, poz. 1609). Wbrew sugestiom skargi, przed wystawieniem tytułu wykonawczego, skarżącemu zostało doręczone upomnienie dotyczące zaległości z tytułu opłaty za deponowanie broni. Skarżący błędnie przyjmuje, że podstawą uwzględniania skargi mogą być twierdzenia powołane na uzasadnienie bezprawnego przejęcia broni do depozytu, czy nieprawidłowości w zakresie doręczenia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Wskazane zarzuty wykraczają poza granice sprawy sądowoadministracyjnej obejmującej ocenę legalności działań organów w sprawie dotyczącej egzekucji opłaty za przechowywanie broni w depozycie Policji. Czynność materialno-techniczna Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie odebrania broni pozostaje okolicznością nieistotną dla kontrolowanej sprawy, gdyż za okres przejęcia do depozytu broni w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a ustawy o broni i amunicji koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosiła Policja (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji). Natomiast zarzuty dotyczące pozbawienia prawa do obrony związane z nieprawidłowym doręczeniem decyzji o cofnięciu uprawnień skarżący może zgłaszać w trybie wznowienia postępowania na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096 ze zm.). Niezależnie od wskazanych uprawnień Sąd podkreśla, że od rzekomego w ocenie skarżącego dnia doręczenia decyzji o cofnięciu uprawnień ([...] stycznia 2008 roku) do dnia zawiadomienia skarżącego o zmianie podstaw prawnych deponowania broni i możliwości zadysponowania bronią ([...] kwietnia 2011 roku) upłynęły ponad trzy lata, a do dnia złożenia rozpoznawanej skargi ([...] sierpnia 2019 roku) upłynęło ponad 12 lat. Wznowienie postepowanie z tego względu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może nastąpić tylko na jej wniosek (art.147 ustawy- Kodeks postepowania administracyjnego). Natomiast uchylenie decyzji z powołanego powodu nie jest możliwe, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (art. 146 §1 ustawy- Kodeks postepowania administracyjnego) Okoliczności skutecznego doręczenia skarżącemu zawiadomienia o zmianie podstaw prawnych deponowania broni i możliwości zadysponowania bronią nie budzi żadnych wątpliwości. Skarżący dokonał zbycia pozostającej w depozycie Policji [...] [...] nr [...] Z tego względu zarzuty dotyczące naruszenia prawa w zakresie powstania obowiązku do naliczania opłat za dalsze przechowywanie [...] nr [...] są w sposób oczywisty nieusprawiedliwione. Skoro jednolite działania organów zapewniło skarżącemu możliwość skutecznego uniknięcia opłat za deponowanie [...]. [...] nr [...], to Sąd nie znajduje podstaw do uznania, że odnośnie drugiego egzemplarza broni skarżącego pozbawiono takiej możliwości. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), orzeczono jak sentencji wyroku.