II SA/Op 473/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. i R. B. o eksmisję postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 listopada 2009 r. M. B. i R. B. domagali się wymeldowania syna P. B. z ich mieszkania położonego w O. ul. [...]. Sprawa w przedmiocie tak sformułowanego żądania została rozstrzygnięta postanowieniem WSA w Opolu z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 436/09, którym odrzucono skargę. Jednocześnie wobec treści pisma strony z dnia 20 listopada 2009 r. zarządzeniem Przewodniczącego, wyłączono w trybie § 26 zarządzenia nr 11 Prezesa NSA z 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, z opisanej wyżej sprawy wyłączono sprawę ze skargi M. i R. B. o eksmisję P. B. Z okoliczności wskazanych przez skarżących wynikało bowiem, że postępowanie syna uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie w lokalu. W szczególności według twierdzeń skarżących P. B. jest bezrobotny i nadużywa alkohol, a pieniądze na ten cel "zdobywa" wynosząc z domu różne sprzęty i kradnąc pieniądze. Niezależnie od tego według oświadczenia skarżących P. B. kieruje pod ich adresem groźby karalne, wyzwiska oraz dopuszcza się pobić i naruszania nietykalności cielesnej. Wobec powyższych okoliczności oczekują usunięcia syna z mieszkania, zwłaszcza, że interwencje policji nie odniosły skutku, a obawiają się dalszego przebywania we własnym domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności , w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy tym skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a w szczególności zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Poza powyższymi wymogami skarga winna zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (por. art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.). Nienależnie od powyższych uwag trzeba wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 cyt. ustawy ). Natomiast w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, (...) 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Odnosząc powyższe zapisy ustaw Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i Prawo o ustroju sądów administracyjnych do treści skargi w zakresie w jakim dotyczy eksmisji P. B. z lokalu mieszkalnego skarżących, trzeba zważyć, że przedmiotem zaskarżenia nie jest akt ani czynność administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a. Niezależnie od tego trzeba wskazać, że sprawa o eksmisję nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawie eksmisji reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów ( ...) ( Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.). W szczególności poza przypadkami wypowiedzenia najmu ( np. art. 11 ustawy ) ustawa o ochronie praw lokatorów przewiduje w artykule 13, że jeżeli lokator wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku, inny lokator lub właściciel innego lokalu w tym budynku może wytoczyć powództwo o rozwiązanie przez sąd stosunku prawnego uprawniającego do używania lokalu i nakazanie jego opróżnienia. Współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie ( por. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy ).. Wobec powyższych uregulowań trzeba stwierdzić, że skarżący nie mogą domagać się orzeczenia eksmisji przez sąd administracyjny. Właściwym sądem jest bowiem Sąd powszechny do którego zainteresowani winni skierować powództwo o eksmisję. Dla osób zamieszkałych w O. i stosunków najmu lokali mieszkalnych tu położonych właściwy jest zatem Sąd Rejonowy w O. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak wyżej.