VII SA/Wa 1962/13

SENTENCJA . akt VII SA/Wa 1962/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M., D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] UZASADNIENIE W dniu 3 września 2013 r. (data stempla pocztowego) B. M. i D. M. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] o odmowie uchylenia, na podstawie art. 161 § 1 k.p.a., decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], którą, na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazano skarżącym rozbiórkę budynku nr [...] położonego w [...], na działce nr [...], określając termin przystąpienia do rozbiórki na dzień 1 sierpnia 2011 r. oraz termin zakończenia prac i uporządkowania terenu na dzień 31 lipca 2012 r. Skarżące wniosły o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej - p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 683/12). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Ponadto, dopiero w przypadku gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżące zwróciły się jedynie o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę, a zatem decyzji organu pierwszej instancji, która stała się ostateczna, nie wniosły natomiast o wstrzymanie decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaskarżonych w przedmiotowej sprawie, a mianowicie dotyczących odmowy wstrzymania ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] nakazującej rozbiórkę. Z uwagi na powyższe uznać należało zatem, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., skoro strona nie wystąpiła o wstrzymanie wykonana decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. Przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest bowiem utrzymanie w mocy decyzji własnej o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakazującej rozbiórkę. Istota i charakter tejże decyzji polegającej na utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie uchylenia ostatecznego rozstrzygnięcia powoduje, że nawet w przypadku wstrzymania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., ale bez jednoczesnego wstrzymania zaskarżonej do Sądu decyzji, nie odniesie upragnionego skutku prawnego. Dodatkowo należy podkreślić, iż w przypadku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę nie wywoła on żądanego skutku, ponieważ decyzja odmawiająca uchylenia ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniu zwyczajnym nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Nie wywołuje ona również skutków materialnoprawnych w części dotyczącej odmowy uchylenia określonej decyzji ostatecznej. Zatem w stosunku do niej, w tej części, nie można mówić o potencjalnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć bowiem należy, że odmowa uchylenia konkretnej decyzji ostatecznej w żaden sposób nie oddziałuje na decyzję, o uchylenie której wniesiono. Decyzja ta pozostaje bowiem nadal w obrocie prawnym i wywołuje skutek. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.