II SA/Wa 614/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. Ś., reprezentowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez adwokata, jest decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia wymienionego z dniem [...] lipca 2007 r. na stanowisko służbowe [...] - na okres kadencji od [...] lipca 2007 r. do [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu Minister Obrony Narodowej podał, że wyznaczenie nastąpiło stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych. Organ nie zgodził się z zarzutem odwołania, że zaproponowane stanowisko jest stanowiskiem niższym od zajmowanego, co spowoduje zmniejszenie uposażenia. Wskazał, że M. Ś. został wyznaczony na równorzędne stanowisko służbowe, o czym przesądza zaszeregowanie tego stanowiska do stopnia etatowego "[...]", a zatem analogicznie jak było zaszeregowane poprzednio zajmowane stanowisko. Podał też, że było to zgodne z prognozą bliższą określoną w opinii służbowej zweryfikowanej przez Dowódcę Wojsk Lądowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wniósł o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonania. Podał, że wbrew stanowisku Ministra Obrony Narodowej w prognozie bliższej określonej w opinii służbowej zweryfikowanej przez Dowódcę Wojsk Lądowych brak jest zapisów o przeznaczeniu skarżącego do pracy na konkretnym stanowisku bądź w konkretnym obszarze dowodzenia. W ocenie pełnomocnika brak takiego zapisu skutkuje, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, niemożnością wydania rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe nie przewidziane w prognozie bliższej. Dodatkowo wskazał, że organ uznając odwołanie za niezasadne powinien przynajmniej zmienić termin wyznaczenia nowego stanowiska służbowego, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji w terminie od [...] lipca 2007 r. jest fizycznie niemożliwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. W sprawach zwolnienia żołnierza zawodowego ze stanowiska i wyznaczenia na inne stanowisko służbowe ustawodawca wyłączył zatem kognicję sądu administracyjnego. W tym miejscu wskazania wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. I OPS 3/06 stwierdził, iż "Przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179 poz. 1750 ze zm.), który wyłącza wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, nie ma zastosowania do skargi na zawarte w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu". Rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi zawodowemu uposażeniu stanowi bowiem na tyle samodzielny element decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, że zaskarżenie takiej decyzji w części dotyczącej uposażenia i jej sądowa kontrola w tej części jest możliwe bez potrzeby kwestionowania decyzji w zakresie określenia stanowiska i wyznaczenia na to stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny za dopuszczalne uznał zatem zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji w zakresie określenia grupy uposażenia żołnierza zawodowego wydanej w sprawie o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest decyzja w zakresie określenia grupy uposażenia żołnierza zawodowego. Profesjonalny pełnomocnik procesowy w skardze na decyzję wydaną w sprawie wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe zarzucił jedynie, że brak było podstaw do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe nie przewidziane w prognozie bliższej. Podkreślił, że w prognozie bliższej, określonej w opinii służbowej, brak jest zapisów dotyczących przeznaczenia skarżącego do pracy na konkretnym stanowisku bądź w konkretnym obszarze dowodzenia. Z powyższego pełnomocnik wywodzi naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zakwestionował przy tym termin wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. Zdaniem Sądu, w świetle treści skargi, brak jest podstaw aby przyjąć, że profesjonalny pełnomocnik strony zaskarżył decyzję Ministra Obrony Narodowej w części dotyczącej grupy uposażenia żołnierza zawodowego. Tym samym, stwierdzić należy, że skarga z dnia 9 kwietnia 2008 r. na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. dotyczącą zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia na stanowisko służbowe jest niedopuszczalna. Dotyczy ona bowiem sprawy podległości służbowej, należącej do sfery wewnętrznej organu, a ograniczenie prawa do sądu w tego rodzaju sprawie uzasadnione jest, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 1998 r. sygn. akt K.28/97, koniecznością zapewnienia możliwości realizacji przez Siły Zbrojne zadań określonych w art. 26 Konstytucji RP. W związku ze stwierdzeniem niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie Sąd nie rozpatrywał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu.