II SA/Bd 953/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski ( spr ) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. na podstawie art. 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 oraz art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, dalej powoływana jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) odmówił B. B. ustalenia środowiskowych uwarunkowań wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech obiektów inwentarskich - tuczami wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina B. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Organ dokonał w związku z tym analizy planowanego przedsięwzięcia w zakresie zgodności z zapisami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Rady Gminy (publ. w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...], poz. [...] z [...] sierpnia 2005 r., dalej określana jako miejscowy plan). Organ ustalił, że dla działki obowiązują ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla działki tej w ustaleniach miejscowego planu, wydzielono poprzez linie rozgraniczające dwie funkcje. Pierwszą, wzdłuż drogi powiatowej nr 1808C, funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczenie na rysunku planu MN) oraz drugą na pozostałej części działki, jako uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze (bez oznaczenia literowego na rysunku planu). Budynek inwentarski został zakwalifikowany przez wnioskodawcę w ramach zabudowy zagrodowej, której to definicja została określona w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W świetle tego przepisu, pod pojęciem zabudowy zagrodowej rozumieć należy w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Tak więc, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu lokalizacja budynku inwentarskiego może być realizowana wyłącznie w ramach zabudowy zagrodowej (siedliskowej) oznaczonej na rysunku planu jako MR oraz ewentualnie w ramach urządzeń produkcji rolniczej i zwierzęcej - oznaczonej na rysunku planu jako RPU. Natomiast zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze, jako przeznaczenie wynikające z ustaleń w ramach obowiązującego planu miejscowego dla działki nr [...], jednoznacznie wykluczają możliwość lokalizacji budynku inwentarskiego w ramach ww. przeznaczenia. Ponadto, w zapisach miejscowego planu, tj. rozdział 2 § 9 ust. 1 pkt 1 istnieje zastrzeżenie: "obowiązek ograniczenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu na środowisko, z wyjątkiem budowy i modernizacji dróg sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Nadto, załącznik nr 1 "PODSTAWOWE BARWNE OZNACZENIA GRAFICZNE I LITEROWE DOTYCZĄCE PRZEZNACZENIA TERENÓW, KTÓRE NALEŻY STOSOWAĆ NA PROJEKCIE RYSUNKU PLANU MIEJSCOWEGO" do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określa w pkt 3: Tereny użytkowane rolniczo. Przedmiotowe tereny zostały podzielona na 3 grupy: 3.1 tereny rolnicze - oznaczone R, 3.2. tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich - oznaczone RU oraz 3.3 tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych - oznaczone RM. Zgodnie z powyższymi oznaczeniami inwestycja objęta niniejszą decyzją mogłaby zostać zlokalizowana w ramach oznaczenia RU, czyli w ramach terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich, a nie w terenach oznaczonych jako R czy RM. W związku z powyższym nie ma możliwości lokalizacji na tym terenie tego typu inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. B. Jednocześnie w oparciu o dyspozycje art. 142 K.p.a., w treści odwołania zaskarżono również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2019 r. ([...]) odmawiające uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) - poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z treści uwag do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika jedynie obowiązek wyłącznie ograniczania inwestycji oddziaływających na środowisko, a w konsekwencji brak jest zapisów stanowczo zakazujących przeprowadzenia objętej wnioskiem inwestycji; - zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) - poprzez niewyczerpujące przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy, polegające na oparciu wydanych rozstrzygnięć o subiektywne opinie, niepoparte konkretnym materiałem dowodowym, podczas gdy wnioskodawca przedstawił w pełni rzetelny i kompleksowy Raport pozwalający na przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla ludności i środowiska; - zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 K.p.a.) - poprzez naruszenie zasad bezstronności i równego traktowania; - zasady informowania stron (art. 9 K.p.a.) - poprzez niewyczerpujące i niekompletne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; - art. 107 K.p.a. - poprzez brak w uzasadnieniu decyzji elementów wymaganych przez przepisy prawa, ogólnikowość uzasadnienia, a także nieścisłość w jego treści, jak również pominięcie okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny sprawy, na potwierdzenie których to okoliczności w aktach sprawy znajdują się stosowne dowody; - zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) - poprzez brak kompletnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji; 2. przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że planowana przez wnioskodawcę działalność nie jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego zapisu zakazującego realizacji inwestycji objętej niniejszym postępowaniem; - art. 22 i art. 64 Konstytucji - poprzez wydanie przez organy orzekające rozstrzygnięć negatywnych, które w konsekwencji niezasadnie ograniczają uprawnienia właścicielskie wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie, odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r. i wydanie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i postanowienia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem okoliczności, które tenże organ powinien wziąć pod uwagę podczas ponownego rozpoznania sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako K.p.a.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, podstawowe kryterium dla dalszej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23.04.2014 r., II SA/Wr 48/ 14). Jak wskazuje się w orzecznictwie, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym bez konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko ani przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (zob. wyrok NSA z 10.10.2017 r., II OSK 2460/16). Na obecnym etapie brak jest więc podstaw do odniesienia się do stanowiska wyrażonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Ponadto, brak jest podstaw do orzekania co do postanowienia organu uzgadniającego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w przypadku zakwestionowania w odwołaniu niezaskarżalnego postanowienia, w oparciu o treść art. 142 K.p.a., organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia). Uwzględnienie podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów, odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu odwołania i związanym z tym rozstrzygnięciem, przewidzianym w art. 138 K.p.a. (zob. wyrok NSA z 6.09.2017 r., II OSK 3/16). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że teren planowanej inwestycji znajduje się w zasięgu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując merytorycznej oceny kwestii zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że plan jako akt prawny składa się z części tekstowej i graficznej. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, rysunek planu jest jego integralną częścią, ma tym samym także moc wiążącą i jest "uściśleniem" części tekstowej. Stąd ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie, czyli z uwzględnieniem tak części graficznej, jak i tekstowej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 27.02.2019 r., II SA/Wr 861/18). Część rysunkowa miejscowego planu jest równorzędna z jego częścią tekstową i nie może być nieuwzględniana przy jego interpretacji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 11.04.2017 r., VII SA/Wa 239/17). Teren, na którym miałoby być zlokalizowane przedsięwzięcie, znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem A-8. Zgodnie z § 6 miejscowego planu, następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu: 1) przeznaczenie terenów; 2) linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; 3) symbole przeznaczenia terenów lub zasad zagospodarowania. Zgodnie z § 2 ust. 3 miejscowego planu, przepisy prawne niniejszej uchwały nie mogą być stosowane wybiórczo w oderwaniu od ustaleń rysunku planu. Część graficzna wskazuje, że przedmiotowy teren, na którym miałoby zostać zrealizowane przedsięwzięcie, na rysunku planu został oznaczony kolorem, który w legendzie oznaczony został jako uprawy polowe i ogrodniczo sadownicze. Zatem, w ocenie Kolegium, planowane przedsięwzięcie (polegające na budowie czterech obiektów inwentarskich - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą) nie mieści się w zakresie pojęciowym upraw polowych oraz ogrodniczo sadowniczych. Tym samym lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję złożył B. B. zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania administracyjnego, tj. rażące naruszenie przepisów prawa, w tym: - zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) - poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie polegającą na niezasadnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z treści uwag do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek wyłącznie ograniczania inwestycji oddziaływających na środowisko, a w konsekwencji brak jest zapisów stanowczo zakazujących przeprowadzenia objętej wnioskiem inwestycji; - zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) - poprzez niewyczerpujące przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy polegające na oparciu wydanych rozstrzygnięć o subiektywne opinie niepoparte konkretnym materiałem dowodnym, podczas gdy wnioskodawca przedstawił w pełni rzetelny i kompleksowy raport pozwalający na przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla ludności i środowiska; - zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 K.p.a.) - poprzez naruszenie zasad bezstronności i równego traktowania; - zasady informowania stron (art. 9 K.p.a.) - poprzez niewyczerpujące i niekompletne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; - art. 107 K.p.a. - poprzez brak w uzasadnieniu decyzji elementów wymaganych przez przepisy prawa, ogólnikowość uzasadnienia, a także nieścisłości w jego treści, jak również pominięcie okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny sprawy, na potwierdzenie których to okoliczności w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się stosowne dowody; - zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) - poprzez brak kompletnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji; - art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. - poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez niezasadne przyjęcie przez organ uzgadniający, że wnioskodawca nie dokonał miarodajnej oceny odorów, podczas gdy wnioskodawca w przygotowanym przez siebie raporcie przedstawił konkretne wyliczenia potencjalnych uciążliwości odorowych; - art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. - poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez niezasadne przyjęcie, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do bezpodstawnego zaniechania przez organ odwoławczy kontroli postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r.; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego: - art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że planowana działalność nie jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego zapisu zakazującego realizacji inwestycji objętej niniejszym postępowaniem; - art. 5 Konstytucji oraz art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez niezasadne przyjęcie przez organ uzgadniający, że wnioskodawca nie dokonał miarodajnej analizy odorów, czym naruszył przywołane przepisy, podczas gdy wnioskodawca w treści przedłożonego w aktach sprawy Raportu przedstawił szczegółowe analizy odnoszące się do standardów jakości powietrza; - art. 64 Konstytucji - poprzez wydanie przez organy orzekające rozstrzygnięć negatywnych, które w konsekwencji niezasadnie ograniczają uprawnienia właścicielskie wnioskodawcy; - art. 22 Konstytucji - poprzez wydanie przez organy orzekające rozstrzygnięć negatywnych, które w konsekwencji niezasadnie ograniczają możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę; - art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - poprzez wadliwe utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej ustalenia uwarunkowań środowiskowych, pomimo spełnienia wszystkich wymogów określonych przepisami prawa, a także zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, uchylenia zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie planem miejscowym przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest w części siedliskowej pod mieszkalnictwo jednorodzinne i zagrodowe - symbol MN/MR, a w pozostałej części na cele rolne. Co ważne, w ustaleniach ogólnych zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego wprowadzono obowiązek ograniczania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ograniczania nie jest jednoznaczny z zakazem wprowadzonym na przedmiotowym terenie. W ocenie skarżącego, organ I instancji nie dokonał oceny zgodności planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odpowiedzialność tą przesunął na organ opiniujący i uzgadniający. Ponadto, co potwierdził również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Wójt nie wskazał jednoznacznie na zgodność lub jej brak planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostawiając organom dowolność w ocenie. Stanowiska organów zarówno opiniującego jak i uzgadniającego należy uznać za niewłaściwe. Powyższe wynika z faktu interpretacji treści zapisów miejscowego planu. Słowo "unikanie", czy "ograniczanie" nie jest tożsame i równoznaczne ze słowem "zakaz". Zgodnie z definicją przedstawioną w słowniku języka polskiego słowo "unikać" oznacza starać się nie mieć nic wspólnego z czymś, nie doświadczyć czegoś, stronić od czegoś; natomiast "ograniczanie" oznacza redukować, limitować. Powyższe definicje nie mogą zostać zinterpretowane jako stanowczy zakaz realizacji inwestycji na wskazanym terenie. Stanowczy sprzeciw przeciwko czemuś stanowi słowo "zakaz" interpretowane jako zarządzenie lub polecenie zabraniające czegoś. Zdaniem skarżącego, aby wysnuwać tak daleko idące wnioski, jak uczyniły to organy orzekające w sprawie, to Rada Gminy wprost winna była wskazać, że zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje jedynie niewielki fragment działki inwestora i jest oznaczony symbolem MN/MR, zaś w pozostałej części na cele rolnicze. Powyższe jedynie potwierdza zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Badanie zgodności lokalizacji wnioskowanej inwestycji z planem miejscowym jest zasadniczą czynnością, podejmowaną przez organ w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe. Należy wskazać, że orzecznictwo sądowo administracyjne jest w tym zakresie jednolite i przyjmuje się w nim, że dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w przypadku stwierdzenia ww. okoliczności staje się nieekonomiczne (vide np. wyroki NSA z 19.03.2019 r., II OSK 1093/17 i z 30.10.2018 r., II OSK 2667/16, wyroki WSA w Poznaniu z 10.04.2019 r., IV SA/Po 51/19, WSA w Krakowie z 29.06.2018 r., II SA/Kr 502/18, WSA w Gdańsku z 21.06.2018 r., II SA/Gd 208/18). Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, z tym, że kwestią sporną pozostaje interpretacja zapisów planu, która, według skarżącego, została dokonana nieprawidłowo przez organy administracji. Przedmiotem decyzji środowiskowej miała być budowa czterech obiektów inwentarskich – tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr 100 w miejscowości Z., gmina B. Jak wynika z zapisów miejscowego planu, dla terenu miejscowości Z. przewidziano jako funkcję wiodącą jednostki produkcję rolną (§ 38 ust. 3). Natomiast dla ww. działki uchwałodawca przewidział dwa rodzaje jej przeznaczenia. Mianowicie dla jej części, na której nie będzie realizowana inwestycja, przewidziano jej przeznaczenia na mieszkalnictwo jednorodzinne (symbol MN), a w pozostałej części na cele rolne. Dookreślenie przeznaczenia tej części nieruchomości nastąpiło w części graficznej miejscowego planu, z którego, czego skarżący nie kwestionował, wynika, że działka jest oznaczona kolorem, który w legendzie oznaczony został jako uprawy polowe i ogrodniczo sadownicze. Zestawiając powyższe z planowaną inwestycją – czterema tuczarniami – w sposób oczywisty należy dojść do wniosku zgodnego ze stanowiskiem organów, że inwestycja ta jest niewątpliwie sprzeczna z przeznaczeniem nieruchomości. Nie można bowiem uznać, że tuczarnie mogą stanowić uprawy polowe lub ogrodniczo sadownicze. Nie można podzielić poglądu skarżącego, że brak zapisu zakazującego realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy rozumieć jako zezwolenie na ich realizację. Faktycznie, zapisy miejscowego planu nie wyartykułowały takiego zakazu. Mianowicie, stosownie do § 9 ust. 1 pkt 1 planu, "Ustala się ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w obszarze opracowania planu: 1) obowiązek ograniczania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu na środowisko, z wyjątkiem budowy i modernizacji dróg, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Tym niemniej zapis ten nie ma znaczenia i nie stanowił on podstawy wydania decyzji przez organy, które odwołały się do cyt. art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który wymaga zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., i w kontekście tego organy odniosły się do zapisów miejscowego planu wynikających z jego części rysunkowej. W tym miejscu należy zgodzić się z organami, że część rysunkowa miejscowego planu jest równorzędna z jego częścią tekstową i nie może być nieuwzględniana przy jego interpretacji. Pogląd ten jest powszechnie uznawany w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. wyroki NSA z 3.01.2017 r., II OSK685/16, NSA z 13.06.2017 r., II OSK 2945/15, z 22.08.2018 r., II OSK 2098/16) W świetle powyższego nie miały znaczenia dla sprawy zarzuty skarżącego dotyczące merytorycznej oceny planowanego przedsięwzięcia w zakresie jakości powietrza (w szczególności dotyczy to odoru), ponieważ stwierdzenie braku spełnienia przez przedsięwzięcie warunku z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy wyklucza dalszą analizę innych kwestii. To samo odnosi się do zarzutów związanych z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...].07.2018 r. Nie podlegały również uwzględnieniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem Sąd nie stwierdził ich naruszenia w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy w prawidłowy sposób przeprowadziły postępowanie dowodowe, zebrały istotny dla sprawy materiał dowodowy, nie naruszyły w toku postępowania praw skarżącego, a wydając decyzję wyjaśnił w sposób określony w art. 107 § 3 K.p.a. motywy swego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że skarga była niezasadna i jako taka na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) podlegała oddaleniu. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.