II OSK 948/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) del. sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 360/04 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 360/04 po rozpoznaniu skargi M. Z. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] nakazującą skarżącemu wykonanie przymusowej rozbiórki ogrodzenia działki o nr ewid. [...] od strony drogi powiatowej S. K. - K. M. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, iż orzeczenie o rozbiórce zostało podyktowane stwierdzeniem w postępowaniu administracyjnym, iż inwestor wybudował przedmiotowe ogrodzenie w warunkach samowoli budowlanej przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1993 r. zgodnie więc z art. 103 ust. 2 tej ustawy do budowy ma zastosowanie ustawa Prawo budowlane z 1974 r. Według art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. rozbiórce podlegają obiekty budowlane wykonane bez dopełnienia wymogów przewidzianych prawem, jeżeli pogarszają warunki użytkowe dla otoczenia a także stwarzają zagrożenie dla życia, zdrowia lub mienia. Przedmiotowe ogrodzenie naruszyło pas drogi powiatowej co stwarza zagrożenie życia i zdrowia ludzi w ruchu pojazdów oraz pieszych, co obliguje organ do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. Z. podniósł, że ogrodzenie wybudował jego ojciec, który dysponował pozwoleniem na budowę, które zaginęło w związku z jego nagłą śmiercią. Skarżący jest użytkownikiem ogrodzenia, nie można na niego nałożyć obowiązku rozbiórki tego obiektu. Zakwestionował też argument wybudowania ogrodzenia w pasie jezdni, twierdząc, że nie przedstawiono mu mapy, z której fakt ten miałby wynikać. Nie wskazano też, jakie niebezpieczeństwo ogrodzenie powoduje oraz jakie interesy osób trzecich narusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, że podziela zarówno ustalenia faktyczne jak i ocenę prawną dokonaną w sprawie przez organy administracji. O rozbiórkę zwrócił się pismem z dnia 28 sierpnia 1990 r. Rejon Dróg Publicznych w M.. W aktach administracyjnych znajduje się też kserokopia oględzin samowolnie wybudowanego ogrodzenia przy posesji M. Z. dokonanych w dniu 30 kwietnia 1993 r., w których uczestniczył ojciec skarżącego J. Z. i oświadczył tylko, że stare ogrodzenie znajdowało się ok. 1 m bliżej krawędzi jezdni. Z tego protokołu wynika, że budowę ogrodzenia rozpoczęto i zakończono w 1986 r. /według oświadczenia żony skarżącego/, przy czym inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę. Według opinii Zarządu Dróg ogrodzenie znajdujące się w pasie drogowym stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i ruchu drogowego. Okoliczności te wskazują, że nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego, iż ogrodzenie wybudował jego ojciec dysponując pozwoleniem na budowę, które następnie zaginęło. Potwierdza tę okoliczność też protokół z kontroli dokonanej w dniu 1 czerwca 2000 r. Stwierdzenie w piśmie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w M. z dnia 14 lutego 2001 r., że ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym drogi powiatowej jest wystarczające i nie można odmówić mu wiary, nie było więc konieczności okazywania skarżącemu mapy na tę okoliczność. Ogrodzenie jest wzniesione na nasypie, który wchodzi w pas drogi powodując zwężenie jezdni co w sposób oczywisty powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym stanie sprawy według Sądu pierwszej instancji prawidłowo orzeczono o rozbiórce ogrodzenia na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł "adwokat W. G." zarzucając naruszenie art. 156 ( 1 kpa, art. 7 - 10 kpa wnosząc o "uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie za niezgodną z prawem zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że Sąd przyjął bezzasadnie, iż ogrodzenie wybudował skarżący w 1990 r. podczas, gdy wybudował je jego ojciec w 1986 roku. Wątpliwe jest też, czy ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym, do takiego stwierdzenia doszło bowiem dopiero w 2000 roku. Brak jest też bezspornego ustalenia, aby ogrodzenie spowodowało zwężenie jezdni. Organ administracji nie ustosunkował się przy tym do podnoszonego w sprawie argumentu, że ogrodzenie powstało w miejscu starego ogrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata ma taką treść, z której można by wnosić, że pochodzi od sporządzającego ją adwokata jako strony postępowania. W ogóle nie podano bowiem, iż adwokat reprezentuje stronę /M. Z. - adresata zaskarżonej decyzji/ lub też uznaje, że został upoważniony tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej, lecz używa się zwrotu "skarga kasacyjna adwokata". Jako podstawy skargi kasacyjnej ponadto stawia się zarzut naruszenia art. 156 ( 1 kpa i art. 7 - 10 kpa oraz wnosi o "uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie za niezgodną z prawem zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji". Treść skargi kasacyjnej wskazuje zatem, iż sporządzający ją adwokat nie spełnił wymogów art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". Skarga kasacyjna to środek prawny zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Musi być pod rygorem jej odrzucenia sporządzona w myśl art. 175 ( 1 ppsa przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem ( 2 i 3. Można ją oprzeć na podstawie: a/ naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ppsa/, b/ naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ppsa/. Podstawy skargi kasacyjnej muszą się odnosić do wadliwego w ocenie sporządzającego tę skargę stosowania prawa przez sąd, który wydał zaskarżony wyrok a nie do orzeczeń wydanych przez organ administracji publicznej, to bowiem rozstrzygnięcie sądu jest skargą kasacyjną skarżone. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie tylko, że została sporządzona tak, jak gdyby pochodziła nie od strony, lecz adwokata, to przede wszystkim brak w niej wskazania podstaw tej skargi. Przytoczenie przepisów kpa /art. 156 ( 1, 7 - 10/ z wywiedzeniem w niezwykle lakonicznym uzasadnieniu, że organy administracji nie wyjaśniły w sprawie istotnych okoliczności, nie odpowiada wymogom ppsa dla skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.