Ppolska.starec← Urzadnik

IV SAB/Wr 50/09

Адміністративні суди2009-12-29
Номер справи
IV SAB/Wr 50/09
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Дата рішення
2009-12-29
Тип
Postanowienie WSA we Wrocławiu

Судді

Wanda Wiatkowska-Ilków

Резолютивна частина

*Umorzono postępowanie

Текст рішення

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE Z. R. złożył w niniejszej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W.w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia 21 grudnia 2009 r., ostatecznie, skarżący cofnął swą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym podlegało umorzeniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) mającym zastosowanie do rozpoznania niniejszej sprawy: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności." Pismem z dnia 21 grudnia 2009 r. skarżący cofnął skargę. Zgodnie z wyżej cytowanym przepisem prawa dokonana przez skarżącego czynność procesowa wiąże Sąd. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.