I C 838/18

<p>Sygn. akt I C 838/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 28 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR Magdalena Łukaszewicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Anita Topa</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2018 r. w Piszu</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">R.</span>Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. P.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>o r z e k a :</p> <p>oddala powództwo.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 20 czerwca 2018 roku <span class="anon-block">R.</span> Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w <span class="anon-block">K.</span> wytoczył powództwo przeciwko <span class="anon-block">W. P.</span> o zapłatę kwoty 904,31 złotych.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przedmiotowa wierzytelność wynika z umowy abonenckiej o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> zawartej w dniu 23 sierpnia 2012 roku pomiędzy <span class="anon-block"> (...) Spółką Akcyjną</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, a pozwaną, z której to umowy pozwana się nie wywiązała.</p> <p>Powód wskazał, że na kwotę dochodzoną pozwem składają się następujące należności:</p> <p>1)  39,90 zł – abonament telewizyjny, data wymagalności 23.05.2013r.,</p> <p>2)  39,90 zł – abonament telewizyjny, data wymagalności 23.06.2013r.,</p> <p>3)  39,90 zł – abonament telewizyjny, data wymagalności 23.07.2013r.,</p> <p>4)  2,50 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.05.2013r.,</p> <p>5)  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.06.2013r.,</p> <p>6)  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.07.2013r.,</p> <p>7)  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.08.2013r.,</p> <p>8)  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.09.2013r.,</p> <p>9)  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.10.2013r.,</p> <p>10)  2,83 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.11.2013r.,</p> <p>11)  414,28 zł – kara umowna z tytułu rozwiązania umowy w okresie podstawowym, data wymagalności 31.12.2013r.</p> <p>12)  340,00 zł – kata umowna z tytułu braku zwrotu dekodera, data wymagalności 09.03.2016r.</p> <p> <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> zbyła przysługującą jej względem pozwanej wierzytelność na rzecz powoda na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 6 września 2016 roku, o czym pozwana została zawiadomiona. Powód wezwał pozwaną do zapłaty nieuregulowanego zadłużenia w terminie do 24 października 2016 roku. Wezwanie pozostało bezskuteczne.</p> <p>Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w niniejszej sprawie 27 czerwca 2018 roku, Sąd Rejonowy w Piszu nakazał pozwanej zapłacić na rzecz powoda całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania. (k. 26)</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">W. P.</span> w przepisanym terminie wniosła sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości i podnosząc w uzasadnieniu zarzut przedawnienia roszczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 23 sierpnia 2012 roku pomiędzy <span class="anon-block"> (...) Spółką Akcyjną</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, a <span class="anon-block">W. P.</span> zawarta została umowa abonencka o numerze <span class="anon-block"> (...)</span>, w ramach której <span class="anon-block">W. P.</span> udostępniony został dekoder.</p> <p>Umowa została zawarta na 29 miesięcy, począwszy od 23 lutego 2013 roku. Zgodnie z umową, <span class="anon-block">W. P.</span> zobowiązała się do ponoszenia abonamentu telewizyjnego w wysokości 44,90 złotych miesięcznie oraz opłaty z tytułu udostępnienia dekodera w wysokości 5,00 złotych miesięcznie.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: umowa abonencka wraz z załącznikami k. 13-21v)</em> </p> <p> <span class="anon-block">W. P.</span> nie uregulowała następujących należności:</p> <p>1.  39,90 zł – abonament telewizyjny, data wymagalności 23.05.2013r.,</p> <p>2.  39,90 zł – abonament telewizyjny, data wymagalności 23.06.2013r.,</p> <p>3.  39,90 zł – abonament telewizyjny, data wymagalności 23.07.2013r.,</p> <p>4.  2,50 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.05.2013r.,</p> <p>5.  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.06.2013r.,</p> <p>6.  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.07.2013r.,</p> <p>7.  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.08.2013r.,</p> <p>8.  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.09.2013r.,</p> <p>9.  5,00 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.10.2013r.,</p> <p>10.  2,83 zł – opłata z tytułu udostępnienia dekodera, data wymagalności 23.11.2013r..</p> <p>W dniu 10 grudnia 2013 roku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> obciążył <span class="anon-block">W. P.</span> karą umowną w wysokości 414,28 złotych - z tytułu rozwiązania umowy w okresie podstawowym - której termin zapłaty upłynął bezskutecznie 31.12.2013r.</p> <p>W dniu 24 lutego 2016 roku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> obciążył <span class="anon-block">W. P.</span> karą umowną w wysokości 340,00 złotych - z tytułu braku zwrotu dekodera - płatną w terminie do 09.03.2016r.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: wykaz niezapłaconych faktur k. 6; noty obciążeniowe k. 23 i 23v)</em> </p> <p>Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 6 września 2016 roku, <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przysługującą jej względem <span class="anon-block">W. P.</span> wierzytelność zbyła na rzecz <span class="anon-block">R.</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w <span class="anon-block">K.</span>, o czym <span class="anon-block">W. P.</span> została zawiadomiona.</p> <p>Pismem z 21 października 2016 roku <span class="anon-block">R.</span> Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w <span class="anon-block">K.</span> wezwał <span class="anon-block">W. P.</span> do dobrowolnej spłaty zadłużenia w terminie do 24 października 2016 roku. Wezwanie pozostało bezskuteczne.</p> <p> <em> <!-- -->(okoliczności bezsporne, dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z wyciągiem z listy dłużników k. 8v-10; zawiadomienie o przelewie wierzytelności k. 6v; przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 7)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1)">art. 117 § 1 k.c.</a>, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.</p> <p>W przedmiotowej sprawie powód niewątpliwie dochodzi roszczenia majątkowego – domaga się bowiem zasądzenia na jego rzecz od pozwanej kwoty 904,31 złotych. Zgłoszone przez powoda roszczenie nie jest objęte żadnym wyjątkiem od zasady przedawniania się roszczeń majątkowych.</p> <p>Ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 roku o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 9 lipca 2018 roku, do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117)">art. 117 k.c.</a> dodany został <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117 § 2(1))">§ 2^{<!-- -->1} </a>, zgodnie z którym po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.</p> <p>W związku z powyższym, to na sąd, racjonalny ustawodawca nałożył obowiązek badania terminu przedawnienia z urzędu, również co roszczeń zawisłych przed sądem przed dniem wejścia w życie przepisów nowelizacyjnych, gdyż zgodnie z art. 5 ust 4 cytowanej wyżej ustawy nowelizującej z dnia 13 kwietnia 2018 roku, roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w ustawie nowelizującej. W przedmiotowej sprawie zarzut przedawnienia podniosła również pozwana.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba, że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Art. 5 ustawy z dnia 13.04.2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.1104), która weszła w życie w dniu 09.07.2018r., stanowi, że jeżeli przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie wspomnianej ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu wcześniej (w tym przypadku 3- letniego), to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że świadczenie usług telekomunikacyjnych na podstawie umów abonenckich, mieści się w zakresie działalności gospodarczej, dlatego termin przedawnienia roszczeń wynikających z tego rodzaju umów wynosi 3 lata. Chyba, że wierzyciel uzyska prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczenie sądu polubownego, stwierdzające jego roszczenie, wówczas termin przedawnienia wynosił będzie lat sześć (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 125;art. 125 § 1)">art. 125 § 1 k.c.</a>).</p> <p>Z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową nie wynika, aby w przeszłości wierzyciel uzyskał orzeczenie sądu stwierdzające przedmiotowe roszczenie, dlatego w niniejszej sprawie obowiązuje trzyletni termin przedawnienia.</p> <p>Odnośnie terminu, od którego zaczyna biec przedawnienie należy odwołać się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1;art. 120 § 1 zd. 1)">art. 120 § 1 zd. 1 k.c.</a>, w myśl którego bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenia mogą uzyskać przymiot wymagalności w dniu oznaczonym przez ustawę lub przez czynność prawną, albo przez właściwość zobowiązania. W doktrynie określa się wymagalność jako stan, w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Jest to stan potencjalny, o charakterze obiektywnym, którego początek zbiega się z chwilą uaktywnienia się wierzytelności. Stanowi to początek biegu przedawnienia.</p> <p>Natomiast bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju, albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia lub zabezpieczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 k.c.</a>) oraz przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Przerwanie biegu terminu przedawnienia wyłącznie może wynikać z zachowania wierzyciela lub dłużnika. Przyczynami przerwania biegu terminu przedawnienia mogą być zarówno zdarzenia (czynności) w znaczeniu materialnoprawnym (uznanie roszczenia), jak i o charakterze procesowym (wniesienie powództwa w celu dochodzenia roszczenia).</p> <p>Przedawnienie jest instytucją prawa bezwzględnie obowiązującego (ius cogens) i regulujące je przepisy nie mogą być uchylone lub zmienione wolą stron – zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 119)">art. 119 k.c.</a>, terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że pozwaną i poprzednika prawnego powoda <span class="anon-block"> – (...) Spółkę Akcyjną</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> łączyła umowa abonencka o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> zawarta 23 sierpnia 2012 roku, z której warunków pozwana się nie wywiązała.</p> <p>Strona powodowa, zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187;art. 187 § 1;art. 187 § 1 pkt. 1(1))">art. 187 § 1 pkt 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a>, oznaczyła daty wymagalności poszczególnych należności składających się na dochodzone roszczenie. Z załączonego do pozwu wykazu niezapłaconych faktur (k. 6) wynika jednoznacznie, że wymagalność najstarszego roszczenia, pomijając ostatnią notę obciążeniową dotyczącą kary umownej z tytułu braku zwrotu dekodera, przypada na dzień 23 listopada 2013 roku, wobec czego przedawniło się <span class="underline"> <!-- -->24 listopada 2016 roku</span>.</p> <p>Odnosząc się natomiast do kary umownej z tytułu braku zwrotu dekodera, wskazać należy, że zgodnie z przedmiotową umową abonencką, w przypadku jednostronnego rozwiązania umowy przed upływem okresu podstawowego, pozwana zobowiązana była do zwrotu dekodera w terminie 30 dni oraz do zapłaty kary umownej. W oparciu o załączoną do akt sprawy notę obciążeniową dotyczącą kary umownej z tytułu rozwiązania umowy w okresie podstawowym, która to nota została wystawiona 10 grudnia 2013 roku, stwierdzić należy, że przedmiotowa umowa abonencka została rozwiązana najpóźniej 10 grudnia 2013 roku, w związku z czym dekoder powinien był być zwrócony do 9 stycznia 2014 roku. Zatem roszczenie powoda w zakresie kary umownej i zwrotu dekodera przedawniło się najpóźniej <span class="underline"> <!-- -->10 stycznia 2017 roku</span>.</p> <p>Strona powodowa nie udowodniła, aby w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia. Również czynność procesowa podjęta przez powoda, a polegająca na wniesieniu niniejszego pozwu o zapłatę (20 czerwiec 2018 roku), nie przerwała biegu terminu przedawnienia, gdyż została podjęta już po upływie tegoż terminu.</p> <p>W tym stanie sprawy, uznając, iż roszczenie powoda względem pozwanej <span class="anon-block">W. P.</span>, wynikające z przedmiotowej umowy abonenckiej, uległo przedawnieniu, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2(1))">art. 117 § 2^{<!-- -->1} k.c.</a> powództwo oddalił.</p> </div>