III SA/Wr 459/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Protokolant Aplikant radcowski Adam Małycha, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na czynność P. W. w przedmiocie bezzasadnego ustawienia drogowego znaku zakazu oddala skargę, UZASADNIENIE A sp. z o.o. z siedzibą we W, wniosła na podstawie art. 101a ust. 1, w zw. z art. 104 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) skargę na czynność faktyczną Prezydenta Miasta W polegającą na bezpodstawnym ustawieniu drogowego znaku zakazu przy wjeździe do nieruchomości przy ul. W [...] we W, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 17 ust. 2 Konwencji o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 r. Protokół w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz Akt końcowy (Dz.U. z 1959 r. Nr 54, poz. 321); art. 7, 21 oraz 22, 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997, Nr 78, poz. 483); art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.); pkt 3.2.6. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. Nr 220, poz. 2181); poprzez niezastosowanie się do zawartych tam norm prawnych. Skarżąca wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej we W, przy ul. W [...]. W pierwszych dniach marca 2008 r. przed wjazdem na ten teren postawiono znak drogowy B-18 "zakaz wjazdu pojazdów o masie powyżej 1,5 tony", obowiązujący wyłącznie w niedzielę. Wpłynęło to na sferę uprawnień skarżącej. Na tej nieruchomości była bowiem prowadzona działalność gospodarcza w postaci organizowania cotygodniowego (niedzielnego) kiermaszu przez spółdzielnię kupiecką, której spółka udostępniła nieruchomość. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wezwała Prezydenta Miasta W do usunięcia bezprawnie ustawionego znaku B-18. Wskutek wezwania znak usunięto. Na jego miejsce ustawiono natomiast znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych". Skarżąca powołała się na Konwencję o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 r. Protokół w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz Akt końcowy. Wskazała, że Konwencja stanowi w art. 17 ust. 2, że ilość ustawianych znaków drogowych musi być ograniczona do niezbędnej potrzeby, a umieszczanie ich powinno odbywać się w miejscach, w których jest to niezbędne. Skarżąca zarzuciła także organowi arbitralność i błędne stosowanie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Skarżąca powołała ponadto art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który przewiduje możliwość korzystania w dotychczasowy sposób z gruntów do czasu ich zagospodarowania według nowych zasad, w kontekście uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej, naruszono jej uprawnienia do korzystania z przedmiotowej nieruchomości na skutek bezpodstawnego ustawienia znaku, który uniemożliwił kontynuację prowadzonej tam działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Wydział Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego W wykonujący zadania należące do Prezydenta W, zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz 115 ze zm.) podjął działania zmierzające do segregacji ruchu na wjeździe na teren stadionu [...] położony we W przy ul. W [...]. Organ podkreślił, że użytkownik tej nieruchomości zmienił dotychczasowy sposób użytkowania przez zorganizowanie tam cotygodniowego targowiska, którego funkcjonowanie generowało znaczny ruch pojazdów samochodowych. Użytkownik nie uzgodnił z zarządcą drogi możliwości włączenia do drogi publicznej ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, naruszając ustawowy obowiązek, wynikający z art. 35 pkt. 3 ustawy o drogach publicznych, który nakłada na wprowadzającego zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego konieczność uzgodnienia włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą użytkowania obiektu. Organ stwierdził również, że zmiana sposobu użytkowania obiektu przyległego do pasa drogowego w każdą niedzielę, którego funkcjonowanie generowało dodatkowy ruch, zarówno pojazdów ciężarowych jak i samochodów o nieokreślonym tonażu, skumulowany w tym samym czasie w obrębie jednego wjazdu, mogła zagrażać jego konstrukcji. Prawdopodobieństwo wystąpienia zniszczeń w konstrukcji nawierzchni wjazdu organ poparł opinią wydaną przez prof. dr hab. inż. A. S., zastępcę Dyrektora Instytutu [...], na okoliczność wpływu przejazdu samochodów ciężarowych na konstrukcję nawierzchni. Organ wskazał również, że dodatkowym uzasadnieniem zmian organizacji ruchu drogowego w rejonie stadionu [...] przy ul. W była duża rotacja przyjeżdżających i odjeżdżających samochodów osób odwiedzających targowisko. Mogło to spowodować całkowite wyczerpanie miejsc parkingowych w obszarze ulic W, K, W i W. W celu poprawy istniejącej sytuacji, na posiedzeniu Komisji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w dniu [...] marca 2008 r. Wydział Inżynierii Miejskiej wniósł o ustawienie znaku B-5 (1,5 tony) + tabliczka "obowiązuje w niedzielę" na wjeździe na teren stadionu [...] przy ul. W. Komisja zatwierdziła wniosek, zgodnie z przedłożonym projektem technicznym "Ograniczenie przejazdu dla pojazdów do 1,5 t na wjeździe na teren stadionu [...] przy ul. W", powierzając realizację Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 21, poz. 115 ze zm.). Uzasadnienie zmian organizacji ruchu zawarto w załączniku do Protokołu Nr 10 z posiedzenia Komisji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Skarżąca podkreśliła, że wjazd na teren stadionu [...], a tym samym segregacja ruchu na znajdującej się tam drodze wewnętrznej, należy zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wyłącznie do zarządcy terenu - użytkownika wieczystego nieruchomości (uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002, sygn. OPK 28/02, ONSA 2003 r., Nr 2, poz. 57). Według skarżącej, działanie władcze pod przymusem administracyjnym może się odbywać wyłącznie na drogach publicznych. Nie dotyczy to dróg wewnętrznych, do których nie stosuje się przepisów tej ustawy (wyrok WSA z 29 października 2007 r., III SNKr 700/07; wyrok NSA z 17 stycznia 2002 r., II SA/Kr 2223/99). W tym przedmiocie organ podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżącej, wjazd na teren stadionu [...] znajdujący się w obszarze ograniczonym krawędzią jezdni ul. Z W i ogrodzeniem stadionu, nie jest drogą wewnętrzną. Jest integralną częścią pasa drogowego według art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Pas drogowy ul. Z W we W, oznaczony geodezyjnie jako działka nr [...] AM 4 obręb D., jest własnością Gminy W. Na podstawie art. 103 ust. 1 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) ten pas drogowy jest z mocy prawa ogólnodostępną drogą publiczną zaliczoną do kategorii dróg powiatowych, w związku z niezaliczeniem do kategorii dróg krajowych i dróg wojewódzkich w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która według art. 1 odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, przy czym Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest czynność faktyczna Prezydenta W, polegająca na ustawieniu na wjeździe na nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca, znaku drogowego B-18. Jako podstawę prawną żądania skarżąca wskazała art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwana także dalej u.s.g.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Według art. 101a ust. 1 u.s.g., przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W rozpatrywanej sprawie bezsporny jest stan faktyczny i stosunki majątkowe dotyczące nieruchomości położonej przy ul. Z W [...] we W, która włada skarżąca spółka oraz pasa drogowego tej ulicy, stanowiącego nieruchomość będącą własnością Gminy W., zaliczonego do kategorii dróg powiatowych. Sporny pozostaje natomiast zakres kompetencji prezydenta miasta do rozstrzygania o segregacji ruchu drogowego odbywającego się w części pasa drogowego, położonego między jezdnią a nieruchomością będącą we władaniu skarżącej. Podstawą wykonywania czynności zarządczych na drogach publicznych jest ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.). Zgodnie z art. 19 tej ustawy, organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych organem tym jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy są definicje drogi oraz pasa drogowego. Zgodnie z ustawą o drogach publicznych pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1). _@POCZ@__@KON@_Droga jest budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2). Zjazdem jest natomiast połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8). Definicja zjazdu uzupełniona jest regulacją § 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Według tego przepisu zjazdem jest część drogi na połączeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze. Według tej definicji zjazd nie jest skrzyżowaniem. Zawarcie w dwóch aktach normatywnych definicji zjazdu powoduje niejasność co do wiążącego unormowania w tym zakresie. Było to przedmiotem postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2004 r. (sygn. akt. OW 148/2004, II OW 95/2005), gdzie stwierdzono, że z definicji zjazdu zamieszczonej w ustawie o drogach publicznych wynika, że nie jest to część drogi, tak jak określiło to rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r., lecz jedynie miejsce dostępu do drogi publicznej. Określenie "zjazdu" zawarte w ustawie o drogach publicznych ma także znaczenie na gruncie prawa budowlanego, dla ustalenia właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zaskarżona czynność faktyczna, polegająca na umieszczeniu znaku B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych", stanowiła akt realizacji kompetencji organu administracji publicznej, polegających na ustaleniu zasad ruchu na części przedmiotowej drogi publicznej. Podstawę do takich czynności stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Stąd istotna jest definicja drogi według tej ustawy, jako wydzielonego pasa terenu składającego się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt (art. 2 pkt 1). Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie definiuje natomiast "zjazdu" oraz nie zalicza zjazdu do elementów składowych drogi. Według art. 10 ust. 6 ustawy o ruchu drogowym prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Przedmiotem sporu jest ustawienie znaku zakazu B-5 Zakaz wjazdu samochodów ciężarowych, z tabliczką "Obowiązuje w niedziele" na wysokości wjazdu na teren stadionu [...] przy ul. W, stanowiącej drogę powiatową. Skarżąca opiera swe roszczenia na naruszeniu jej uprawnień do dotychczasowego sposobu użytkowania tego terenu przez ustawienie tego znaku. Prawne podstawy rozpatrywanego przez Sąd sporu prawnego zawarte są wszakże w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz aktach wykonawczych do tej ustawy, które regulują kwestie znaków drogowych, a nie w przepisach z zakresu prawa cywilnego czy gospodarczego, na które głównie powołuje się skarżąca dla uzasadnienia jej żądań. W tym stanie rzeczy należy poddać analizie przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Według art. 7 tej ustawy, znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje (ust. 1). Szczegółowe kwestie związane z określeniem znaków i sygnałów obowiązujących w ruchu drogowym, ich znaczenia i zakresu obowiązywania (ust. 2), szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach (ust. 3), ustawodawca przekazał do regulacji w trybie rozporządzenia. Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy Minister Infrastruktury oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydali rozporządzenie z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1393 ze zm.). Na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy Minister Infrastruktury wydał rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. (Dz. U. Nr 220, poz. 2181 ze zm.). Według § 15 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r., znaki zakazu obowiązują na drodze, na której są umieszczone, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (ust. 1). Umieszczony na znaku zakazu albo tabliczce napis określający dni lub okres doby oznacza, że zakaz obowiązuje w tym czasie (ust. 6). Według § 18 ust. 4, znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych", oznacza zakaz ruchu samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, ciągników samochodowych, pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, ciągników rolniczych, pojazdów wolnobieżnych. Zakaz ten nie obejmuje zatem autobusów (autokarów), jak błędnie twierdzi skarżąca, powołując się na naruszenie jej praw. Kwestionowany znak B-5 spełnia wymogi określone przez powołane przepisy. Obowiązuje bowiem na drodze powiatowej, na której został umieszczony, gdzie ruchem zarządza prezydent miasta, a nie na nieruchomości skarżącej. Według powołanego art. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, drogą jest wydzielony pas terenu składający się nie tylko z jezdni, ale także z pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że faktyczną podstawą do ustawienia kwestionowanego znaku zakazu B-5 była "ochrona pasa ruchu drogowego przed intensywnym ruchem pojazdów ciężarowych ..." (punkt II Projektu technicznego, karta 2). Według organu, spodziewany potok kilkuset pojazdów ciężarowych kupców, o nieokreślonym tonażu, skumulowanych w tym samym czasie, w obrębie jednego wjazdu, może zagrażać jego konstrukcji. Sąd podkreśla, że chodzi w istocie o ochronę części pasa drogowego, położonego między jezdnią a miejscem wjazdu na teren nieruchomości skarżącej. Na okoliczność zagrożenia konstrukcji tej części drogi oraz instalacji znajdujących się pod jej powierzchnią organ zlecił przeprowadzenia badań technicznych (karta 5 akt administracyjnych). W aktach administracyjnych sprawy znajdują się także obszerne wywody dotyczące konieczności segregacji ruchu drogowego w obszarze oddziaływania niedzielnego targowiska prowadzonego na przedmiotowym terenie, z uwzględnieniem w szczególności takich czynników, jak liczba dostępnych miejsc parkingowych, konieczność zapewnienia płynności ruchu drogowego, zapewnienie mieszkańcom W dostępności do miejsc rekreacyjnych. Według organu, wynika z tego konieczność ograniczenia (segregacji) ruchu drogowego, dokonanej przez ustawienie znaku zakazu B-5. Sąd podkreśla, że znaki zakazu spełniają zarówno funkcję ochronną przed zagrożeniami dla prawidłowego ruchu drogowego, jak i przed naruszeniami substancji technicznej dróg publicznych. Dla potwierdzenia tej ostatniej funkcji, poza znakiem B-5, przykładem na to są znaki B-18 oraz B-19 (§ 20 ust. 4-5 rozporządzenia z dnia 21 lipca 2002 r.). Ustawienie znaku B-5 poprzedzone zostało wnioskiem Komisji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, która wnioskowała o jego ustawienie na drodze przylegającej do wjazdu na teren będący we władaniu skarżącego (punkt 5 protokołu nr 10 z dnia [...] marca 2008 r., karta 1). Sąd stwierdza, że w badanej sprawie zachowano procedurę przyjetą w sprawach organizacji ruchu drogowego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że prezydent miasta nie naruszył zaskarżoną czynnością faktyczna Konwencji o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 r. Protokół w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz Akt końcowy. Ustawienie przedmiotowego znaku B-5 nie narusza bowiem art. 17 ust. 2 Konwencji, według którego ilość ustawianych znaków drogowych musi być ograniczona do niezbędnej potrzeby, a umieszczanie ich powinno odbywać się w miejscach, w których jest to niezbędne. Znak B-5 został bowiem ustawiony z uwzględnieniem potrzeb bezpieczeństwa ruchu drogowego w obszarze oddziaływania targowiska, w miejscu niezbędnym dla ochrony części pasa drogowego przed nadmiernym obciążeniem, które naruszałoby jego konstrukcję. Nie można także uznać za zasadny zarzut arbitralności i błędnego stosowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Przepisy tego rozporządzenia, zawierające unormowanie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków drogowych nie zostały bowiem naruszone zaskarżona czynnością faktyczną organu. W sprawie jest bezsporne, że zaskarżona czynność faktyczna ogranicza skarżącą w sposobie użytkowania dysponowanego przez nią terenu. Dla ochrony swych uprawnień skarżąca powołuje się na art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który stwarza możliwość korzystania w dotychczasowy sposób z gruntów do czasu ich zagospodarowania według nowych zasad, w kontekście uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wszakże wyjaśnia, że chodzi o wykorzystanie terenu czy prowadzenie działalności o charakterze legalnym. Z materiału sprawy wynika natomiast, że sposób użytkowania przedmiotowego terenu przez skarżącą, który miałby podlegać ochronie, ma charakter nielegalny. Skarżąca nie uzyskała bowiem w tym zakresie niezbędnego zezwolenia na użytkowanie przez skarżącą przedmiotowego terenu na cele o charakterze handlowym nastąpiło bez uzyskania wymaganych przez prawo zezwoleń. Sąd podkreśla, że takie nielegalne działanie nie może korzystać z ochrony w państwie prawnym. Należy zatem uznać, że zaskarżona czynność prezydenta miasta jako organu zarządzającego ruchem drogowym, polegająca na umieszczeniu znaku B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych" ma charakter legalny i nie narusza prawem chronionych interesów skarżącej. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.