II OZ 930/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z zażalenia Naczelnego Sądu Lekarskiego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SO/Wa 5/08 w sprawie z wniosku J. P. w przedmiocie wymierzenia grzywny postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wymierzenie Naczelnemu Sądowi Lekarskiemu grzywny postanowił wniosek uwzględnić i wymierzyć Naczelnemu Sądowi Lekarskiemu grzywnę w wysokości 1500 zł. W uzasadnieniu postanowienia podano, że J. P. wniósł skargę na bezczynność Naczelnego Sądu Lekarskiego wobec nie rozpoznania jego zażalenia na postanowienie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej z dnia [...] marca 2006 r. a następnie złożył wniosek o wymierzenie temu organowi grzywny w wysokości określonej przepisem art. 154 ( 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa’. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 54 ( 1 ppsa skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Stosownie do § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Obowiązek ten istnieje także wówczas, gdy skarga na działanie lub bezczynność organu jest w ocenie organu bezzasadna czy też niedopuszczalna. W razie nie zastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 ( 2 ppsa, stosownie do art. 55 ( 1 ppsa na wniosek skarżącego sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 ( 6. W niniejszej sprawie do dnia rozpoznania wniosku strony Naczelny Sąd Lekarski nie przekazał Sądowi oryginału skargi z dnia [...] października 2007 r. doręczonej przez Sąd organowi w dniu [...] października 2007 r. Nie nadesłano również akt sprawy i odpowiedzi na skargę, co oznacza, że organ nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 54 ( 2 ppsa. W dniu 21 marca 2008 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź Naczelnego Sądu Lekarskiego na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, z której wynika, że organ odpowiadając na zarzuty skargi przesłał w dniu [...] października 2007 r. do skarżącego pismo podtrzymujące stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r. wyjaśniające, że zażalenie nie może być rozpoznane. W związku z tym Sąd podkreślił, że wypełnieniem obowiązku określonego w art. 54 ppsa nie jest przesłanie pisma ustosunkowującego się do skargi do samego skarżącego. Ponieważ z obowiązku określonego w tym artykule organ się nie wywiązał, Sąd uznał wniosek o wymierzenie organowi grzywny za zasadny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Naczelny Sąd Lekarski w Warszawie. W ocenie Naczelnego Sądu Lekarskiego postanowienie to nie jest zasadne, bowiem skarżący złożył skargę do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Lekarskiej w P. przeciwko lekarce I. G., która według skarżącego dopuściła się sfałszowania opinii sądowo-psychiatrycznej w związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem OROZ w P. z dnia [...] czerwca 2005 r. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, który w dniu [...] marca 2006 r. orzekł postanowieniem o utrzymaniu w mocy postanowienia OROZ w P . Pomimo braku podstaw prawnych, skarżący wniósł pismem z dnia [...] listopada 2006 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, który pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. skierował do skarżącego szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego nie jest władny do rozpoznania zażalenia. Skarżący nie przyjął do wiadomości skierowanego do niego wyjaśnienia i wystosował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że pismo przekazujące skargę przez ten Sąd nie zawierało pouczenia o obowiązku przesłania odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy w terminie 30 dni, a przewodniczący i członkowie NSL nie mieli świadomości istnienia takiego obowiązku. Naruszenie terminu do złożenia odpowiedzi na skargę nie miało charakteru celowego naruszenia przepisów. Pełnomocnik wnoszącego zażalenie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podkreślił, że opóźnienie w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę było wynikiem nie zastosowania się przez Sąd pierwszej instancji do wymogu art. 6 ppsa w zakresie pouczenia strony nie posiadającej profesjonalnej obsługi prawnej o określonych w ustawie obowiązkach i skutkach prawnych nie wywiązania się z tych obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie zostało oparte na usprawiedliwionych podstawach. W sprawie niniejszej jest niesporne, że organ nie wywiązał się z obowiązku przekazania odpowiedzi na skargę Sądowi w ustawowym terminie. Podniesione w zażaleniu okoliczności takie, jak brak pouczenia przez Sąd o powyższym obowiązku, nieświadomość istnienia takiego obowiązku, czy też prowadzenie ze skarżącym korespondencji wyjaśniającej sprawę, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Taki organ jak Naczelny Sąd Lekarski nie może zasłaniać się brakiem wiedzy na temat rozwiązań ustawowych określających obowiązki dotyczące przekazania w odpowiednim terminie sądowi administracyjnemu wymaganej dokumentacji. Regulacja ustawowa została wprowadzona w takim celu, aby sprawy były szybko i sprawnie załatwiane, dyscyplinując zarówno uczestników postępowania jak i sąd administracyjny. Nie jest zasadne twierdzenie strony, że opóźnienie w przekazaniu odpowiedzi na skargę było wynikiem braku pouczenia z naruszeniem art. 6 ppsa, przez Sąd pierwszej instancji przekazujący organowi skargę na bezczynność wobec błędnego przekazania jej Sądowi bezpośrednio, o regulacji art. 54 ppsa, co powoduje, że organ nie powinien być ukarany grzywną. W takim przypadku, gdy skarżący zamiast stosownie do art. 54 ( 1 ppsa skargę kieruje bezpośrednio do sądu, który przesyła ją organowi dla nadania odpowiedniego biegu, to jest skorzystania z możliwości określonych w art. 54 ( 3 ppsa /samokontroli/, przesłania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia /wpływu do organu/, organ nie może powoływać się skutecznie na to, że pismo przekazujące skargę przez Sąd nie zawierało pouczenia o treści art. 54 ( 2 ppsa z naruszeniem art. 6 ppsa. W rozumieniu powyższej regulacji skargę uznaje się za "wniesioną" z chwilą wpływu do organu, nie zaś już w czasie, gdy została ona błędnie skierowana bezpośrednio do Sądu z pominięciem pośrednictwa organu. Skoro tak, to oczywiście nie ma jeszcze do dnia wpływu skargi do organu zastosowania art. 6 ppsa nakładający na sąd administracyjny określone obowiązki. Przepis ten stosuje się w czasie, gdy już toczy się postępowanie sądowo-administracyjne, a więc po "wniesieniu" skargi. Organ publiczny nie może się zasłaniać brakiem wiedzy prawnej i skutków nie zastosowania się do określonych wymogów prawnych. Nie przestrzeganie ustawowych wymogów skutkuje określonymi konsekwencjami. Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada zatem prawu. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia z mocy art. 184 w zw. z art. 197 ( 2 ppsa.