I SA/Op 688/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od marca do grudnia 2008 r. wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -/dalej p.p.s.a./, odrzucił skargę P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 lipca 2013 r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od marca do grudnia 2008 r. Pismem nadanym w dniu 2 grudnia 2013r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Podniósł, iż opóźnienie spowodowane zostało nieterminowym przekazaniem mu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenie wpisu przez osobę upoważniona do odbioru korespondencji, co miało także związek z dorywczym charakterem wykonywanej pracy i częstymi wyjazdami poza miejsce zamieszkania. Skarżący po powrocie z takiego wyjazdu dowiedział się o liście i odpowiedział, pomimo upływu ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) -/dalej p.p.s.a./ jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 83 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżący dochował 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu uiszczenia wpisu od skargi, licząc od dnia 26 listopada 2013 r., czyli od daty otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Złożenie zaś wniosku o prawo pomocy jest równoznaczne w skutkach z dokonaniem uchybionej czynności. Konieczne stało się zatem rozważenie, czy argumenty przedstawione przez skarżącego uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. W ocenie Sądu powołane przez skarżącego argumenty o spóźnionym przekazaniu mu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenie wpisu przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, co związane było z przebywaniem skarżącego poza miejscem zamieszkania z uwagi na wykonywaną pracę, nie mogły wywrzeć oczekiwanego skutku. Skarżący bowiem, mając świadomość toczącego się z jego inicjatywy postępowania sądowoadministracyjnego i planując w tym okresie czasowe opuszczenie miejsca zamieszkania w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, winien mieć na uwadze możliwość otrzymywania korespondencji od tut. Sądu i w związku z tym winien dołożyć należytej staranności, zapewniając sobie informacje o przesyłanej na jej nazwisko korespondencji. Fakt przebywania poza miejscem zamieszkania nie zwalniał go należytej dbałości o swoje interesy, a ewentualne wyjazdy związane z pracą nie są przeszkodami nieprzewidywalnymi, nagłymi, których strona nie mogła przezwyciężyć. Osoba należycie dbająca o swe interesy winna tak zorganizować odbiór korespondencji, mając świadomość przebywania poza miejscem zamieszkania, aby uniknąć ewentualnych ujemnych skutków związanych z niemożnością osobistego odbioru. Zdaniem Sądu pozyskiwanie na bieżąco wiedzy o wpływie kierowanej do skarżącego korespondencji i zapoznawanie się z jej treścią stanowiło wyłącznie kwestię dołożenia należytej staranności w dbaniu o własne interesy, a skarżący nie wykazał, iż nie było to możliwe. Okolicznością wyłączającą brak winy skarżącego nie jest także fakt spóźnionego oddania przesyłki adresatowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że pokwitowanie złożone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest następstwem aktu woli jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma (por. wyroki NSA z 24 października 1997r. sygn. akt I SA/Gd 360/97, z 14 marca 2007r. sygn. akt II GSK 315/06 dostępne na stronie internetowej NSA w centralnej Bazie Orzeczeń www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Tym samym wszelkie działania bądź zaniechania takiej osoby, co do zasady, obciążają adresata. Staraniom strony postępowania pozostawić bowiem należy zapewnienie takiego odbioru korespondencji, który pozwala uniknąć negatywnych konsekwencji upływu terminów procesowych. W rezultacie okoliczność zaniechania lub zwłoki w oddaniu przesyłki adresatowi -co do zasady- nie powinna mieć wpływu na wykazanie przesłanki braku winy u adresata (por. wyrok NSA z dnia 4.12.2012 r. sygn. akt I FSK 19/12). Ponieważ przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w wypadku, gdy w ramach zaprezentowanej przez stronę argumentacji uprawdopodobni ona brak swojej winy a także wykaże, że pomimo podjęcia przez siebie wszelkich działań w celu dochowania terminu, okazało się to niemożliwe, Sąd niedopatrując się w niniejszej sprawie takich okoliczności, na podstawie art. art. 86 § 1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.