I SA/Kr 1519/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 rok postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Skarżąca L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2009 r., Nr [...]w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 rok. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jest wdową w podeszłym wieku, jej dochód stanowi renta i zasiłek opiekuńczy w łącznej kwocie 953 zł i nie posiada środków na uregulowanie zobowiązania podatkowego. Podniosła, że konieczność uiszczenia należności podatkowej stanowi dla niej znaczne obciążenie zwłaszcza, że ponosi wysokie koszty leczenia. Skarżąca dodała, że wstrzymanie wykonania decyzji pozwoliłoby jej na zgromadzenie środków na ewentualne dokonanie zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). W przedmiotowej sprawie podniesione przez skarżącą okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W uzasadnieniu wniosku przedstawiono informacje dotyczące sytuacji materialnej skarżącej oraz faktu, że pozostaje ona w leczeniu. Z informacji nie wynikają okoliczności mogące uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, jak wynika z orzecznictwa sądowego trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Niewątpliwie konieczność ponoszenia zobowiązań podatkowych stanowi dolegliwość dla skarżącej jednakże sam fakt trudnej sytuacji materialnej skarżącej oraz pozostawania w leczeniu nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pogląd taki został także zaprezentowany w postanowieniu NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FZ 156/08, w którym stwierdzono, że z faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę wszystkie w/w okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając przedmiotowy wniosek skarżącej za bezzasadny w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.