II SA/Po 717/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] 2018 r. nr [...] Lekarz Weterynarii (dalej: WWLW) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 6 października 2017 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. poz. 1855 ze zm., dalej: u.o.z.z.) w zw. z § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarty rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. poz. 629, dalej: r.p.w.k.p.), po rozpatrzeniu odwołania D. P. S.A. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. (dalej: PLW) z [...] 2017 r. znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że wymierzył [...] S.A. karę pieniężną w wys. [...] zł zgodnie z § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarty r.w.k.p. za brak prawidłowo wystawionego dokumentu handlowego nr [...] z 27 czerwca 2017 r. (brak wypełnienia przez [...] P. S.A. rubryki "o wadze całkowitej materiału w kg". Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Od 27 czerwca do 5 lipca 2017 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii przeprowadził kontrolę podmiotu nadzorowanego – [...] P. S.A. z s. w S. . W czasie kontroli przedstawiciel spółki oświadczył do protokołu, że spółka nie posiada wagi do celów przemysłowych celem ważenia wytwarzanych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Dlatego dokumenty handlowe wystawiane przez podmiot dla ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nie zawierają wpisu w rubryce "waga całkowita w kg". Produkty te są ważone dopiero u odbiorcy końcowego, który waży je i w towarzyszących im dokumentach handlowych wpisuje wagę produktów w kg. Następnie dokumenty te są kserowane i drogą listowną przekazywane do ZWD [...] P. S.A. Kontrolę tę udokumentowano protokołem nr [...] [...], czyniąc załącznikami do protokołu m.in. dokumenty handlowe wystawiane przez ten podmiot na opisywane produkty kat. 2 i 3. Spośród 53 załączonych dokumentów handlowych jeden nie zawiera wypełnionej rubryki "waga całkowita materiału w kg" – dokument nr [...] z 27 czerwca 2017 r. Decyzją z [...] 2017 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii nakazał [...] m.in. wprowadzenie szczegółowego systemu identyfikacji powstających ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wraz z rejestrem wysyłek, który zawierać ma minimum informacje o nr dokumentu handlowego, dacie wysyłki, oznaczenie wszystkich partii jaj uznanych za materiał kategorii 2 i 3, z uwzględnieniem ich ilości w szt. i wagi oraz z czytelnym podpisem osoby przygotowującej partię do wysyłki. Decyzja ta stała się ostateczna i wiąże spółkę. Pismem z 30 czerwca 2017 r. [...] P. S.A. oświadczył, że zgodnie z ww. decyzją z dniem [...] 2017 r. wprowadzono ewidencję odpadu kat. 2 i 3, a wg przedłożonej karty w jej 8. pozycji widnieje zapis "waga (kg)". Powiatowy Lekarz weterynarii w W. ( dalej PLW ) zwrócił się z prośbą do właściwych powiatowych lekarzy weterynarii nadzorujących podmioty odbierające uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego od [...] P. S.A. o przeprowadzenie kontroli krzyżowych dokumentów handlowych wystawionych przez tę spółkę. Na podstawie kontroli PLW we W. i PLW we W. potwierdzili, że surowiec dostarczany do nadzorowanych przez nich podmiotów jest ważony w zakładzie odbiorcy i tam wpisywana jest jego waga na dokumentach handlowych wystawionych przez [...] P. S.A. Z uwagi na powyższe nieprawidłowości PLW w W. decyzją z [...] 2017 r. nałożył na [...] S.A. karę pieniężną w łącznej wys. [...] zł W odwołaniu [...] S.A. podniosła, że nie jest podmiotem prowadzącym działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w rozumieniu ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Wskazała też, że nie ma obowiązku wystawiania oraz posiadania dokumentów handlowych, o których mowa w art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach obocznych pochodzenia zwierzęcego). Według strony dokumenty handlowe wskazane ww. rozporządzeniu należy stosować jedynie podczas przewozu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. W związku z tym spółka uznała, że bezzasadnie nałożono na nią kary pieniężne. Lekarz Weterynarii decyzją z [...] 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wadliwe oznaczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nieprawidłowe ustalenie zakresu sprawy i wadliwe zastosowanie kary łącznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Po 44/18 uchylił decyzję z [...] 2017 r. wskazując, że w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy, który pozwala odnieść się merytorycznie do zarzutów odwołania i rozstrzygnąć sprawę. Sąd uznał, że błędy organu I instancji w zakresie określenia podstawy prawnej oraz zastosowania kary łącznej nadają się do naprawienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponownie rozpoznając odwołanie decyzją z [...] 2018 r. WWLW uchylił decyzję PLW w W. z [...] 2017 r. i wymierzył [...] S.A. karę pieniężną w wys. [...] zł zgodnie z § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarty r.w.k.p. za brak prawidłowo wystawionego dokumentu handlowego nr [...] z 27 czerwca 2017 r. (brak wypełnienia przez [...] P. S.A. rubryki "o wadze całkowitej materiału w kg". W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zawarty w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 2.5.2014 r.. zwrot "wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1069/2009 nie oznacza jedynie zakładów zatwierdzonych lub zarejestrowanych w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1069/2009. Przepis wyraźnie określa krąg podmiotów odpowiedzialnych jako "nadzorowanych", a więc w szerszym zakresie niż ujęła to strona. Skoro więc spółka produkuje (wytwarza) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, wprowadza je do obrotu, to pomimo, że nie została w tym zakresie zarejestrowana nie zwalnia jej to z nadzoru PLE w W., a w konsekwencji od odpowiedzialności z tytułu kar pieniężnych. Przemawia za tym ostatni akapit art. 23 rozporządzenia WE nr 1069/2009. W ocenie organu odwoławczego spółka przeprowadza czynności pociągające za sobą wytworzenie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w obiektach, w których zwierzęta są trzymane i pielęgnowane (produkcja piskląt jednodniowych). Co prawda z powyższego wynika wyłączenie zakładu należącego do [...] P. S.A. z obowiązku rejestracji w zakresie, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia WE 1069/2009, to nie wynika zwolnienie z nadzoru PLW. Organ II instancji powołał przepisy art. 3 pkt 14 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1069/2009 i wskazał, że w rozporządzeniu tym określono obowiązki podmiotów w zakresie gromadzenia, przewozu i identyfikowalności produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Przytoczył następnie art. 21 i 22 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1069/2009 i wskazał, że dokument handlowy, o którym mowa w tych przepisach ma określony wzór. Podczas przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego na terenie Polski obowiązuje dokument handlowy, którego wzór określony jest w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych (Dz. U. poz. 1222, dalej: r.w.d.h.). Organ odwoławczy dodał, że rozporządzenie WE nr 1069/2009 posiada rozporządzenie wykonawcze – rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r., w którym szczegółowo określono wymogi dotyczące dokumentów handlowych, które towarzyszą przesyłce produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (zał. VIII, rozdział III). Taki dokument wystawiany jest co najmniej w 3 egz. (jeden oryginał i 2 kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii. Jednocześnie oryginał dokumentu handlowego musi być wypełniony i podpisany przez osobę odpowiedzialną począwszy od punktu wyjściowego, czyli wytwórcy. W dokumencie handlowym muszą być wyszczególnione dane dotyczące m.in. ilości materiału (objętość, waga lub ilość opakowań). WWLW stwierdził, że skoro spółka jest wpisana do rejestru podmiotów nadzorowanych prowadzonego przez PLW w W. to jest też podmiotem nadzorowanym również w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, który musi zaopatrywać przesyłki materiału kat. 2 i 3 w dokument handlowy zgodny ze wzorem zawierający określone w przepisach szczegółowe dane m.in. ilość produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przekazywanych podmiotom uprawnionym. Również art. 1 ust. 1 u.o.z.z. wskazuje, że prowadzenie zakładu drobiu jest działalnością nadzorowaną. Dlatego, jak wskazał organ II instancji, spółka jako podmiot nadzorowany w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zobowiązana jest do zaopatrywania przesyłek materiału kat. 2 i 3 w dokumenty handlowe zgodne ze wzorem, który zawiera dane co do ilości tych produktów przekazywanych podmiotom uprawnionym. Zdaniem WWLW zachodzi ryzyko, że ilość (waga) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego mogła być inna w chwili wywozu od spółki (nie określono wagi) w stosunku do ilości dostarczonej do odbiorcy końcowego (dopiero ten uzupełnił rubrykę dot. wagi towaru na dokumencie). Brak jest więc możliwości weryfikacji prawidłowego transportu towaru. Zachodzi zatem uzasadnione zagrożenie, że część produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego mogła dostać się w sposób niekontrolowany do podmiotów nieuprawnionych lub może tak się stać w przyszłości w przypadku kontynuowania takiego zachowania spółki. Przykładowo jaja ze zmarłymi zarodkami mogą trafić do podmiotów sektora spożywczego np. piekarni, co może nieść za sobą groźne skutki dla zdrowia ludzkiego. WWLW zważył, że przyjęcie stanowiska spółki oznaczałoby, że wszelkie podmioty, które nie są zatwierdzone lub zarejestrowane stricte w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego byłyby zwolnione z jakiegokolwiek nadzoru i sankcji w przypadku lekceważącego stosunku do obowiązujących podstawowych zasad postępowania z tymi produktami. Organy Inspekcji nie mogłyby wówczas zapewnić konsumentom należytej ochrony ich zdrowia poprzez weryfikację ilości (wagi) materiału ubocznego. Organ odwoławczy wymierzył karę niższą niż organ I instancji w decyzji z [...] 2017 r. z uwagi na bezsporny fakt braku wagi na dokumencie nr [...] z 27 czerwca 2017 r. (wskazano w nim: "waga będzie podana w piątek tj. przy najbliższym odbiorze mat. Kat. 2". Udowadnia to brak ważenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przez pracowników spółki przed wywiezieniem ich z zakładu do podmiotu uprawnionego do utylizacji. Oznacza to, że spółka dążyła do ustalenia wagi ww. produktów (zauważyła istotność weryfikacji wagowej), jednak czyniła to w sposób wadliwy, kierując się być może względami ekonomicznymi (oszczędności w zakresie zakupu odpowiedniej wagi). WWLW odstąpił od analizy pozostałych dokumentów, w tym dotyczących kat. 3 z uwagi na zakaz reformationis in peius - art. 139 k.p.a. Każdy dokument wymagałby zastosowania osobnej kary, a w konsekwencji wymierzona kara pieniężna wyniosłaby znacznie powyżej kwoty pierwotnej ustalonej przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, gdyż waga naruszenia prawa jest istotna – realnie wpływa na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Wysokość kary wynika zaś ze stawki określonej w r.w.k.p. uzależniającej kwotę od ilości wagowej produktów – w niniejszej sprawie 7700 zł (dokument nr [...] z 27.06.2017r.). [...] P. S.A. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję WWLW zarzucił organowi naruszenie: 1) § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarty r.w.k.p. w zw. z art. 21 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1069/2009 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że: a) "działalność nadzorowana" obejmuje każdą "działalność nadzorowaną" w rozumieniu u.o.z.z., podczas gdy powołane przepisy wprowadzają dodatkowe przesłanki definicyjne takiej działalności, a której prowadzenie jest warunkiem koniecznym do pociągnięcia do odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie norm w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, b) obowiązek zapewnienia, by takim produktom towarzyszył dokument handlowy dotyczy również innych podmiotów niż zaangażowane do przewozu tych produktów (sprawujących faktyczną kontrolę nad ww. produktami podczas przewozu) lub wręcz dotyczy również okoliczności innych niż przewóz, c) podmioty, o których mowa w tym przepisie zobowiązane są do zapewnienia, by produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego towarzyszył dokument handlowy na każdym etapie przewozu ww. produktów, gdy nie wynika z treści art. 21 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1069/2009, 2) § 3 pkt 2 lit. s ) r.w.k.p. w zw. z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek posiadania dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce spoczywa również na wystawiającym ww. produkty do transportu, a z ostrożności procesowej spółka zarzuciła naruszenie art. [...] § 1 pkt 1, § 2 i 3 oraz art. [...] pkt 1-6 k.p.a. przez ich niezastosowanie. W motywach skargi wyjaśniono, że przedmiotem działalności spółki jest produkcja piskląt brojlerowskich. Spółka nie prowadzi zaś działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i nie może ponosić odpowiedzialności administracyjnej za gruncie r.w.k.p. Rozporządzenie to wydano na podstawie art. 85a ust. 2 u.o.z.z. i określa ono wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 85a ust. 1 u.o.z.z. Art. 85a ust. 1 pkt 2 u.o.z.z. przewiduje sankcje za szereg wskazanych w nim naruszeń wobec prowadzących działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, a art. 85a ust. 2 nakłada na ministra właściwego do spraw rolnictwa obowiązek określenia kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1 z uwzględnieniem kilku dyrektyw ustawowych. Zdaniem skarżącej porównanie zakresów art. 85a ust. 1 i 2 u.o.z.o. oraz § 3 pkt 2 lit. s) r.w.k.p. prowadzi do wniosku, że nie są one tożsame. Ustawa wskazuje na odpowiedzialność tego, kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, bez jakiegokolwiek odesłania do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1069/2009. Zakres zaś odpowiedzialności na gruncie r.w.k.p. jest węższy, gdyż odesłanie do art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 wskazuje na kolejną przesłankę – rejestrację w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Oznacza to, że działalnością nadzorowaną w rozumieniu § 3 pkt 2 lit. s r.w.k.p. kest szczególny rodzaj tej działalności, o której mowa w u.o.z.z. – nadzorowana i zarazem podlegająca rejestracji działalność podmiotów w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Przesłanek tych skarżąca spółka nie spełnia. Wbrew tezom organów orzekających prowadzenie przez spółkę działalności nadzorowanej w zakresie produkcji jednodniowych piskląt brojlerowskich nie jest okolicznością wystarczającą do pociągnięcia spółki do odpowiedzialności administracyjnej w orzeczonym zakresie. Nadto zdaniem skarżącej z przepisów rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i r.w.k.p. nie wynika obowiązek "zaopatrzenia" ładunku z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego w dokumenty handlowe na każdym etapie przewozu. Proces przewozu w rozumieniu tych przepisów trwa od momentu zakończenia załadunku produktów do samochodu ciężarowego do momentu rozpoczęcia rozładunku w miejscu przeznaczenia. Spółka wskazała, że produkty uboczne kat. 2 i 3 były ważone jeszcze przed rozładunkiem z samochodów ciężarowych. Dokument handlowy uwzględniający masę produktów ubocznych powstał przed rozładunkiem, co oznacza, że spełnione zostały powyższe wymagania. Dodano, że wedle wiedzy skarżącej żadna wylęgarnia piskląt brojlerowskich w Polsce w dacie wydania decyzji I-instancyjnej nie była wyposażona w wagę odpowiednią do pomiaru masy produktów ubocznych kat. 2.Zatem wykładnia władz weterynaryjnych jawi się jako oderwana od ustalonej praktyki realizacji norm ww. przepisów. Podniesiono też, że [...] P. S.A. nie odpowiada charakterystyce "podmiotu" z art. 3 pkt 11 rozporządzenia (WE) nr [...] i z tego względu nie sprawuje faktycznej kontroli nad produktami ubocznymi podczas ich transportu. Podmiotami tymi byli w sprawie kontrahenci spółki – przedsiębiorcy wyspecjalizowani w odbiorze, przewozie i utylizacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Na każdym etapie zakończonego postępowania skarżąca wskazywała zaś, że P. sp. z o.o., Firma Handlowo-Usługowa R. oraz A. sp. z o.o. za każdym razem posiadały kompletny dokument handlowy powołany w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009. Brak jest więc podstaw do ukarania skarżącej. W świetle tego nie podstaw, by twierdzić, że produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego nie zapewniono prowadzonych z nimi czynności w rozumieniu art. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Spółka wskazała też, że przepisy r.w.k.p., będące podstawą nałożonej kary, mają charakter sankcyjny i powinny być interpretowane ściśle lub wręcz zawężająco zgodnie z regułą nullum delictum sine lege certa, nulla poena sine lege certa. Z ostrożności procesowej skarżąca zarzuciła organom orzekającym nieodniesienie się do kwestii stosowania przepisów działu IVa k.p.a. "Administracyjne kary pieniężne. Tymczasem zachodziła konieczność zastosowania art. [...] pkt 1-6 k.p.a o czym przesądza przepis art. [...] § 1 i 2 k.p.a. Wskazano, że wyłączenia stosowania przepisów działu IV k.p.a. maja charakter zakresowy, a pomiędzy przepisami k.p.a. a regulacjami odrębnymi nie zachodzi relacja lex generalis – lex specjalis. Gdyby zatem nawet przyjąć, że spółka uchybiła przepisom r.w.k.p. to powinna uniknąć kary z uwagi na brzmienie art. [...] § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi Lekarz Weterynarii wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę jako niezasadną należało oddalić. Przedmiotem skargi [...] P. S.A. wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Lekarz Weterynarii (WWLW) z [...] 2018 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z [...] 2017 r. i wymierzono [...] S.A. karę pieniężną w wys. [...] zł zgodnie z § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarty r.w.k.p. za brak prawidłowo wystawionego dokumentu handlowego nr [...] z 27 czerwca 2017 r. (brak wypełnienia przez [...] P. S.A. rubryki "o wadze całkowitej materiału w kg". W niniejszej sprawie orzekał już tutejszy Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r. Sygn akt II SA/Po 44/18 uchylił uprzednią decyzję WWLW z [...] 2017 r., którą uchylono decyzję PLW w W. z [...] 2017 r. o nałożeniu na [...] P. S.A. karę pieniężną w wys. [...] zł i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ów wyrok wiąże w niniejszej sprawie w zakresie oceny prawnej i wytycznych co do dalszego prowadzenia postępowania zarówno organy orzekające, jak i sąd. Przypomnieć należy, że w wyroku tym Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że decyzja PLW z [...] 2017 r. "nie daje jednoznacznej pewności, za co strona została ukarana" oraz, że "skonstruowano [ją] bardzo nieprecyzyjnie, w związku z czym może [ona] wzbudzać wątpliwości co do wysokości nałożonej kary pieniężnej". (...) PLW w sposób obszerny i czytelny przedstawił powody, w tym prawne, dla których nałożył karę pieniężną w określonej kwocie. W szczególności wskazał, że doszło do naruszenia art. 21 ust. 3 rozporządzenia 1069/2009. [...] P. S.A. zdaniem organu nie dopełniła obowiązku wpisania w dokumenty handlowe ilości produktów, jakie są przekazywane do podmiotów uprawnionych do ich przetworzenia lub utylizacji, a także dopuścił się wystąpienia innych niezgodności w dokumentacji dotyczących godzin mycia pojazdu czy braku wskazania numerów rejestracyjnych pojazdów. Lekarz Powiatowy zaznaczył, że powyższe okoliczności zostały ustalone nie tylko w oparciu o wyniki kontroli krzyżowych prowadzonych przez powiatowych lekarzy weterynarii, ale także – w zakresie wpisywania ilości produktów przekazywanych do podmiotów uprawnionych – zostały potwierdzone podczas kontroli z 5 lipca 2017 r. przez uprawnionego przedstawiciela skarżącej. Organ I instancji sprecyzował, że treść opisanych dokumentów jest istotna z punktu widzenia odpowiedzialności podmiotu na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c u.o.z.z. oraz, że w myśl § 3 ust. 2 lit. s tiret 4 r.w.k.p. przewiduje się karę w wysokości 11000 zł dla podmiotu, który nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kat. 2, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 1069/2009, jeżeli masa tego materiału przekracza 1000 kg. Sąd wskazał, że gdy chodzi o kwestię wagi produktu, od którego uzależniona jest wysokość kary, Lekarz Powiatowy wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż dokumenty handlowe dotyczące produktów kat. 2 wystawione do podmiotu P. sp. z o.o. nie posiadały wpisanej masy. Na podstawie informacji przekazanych przez [...] P. S.A. i potwierdzonych przez Lekarza Powiatowego we W. (kontrola krzyżowa) ustalono, że uchybienie dotyczy produktów o masie 7700 kg. Dalej Sąd podał, że podobne uzasadnienie, ze wskazaniem podstawy prawnej (§ 3 ust. 2 lit. t tiret 4 r.w.k.p.), przedstawiono co do części kary w kwocie 5400 zł, zaznaczając jednocześnie, że dokumenty handlowe dotyczące produktów kat. 3 wystawione dla podmiotu [...] sp. z o.o. nie posiadały wpisanej masy. Stwierdzone uchybienie, na podstawie danych dostarczonych przez Lekarza Powiatowego z W. dotyczyło produktów o łącznej masie [...] kg według szczegółowo wymienionych dokumentów. W świetle tego Sąd uznał, że nie można się więc zgodzić, że decyzja z [...] 2017 r. "nie daje jednoznacznej pewności, za co strona została ukarana". W ocenie Sądu podstawa prawna i okoliczności sankcjonowanego czynu zostały przez Lekarza Powiatowego wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości. Dalej Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty korespondujące z uzasadnieniem decyzji I-instancyjnej. Z pisma Lekarza Powiatowego we W. z 30 czerwca 2017 r. wynika, że dokument handlowy nr [...] z 27 czerwca 2017 r., towarzyszący produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego, dotarł do [...] sp. z o.o. bez wpisanej wagi. U odbiorcy (P. sp. z o.o. poddanego kontroli krzyżowej przez Lekarza Powiatowego we W.) waga transportu została skontrolowana i wyniosła [...] zł. Zdaniem Sądu podobnie korespondują z materiałem dowodowym stwierdzenia Lekarza Powiatowego w W. dotyczące dokumentów handlowych związanych z transportem do [...] sp. z o.o. Kwestie podniesione przez organ I instancji zostały wyjaśnione w piśmie Lekarza Powiatowego we W. z dnia 10 lipca 2017 r. Reasumując Sąd stwierdził, że znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym fakty i dane, na które powołał się Lekarz Powiatowy w W.. Sąd zwrócił też uwagę, że nie stanowi przesłanki wydania decyzji kasacyjnej stwierdzenie, iż "żadne przepisy nie uprawniają organu do zastosowania kary łącznej, a to stanowi rażące uchybienie Lekarza Powiatowego". Jest to zagadnienie materialnoprawne, a określone stanowisko organu odwoławczego – jeżeli zdecydował się on je jednoznacznie wyrazić (uw.: Sąd nie przesądza i nie może przesądzać w tym postępowaniu ze sprzeciwu, czy jest ono trafne) – powinno skutkować wydaniem decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), a nie kasacyjnej (art. 138 § 2 k.p.a.). Podsumowując Sąd stwierdził, że decyzja WWLW z [...] 2017 r. została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., gdyż nie doszło do wskazanych w jej uzasadnieniu naruszeń przepisów postępowania, które przemawiałyby za koniecznością wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego. W świetle powyższego ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne sprawy tj. kwestie nieprawidłowości (brak wpisania wagi całkowitej) stwierdzonych w dokumentach handlowych [...] S.A. dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wystawionych dla [...] sp. z o.o. (nr [...] z 27 czerwca 2017 r. – masa całkowita 7700 kg) oraz dla [...] sp. z o.o. co do produktów kat. 3 (masa całkowita - [...] kg). W ocenie Sądu relewantną prawnie okolicznością dla rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie był również fakt, że ostateczną decyzją z [...] 2017 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. nakazał [...] S.A.: I. od 29.06.2017 r. każdorazowe informowanie PLW w W. o planowanej wysyłce ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w postaci materiału kat. 2 i 3, które są wysyłane do uprawnionych podmiotów, pisemnie i telefonicznie, z minimalnym wyprzedzeniem 24 godzin przed planowaną wysyłką, II. ustalanie godzin wysyłki ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w godzinach urzędowania PLW w W.: 7:00-15:00 z uwzględnieniem czasu dojazdu i powrotu z zakładu, III. wprowadzenie szczegółowego systemu identyfikacji powstających ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wraz z rejestrem wysyłek, który zawierać będzie minimum informacje o numerze dokumentu handlowego, dacie wysyłki, oznaczenie wszystkich partii jaj uznanych za materiał kat. 2 i 3 z uwzględnieniem ich ilości w sztukach i wagi oraz czytelnym podpisem osoby przygotowującej partię wysyłkową do wysyłki, IV. pisemne informowanie PLW w W. o wykonanie nałożonych obowiązków, poprzez każdorazowe informowanie na piśmie i telefonicznie o planowanym terminie wysyłki ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, V. przedłożenie opisanych w pkt II. wzorów rejestrów niezwłocznie do dnia 30.06.2017 r. VI. uzupełniać rejestr, o którym mowa w pkt II. na bieżąco, rzetelnie, a po zakończeniu 0każdego tygodnia kalendarzowego przesyłać wraz z pismem przewodnim PLW w W. kopie wypełnionych rejestrów. Zważyć należy, że [...] P. S.A. nie odwołała się od powyższej decyzji i faktycznie niezwłocznie bo dnia 30 czerwca 2017 r. przedstawiła PLW w W. kartę rejestru odpadów kat. 2 i 3 zgodnie z wymogami decyzji. Co istotne decyzja ta została wydana w związku ze stwierdzonymi przez PLW w W. w okresie od 27 czerwca do 5 lipca 2017 r. nieprawidłowościami związanymi z transportem (wady w dokumentach handlowych) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego – jaj wylęgowych nie nadających się do spożycia. Powodem zaś nałożenia przez WWLW zaskarżoną decyzją kary pieniężnej na spółkę w kwocie 11.000 zł było właśnie stwierdzenie naruszenia art. 85a ust. 1 pkt 2 u.o.z.z. poprzez nieposiadanie dokumentów handlowych za okres objęty powyższą kontrolą spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009. Bezsporne jest, że [...] P. S.A. w ramach prowadzonej działalności produkcji piskląt brojlerowskich wytwarza produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego (jaja nie nadające się do karmienia zwierząt i do spożycia), które kategoryzuje wedle kategorii 2 i 3 określonych rozporządzeniem 1069/2009. Powyższe zostało stwierdzone przez PLW w W. w ww. ostatecznej decyzji z [...] 2017 r. wydanej w wyniku uprzednich kontroli dokonanych w okresie 27 czerwca a 5 lipca 2017 r. Zgodnie z definicją legalną "podmiotu" określoną w art. 3 pkt 11 rozporządzenia nr 1069/2009 jest nim osoba fizyczna lub prawna, pod której faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym również przewoźnicy, handlowcy i użytkownicy. Przepis art. 3 pkt 14 rozporządzenia nr 1069/2009 określa, że za "wprowadzanie do obrotu" uznaje się każde działanie, którego celem jest sprzedaż produktów pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych osobie trzeciej we Wspólnocie lub jakakolwiek inna forma dostawy, odpłatna lub nie, na rzecz osoby trzeciej lub przechowywanie w celu dostarczenia osobie trzeciej. W świetle tych przepisów należy uznać, że [...] P. S.A. jako przedsiębiorstwo, które wytwarza produkty pochodzenia zwierzęcego, a następnie sprzedaje je osobom trzecim – przewoźnikom (w niniejszej sprawie firmy: [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o.), jest podmiotem, który wprowadza do obrotu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu definicji zawartych w ww. przepisach rozporządzenia nr 1069/2009. Przepis art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 określa, że podmioty, natychmiast po wytworzeniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, identyfikują je i zapewniają prowadzenie związanych z nimi czynności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą podmioty zapewniają zgodność produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych z wymogami niniejszego rozporządzenia, mającymi zastosowanie do ich działalności (art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009). Państwa członkowskie kontrolują i sprawdzają, czy podmioty przestrzegają odpowiednich wymogów niniejszego rozporządzenia na wszystkich etapach łańcucha czynności związanych z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi, o których mowa w ust. 2. W tym celu wprowadzają system urzędowych kontroli zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi (rozporządzenia nr 1069/2009). Z powyższych przepisów wynika jasno, że intencją prawodawcy było, aby cały łańcuch produkcji (od powstania do usuwania) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych był objęty kontrolą Państw członkowskich ze względu na fakt – jak stwierdzono w preambule do rozporządzenia – stanowienia przez te produkty potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt. W związku z powyższym uznać należy, że przepis art. 21 i art. 22 rozporządzenia nr 1069/2009 znajdujący się pod tytułem II "Obowiązki podmiotów" dotyczy również skarżącej spółki, która znajduje się na początku łańcucha produkcji (powstania i gromadzenia) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 podmioty gromadzą, określają i przewożą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego bez nieuzasadnionej zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt. Podmioty zapewniają, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub, jeśli jest to wymagane przez niniejsze rozporządzenie lub środek przyjęty zgodnie z ust. 6, świadectwo zdrowia (art. 21 ust. 2). W myśl art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia zawierają co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie. Jednakże w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych przewożonych na terytorium państwa członkowskiego właściwy organ tego państwa członkowskiego może zezwolić na przekazanie informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, za pomocą alternatywnego systemu. Polski ustawodawca w art. 26d u.o.z.z. przyjął, że przy przewozie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych dopuszcza się przekazywanie informacji, o których mowa w art. 21 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009, przez ich umieszczenie w dokumencie handlowym, w który zaopatruje się produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty pochodne (ust. 1). Jednakże, zgodnie z art. 26d ust. 2 u.o.z.z. minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu handlowego, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, a także sprawny przepływ informacji o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktach pochodnych. I tak rozporządzeniem z 19 sierpnia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. poz. 1222) określił wzór dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych. Wzór dokumentu handlowego produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub produktów pochodnych (załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia) wskazuje, że poza rodzajem materiału należy również podać jego wagę całkowitą w kg. Przepis art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 zobowiązuje podmioty wysyłające, przewożące lub przyjmujące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, by prowadziły rejestr wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia. Co więcej, jak wskazuje ust. 2 tego artykułu - podmioty, o których mowa w ust. 1, posiadają systemy i procedury umożliwiające zidentyfikowanie: a) innych podmiotów, do których ich produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne zostały dostarczone; oraz b) podmiotów, od których zostały one dostarczone. Informacje te są udostępniane właściwym władzom na wniosek. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 w celu rejestracji podmioty: a) przed rozpoczęciem działalności, powiadamiają właściwy organ o wszystkich przedsiębiorstwach lub zakładach, które podlegają ich kontroli, które biorą udział na jakimkolwiek etapie w produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych; b) informują właściwy organ o: (i) kategorii stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych podlegających ich kontroli; (ii) charakterze czynności wykonywanych z wykorzystaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jako materiału wyjściowego. W ocenie Sądu powołane przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 wskazują jednoznacznie, że każda działalność podmiotu, która obejmuje na dowolnym etapie łańcucha produkcji produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, podlega wymogom rozporządzenia, które mogą zostać uszczegółowione w krajowym porządku prawnym (tu: art. 26d u.o.z.z.). W tej sytuacji należało przyjąć, że choć zasadniczym przedmiotem działalności [...] P. S.A. jest produkcja piskląt brojlerowskich i w tym zakresie spółka zarejestrowała działalność jako nadzorowaną, to przez fakt wytwarzania, gromadzenia i wprowadza do obrotu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, podlega wymogom powyższego rozporządzenia, niezależnie od tego, czy faktycznie sprostała wymogowi rejestracji, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009. W rezultacie w ocenie Sądu, zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. o) u.o.z.z., do działalności skarżącej spółki w zakresie wprowadzania do obrotu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, znajdą zastosowanie przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Ów przepis stanowi, że ustawa określa wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, zwanej dalej działalnością nadzorowaną. Zatem również w zakresie produkcji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego skarżąca spółka prowadzi działalność nadzorowaną. W świetle powyższego znajdował zastosowanie do działalności skarżącej spółki w zakresie wprowadzania do obrotu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego również przepis art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) u.o.z.z., , zgodnie z którym kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych nie posiada dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy lub art. 48 ust. 5 rozporządzenia nr 1069/2009, lub art. 17 ust. 1 lit. b lub art. 31 rozporządzenia nr 142/2009, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2, podlega karze pieniężnej. Skoro bowiem [...] P. S.A., co wynika wprost z dokumentów handlowych zgromadzonych w zebranym w sprawie materiale dowodowym, prowadzi działalność nadzorowaną polegającą na produkcji, gromadzeniu i wprowadzaniu do obrotu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, lecz w dokumentach tych - przed przekazaniem tych produktów przewoźnikowi - nie podała wagi całkowitej produktów, należało stwierdzić, że podlega karze pieniężnej z tego tytułu na mocy art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c u.o.z.z. W konsekwencji trafnie organ odwoławczy przyjął, że zastosowanie do takich działań (zaniedbań) skarżącej spółki miały przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa w sprawie wysokości kar pieniężnych- r.w.k.p., wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 85a ust. 2 u.o.z.z. Zgodnie z § 1 r.w.k.p. rozporządzenie określa wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 85a ust. 1. Skarżąca spółka poniosła zaś odpowiedzialność w postaci administracyjnej kary pieniężnej w wys. 11.000 zł za wyżej opisane naruszenie wymogu art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) u.o.z.z. polegające na nieposiadaniu dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 3 akapit pierwszy tj. dokumentów zawierających informację o ilości produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Skoro zaś, jak już wyżej wskazano, polski ustawodawca na mocy art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 doprecyzował wymogi dotyczące dokumentów handlowych towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu na terytorium RP (art. 26d i rozporządzenie wykonawcze) i zawarł wymóg podania w tych dokumentach również wagi całkowitej materiału w kg, to również skarżąca spółka jako podmiot biorący udział w łańcuchu produkcji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego winien był do tego wymogu się stosować. W świetle powyższego jawią się jako chybione zarzuty skargi. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że błędnie WWLW przyjął w świetle przepisów § 3 pkt 2 lit. s) r.w.k.p. w zw. z art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, że "działalnością nadzorowaną" w rozumieniu § 3 pkt 2 lit. s) r.w.k.p. jest każda "działalność nadzorowana" w rozumieniu u.o.z.z. Należy raz jeszcze wskazać, że jak wynika z § 1 r.w.k.p. rozporządzenie określa wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 85a ust. 1 u.o.z.z. Przepis art. 85a ust. 1 u.o.z.z. określa zaś odpowiedzialność administracyjną za naruszenie wymogów m.in. wobec podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych (pkt 1 i 2). Z kolei w myśl § 3 pkt 2 lit. s) r.w.k.p. wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 142/2011, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2 u.o.z.o., wynosi: – 3.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg, – 5.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 10 kg i nie przekracza 100 kg, – 8.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg, – 11.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 1000 kg. Nie można zgodzić się z tezą skarżącej, która zmierza do wykazania, że karze określonej w ostatnio powołanym przepisie może podlegać tylko podmiot, który prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego faktycznie działalność tę zarejestrował. Z art. 85a ust. 1 u.o.z.z. oraz powołanych wyżej przepisów rozporządzenia nr 1069/2009 wynika jasno, że każdy podmiot, który prowadzi działalność w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, niezależnie od tego, czy faktycznie dokonał rejestracji w tym zakresie, podlega karze administracyjnej, jeżeli dopuści się naruszeń określonych w tym przepisie. Co więcej przepis art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z. stanowi, że karze pieniężnej podlega kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania rejestracji. Intencją ustawodawcy było zatem objęcie ww. przepisami karno-administracyjnymi wszelkie podmioty prowadzące działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, bez względu na to, czy spełniły wymogi rejestracji, czy też nie, jeżeli tylko nie stosują się do wymogów w art. 85a u.o.z.z. zawartych. W świetle zaś przepisów art. 85 ust. 1 pkt 2 u.o.z.z. w zw. z art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1069 oraz art. 26 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium RP, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nie budzi wątpliwości Sądu, że również skarżąca spółka jako pierwszy podmiot w łańcuchu produkcji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (jaj nie nadających się do spożycia przez ludzi), zobowiązana była, by na etapie opuszczenia tych produktów z zakładu towarzyszyły im wypełnione prawidłowo dokumenty handlowe zawierające m.in. wagę całkowitą w kg tych produktów. Przypomnienia wymaga, że wymogu tego skarżąca spółka nie kwestionowała zarówno przy wydaniu decyzji PLW w W. z [...] 2017 r., jak i przez sam fakt dysponowania – choć nieprawidłowo sporządzanymi – dokumentami handlowymi obejmującymi liczne przewozy tego rodzaju produktów kat. 2 i 3 (w aktach sprawy). Zważywszy, że bezspornie dokument handlowy nr [...] z 27 czerwca 2017 r. nie zawierał na etapie wywozu z przedsiębiorstwa [...] P. S.A. jako zbywcy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, danych o całkowitej wadze materiału w kg, a ustalono, że odbiorca materiału [...] sp. z o.o. stwierdził wagę materiału na 7700 kg, prawidłowo na podstawie § 3 pkt 2 lit. s tiret czwarty r.w.k.p. wymierzono skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł. W świetle wytycznych Sądu zawartych w wydanym w sprawie wyroku z 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Po 44/18 Sąd jednocześnie podziela stanowisko organu odwoławczego, który mając na uwadze zakaz reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) odstąpił od ustalania osobnych kar dotyczących uchybień w dokumentach spółki dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3, z uwagi niedopuszczalność niekorzystnego dla skarżącej spółki wymierzania łącznej kary w wysokości wyższej niż uprzednio (16.400 zł). Ustosunkowując się zaś do zarzutu spółki niezastosowania przez organ odwoławczy przepisów działu IVa k.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych, Sąd pragnie wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 2 u.o.z.z. do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych, w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu nr 1069/2009, w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz w ustawie, stosuje się przepisy o odpadach. Zważywszy, że przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 nie zawierają regulacji karno-administracyjnych należy stosować przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 992 ze zm., dalej: u.o.). Zgodnie zaś z art. 202 tej ustawy w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, 650, 723 i 771), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Z powyższego wynika, że w zakresie nieuregulowanym w u.o.z.z. i w u.o. znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej, co wyklucza w tym zakresie stosowanie powołanych w skardze przepisów k.p.a. Tym samym tenże zarzut skargi również należy uznać za chybiony. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę [...] wniesioną w niniejszej sprawie oddalono.