III SA/Łd 462/08

SENTENCJA Dnia 29 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant Referent stażysta Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi G. L. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z czasowego pełnienia obowiązków i mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania G. L., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...], Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. decyzją z dnia [...] zwolnił G. L. z czasowego pełnienia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego i mianował, z dniem 1 maja 2007 roku, na stanowisko starszego inspektora działu ewidencji Aresztu Śledczego w Ł. z uposażeniem zasadniczym w wysokości 1.894 zł oraz dodatkiem za wysługę lat w wysokości 10% uposażenia zasadniczego tj. 190 zł. Pozostałe składniki uposażenia pozostały bez zmian. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 35, art. 97, art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2007 roku w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 57, poz. 387) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia funkcjonariuszy Służby Więziennej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż z dniem 1 stycznia 2007 roku, decyzją z dnia [...], G. L. został mianowany na stanowisko starszego inspektora przy kierownictwie, jednocześnie mając powierzone, na okres od 1 stycznia 2007 roku do 15 grudnia 2007 roku, czasowe pełnienie obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego. Nadto, z dniem 1 maja 2007 roku, powstanie wakat na stanowisku inspektora działu ewidencji, a wobec konieczności zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania działu ewidencji, obsadzenie wolnego stanowiska jest niezbędne, ze względu na interes służby. Uzasadniając wybór osoby G. L. organ wskazał, że uwzględnione zostało jego doświadczenie oraz fakt, że mianowanie na stanowisko starszego wychowawcy działu penitencjarnego nadal nie jest możliwe, bowiem aktualne pozostają przesłanki, które wskazano w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Organ wskazał nadto, że sposób realizacji zadań wynikających z pełnienia przez stronę służby w dziale penitencjarnym nie zapewnia właściwego funkcjonowania tego pionu służby. W odwołaniu od powyższej decyzji G. L. podniósł, że stanowisko, na które został mianowany jest stanowiskiem niższym niż stanowisko dotychczas zajmowane, tj. stanowisko starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu. Nadto, czynności tej dokonano w trakcie obłożnej choroby odwołującego się, który na zwolnieniu lekarskim przebywał od 12 kwietnia 2007 roku. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi G. L., wyrokiem z dnia 6 marca 2008 roku uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...], orzekł że decyzja ta nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku i zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 8, 10 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy owszem wskazał na ważne potrzeby służby związane z zapewnieniem prawidłowej realizacji służby ewidencyjnej w Areszcie Śledczym w Ł., w którym fakt powstania wakatu w dziale ewidencji jest bezsporny. Uzasadniając zaś prawidłowość orzeczenia organu I instancji w zakresie powołania skarżącego na stanowisko równorzędne organ odwoławczy wskazał, że wynika to wprost z wymienionych przepisów wykonawczych do ustawy o Służbie Więziennej. Tym niemniej, nie istnieją prawne określone kryteria oceny równorzędności stanowisk. Z tego właśnie względu tym bardziej konieczne było wskazanie w decyzji, czym kierował się organ odwoławczy przy dokonywaniu oceny, że równorzędność ta istotnie nastąpiła. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tej kwestii nie spełniło wymagań art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na pewno takiego uzasadnienia nie może stanowić jedynie powołanie obowiązujących regulacji prawnych, bez wskazania nawet konkretnych przepisów. Nie wyjaśniono, jaki wpływ na kwestię równorzędności stanowisk ma, poza nazwą stanowiska, parametrami uposażenia i stopniem etatowym, także zakres zadań i obowiązków funkcjonariusza, opis stanowiska, usytuowanie w strukturze organizacyjnej jednostki, wymagane na nim kwalifikacje i predyspozycje. Sąd nie kwestionował celowości zwolnienia skarżącego z dotychczasowego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko, tym niemniej uzasadnienie organu w tym zakresie jest bardzo lakoniczne i pozostawia zbyt wiele wątpliwości, w szczególności nie wskazuje kryteriów, którymi kierował się organ przy ocenie kwestii równorzędności stanowiska. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził także, że brak w niej orzeczenia i daty zwolnienia skarżącego ze stanowiska starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu Śledczego w Ł. oraz daty zwolnienia go z czasowego pełnienia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego. Jednoznaczne określenie daty zwolnienia z pełnienia obowiązków ma zarówno wpływ na określenie statusu prawnego skarżącego, jak również jest istotne z punktu widzenia art. 35 ustawy o Służbie Więziennej. Przepis ten upoważnia do powierzenia funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, w tej samej miejscowości, na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. Ewentualne każdorazowe powierzenie funkcjonariuszowi tych obowiązków powinno więc uwzględniać okres w jakim funkcjonariusz pełnił już obowiązki w trybie art. 35 ustawy, stąd wskazanie daty zwolnienia go z czasowego pełnienia obowiązków powinno być elementem decyzji. Nadto, Sąd wskazał, że ustalenie stażu służbowego funkcjonariusza, na potrzeby nagrody jubileuszowej i dodatku za wysługę lat, jest istotnym elementem postępowania wyjaśniającego i dowodowego, ale nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej. Powoduje to konieczność przedstawienia argumentacji uzasadniającej wysokość dodatku za wysługę lat w decyzji dotyczącej mianowania skarżącego na określone stanowisko i wykazania, w uzasadnieniu tej decyzji, okresów podlegających zaliczeniu do stażu pracy i ewentualnego odniesienia się do kwestii okresów pracy, których zaliczenia do stażu pracy odmówiono. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do tej kwestii również nie odpowiada dyspozycji art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wskazał także, że w odwołaniu, które zostało wniesione w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego, skarżący oświadczył, że nie jest zadowolony z treści decyzji. Podniósł, że czynności zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko dokonano podczas jego choroby udokumentowanej zwolnieniem lekarskim. Zgłosił gotowość przedstawienia pozostałych argumentów podczas postępowania odwoławczego. Z powyższego należy wnioskować, że skarżący uważał, że podczas prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania zostanie mu zapewniony czynny udział w postępowaniu. Sąd zauważył, że skarżący nie został w należyty sposób poinformowany o toczącym się postępowaniu, a w efekcie na etapie postępowania przed organem I instancji nie brał w nim udziału. Oczekiwania skarżącego wyrażone w odwołaniu Sąd uznał za uzasadnione. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, a przed rozpatrzeniem materiału dowodowego jest obowiązany wysłuchać wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Na tej podstawie Sąd uznał, że procesowe uchybienia postępowania organu I instancji tym bardziej obligowały do przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy w sposób należyty. Tymczasem, jak wykazał Sąd, postępowanie przed organem odwoławczym, jak również rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, zawierają istotne uchybienia w zakresie art. 7, 8, 10 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W konkluzji Sąd wskazał, że organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w wyroku oraz do zastosowania się do zaleceń Sądu, w szczególności poprzez szczegółowe wyjaśnienie kwestii równorzędności stanowisk, wskazania daty zwolnienia z czasowego pełnienia obowiązków oraz ustalenia okresów podlegających zaliczeniu do obliczenia wysokości dodatku za wysługę lat. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2002 roku Nr 207, poz.1761 ze zm.). W motywach rozstrzygnięcia organ powołując treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2008 roku wyjaśnił, iż w celu realizacji zaleceń zawartych w tym wyroku, poinformowano skarżącego o możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi G. L. oznajmił, iż bezwzględnie stoi na stanowisku, że decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. przeniesiony został na niższe stanowisko służbowe oraz wniósł o mianowanie go na stanowisko nie niższe, niż to które zajmował przed 1 stycznia 2007 roku, uwzględniając przy mianowaniu jego kwalifikacje, staż, wykształcenie, umiejętności i posiadane doświadczenie oraz wiedzę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że potrzeby służby wyrażające się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań służby w związku z wakatem występującym w dziale, były ważną przesłanką uzasadniającą przeniesienie strony na stanowisko starszego inspektora tego działu. Z dniem mianowania na to stanowisko, czyli z dniem 1 maja 2007 roku, odwołujący się został zwolniony zarówno z dotychczas zajmowanego stanowiska, jak i z czasowego powierzenia obowiązków na stanowisku starszego wychowawcy. Z racji administracyjno – prawnego charakteru stosunku służbowego funkcjonariusza charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością, zawsze jest dopuszczalne przeniesienie na stanowisko równorzędne. Oceny równorzędności stanowisk w służbie należy dokonywać w oparciu o obiektywne kryteria wynikające z przepisów prawa. Najbardziej obiektywnym, zdaniem organu, kryterium decydującym o hierarchii stanowisk jest ich przypisanie do stawek uposażenia zasadniczego w przepisach o wynagrodzeniu funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz innych ustalonych w przepisach składników uposażenia. W dacie podejmowania decyzji zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2007 roku w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 57 poz. 387), stanowisko starszego inspektora przypisane było do poz. 11 uposażenia zasadniczego i uposażenie to wynosiło 1.894 zł. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2003 roku w sprawie szczegółowego trybu nadawania stopni funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. U. z 2003r. Nr 14 póz. 143) dla stanowiska starszego inspektora przewiduje docelowo stopień kapitana SW. Uposażenie zasadnicze, jak i stopień służbowy oraz związany z nim dodatek do uposażenia dla stanowiska starszego inspektora przysługują na stanowisku starszego inspektora, niezależnie od usytuowania tego stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki. Podejmując decyzję o mianowaniu odwołującego się na stanowisko starszego inspektora działu ewidencji organ I instancji wziął pod uwagę posiadane przez niego kwalifikacje ogólne i zawodowe oraz doświadczenie i predyspozycje, stwarzające podstawy do przekonania, że podoła wyznaczonym nowym obowiązkom. Przeniesienie to wiązało się oczywiście ze zmianą zakresu zadań i obowiązków, jednakże zmiana taka nie powinna być kwestionowana przez funkcjonariusza, który w przyszłości predestynuje do zajmowania stanowisk kierowniczych. Poznanie bowiem nowych przepisów regulujących sferę działalności jednostki penitencjarnej stwarza możliwość nabycia szerszego doświadczenia i przyczynia się do rozwoju zawodowego. Poza tym, iż w odróżnieniu od poprzednio zajmowanego stanowiska, aktualne stanowisko znajduje się w strukturze działu, zmianie nie uległy warunki wykonywanych czynności, gdyż oba stanowiska mają charakter administracyjno-biurowy i pomimo, iż aktualnie opinie służbowe sporządzał będzie kierownik działu, a nie jak dotychczas dyrektor jednostki, to fakt ten nie powoduje utraty uprawnień do wniesienia odwołania w tym przedmiocie. Wreszcie, mianowanie na stanowisko starszego inspektora działu ewidencji sprawiło, że nie tylko odwołujący się został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, ale także z czasowego pełnienia obowiązków na stanowisku starszego wychowawcy działu penitencjarnego. W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2003 roku w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze Służby Więziennej, w Tabeli Nr 3 w rubryce dotyczącej kwalifikacji zawodowych wymaganych na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora wymagany jest min. staż na stanowisku samodzielnym w wymiarze 4 lat. Gdyby zatem w przyszłości w grę wchodził awans zawodowy, odwołujący warunek ten spełnia, ponieważ wcześniej pełnił już służbę na samodzielnym stanowisku. Podjęcie decyzji o przeniesieniu na stanowisko, w ocenie organu, było konieczne z uwagi na zapewnienie właściwej pracy jednostki organizacyjnej i na zmianie tej nie doznał uszczerbku słuszny interes odwołującego się, a przedstawiona argumentacja potwierdza, że oba stanowiska służbowe są równorzędne. Niezależnie od powyższego, jak wskazał organ, w związku z reorganizacją i utworzeniem działu kadrowo-organizacyjnego, jak miała miejsce z dniem 1 lipca 2007 roku w Areszcie Śledczym w Ł., likwidacji uległy wszystkie samodzielne stanowiska, w tym również dotychczas zajmowane przez stronę. Nowa struktura organizacyjna w jednostce sprawiła, że funkcjonariusze zajmujący dotychczas stanowiska oznaczone jako samodzielne przy kierownictwie, zostali usytuowani w nowo powstałym dziale kadrowo-organizacyjnym i podlegają bezpośrednio kierownikowi tego działu. Niezadowolenie skarżącego z treści decyzji nie może stanowić podstawy do jej uchylenia, bowiem za takim rozstrzygnięciem przemawiał interes służby, podyktowany koniecznością zapewnienia i prawidłowego funkcjonowania służby ewidencyjnej. W skardze na powyższą decyzję G. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie się od wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego stanowisko, na które został przeniesiony nie jest stanowiskiem równorzędnym do wcześniej zajmowanego, z uwagi przede wszystkim na własne kwalifikacje i wymagania stawiane osobom zatrudnianym na nowym stanowisku. Organ, mimo zaleceń Sądu, nie określił daty z jaką skarżący został zwolniony z poprzednio zajmowanego stanowiska i pełnienia obowiązków. Nadto, w ocenie skarżącego, treść rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 roku wykracza poza delegację ustawową wynikającą z art. 100 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej. W tej sytuacji, rozstrzygnięcia wydane na podstawie tego rozporządzenia, należy uznać za wydane bez podstawy prawnej, zatem są dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Skarżący wskazał również, że decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych reguł postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący został pozbawiony możliwości zaznajomienia i wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych oraz został pozbawiony możliwości zgłaszania własnych dowodów. Postępowanie było prowadzone przez organ z naruszeniem przepisu art. 35 i 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ naruszył również przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 31, 36 i 100 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, która doprowadziła do błędnego zastosowania w sprawie. W konkluzji skarżący podniósł, że organ nie wykonał zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyrokach III SA/Łd 268/07 i III SA/Łd 103/08. Wskazując na te uchybienia skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, że skarżący został poinformowany o wpłynięciu do organu prawomocnego wyroku oraz możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych, zajęcia stanowiska w sprawie i zapoznania się z aktami postępowania. W dniu 5 czerwca 2008 roku skarżący złożył do akt pismo zawierające jego stanowisko w sprawie, ale nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga G.L. jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji tzn. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Należy zaznaczyć, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 6 marca 2008r. w sprawie III SA/Łd 447/07 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia 16 maja 2007r. W wyroku tym sąd uznał, iż nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu sprawy fakt, iż decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej nr [...] z [...]. skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w Zakładzie Karnym nr [...] w Ł. W ocenie sądu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Przeniesienie na stanowisko równorzędne winno uwzględniać zarówno interes społeczny jak i słuszny interes funkcjonariusza. W przekonaniu sądu organy administracji nie wykazały, iż skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Aby można uznać równorzędność stanowisk należy uwzględnić poza nazwą stanowiska, parametrami uposażenia i stopniem etatowym, także zakres zadań i obowiązków funkcjonariusza, opis stanowiska, usytuowanie w strukturze organizacyjnej jednostki oraz wymagane kwalifikacje i predyspozycje. Organy administracji, przenosząc skarżącego na nowe stanowisko, kwestii tych nie rozważyły w sposób wyczerpujący. Nie wskazano również daty zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz daty zwolnienia z czasowego pełnienia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego. Nie wyjaśniono także dlaczego przyznano G.L. dodatek za wysługę lat w wysokości 10%. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd zlecił organowi administracji szczegółowe wyjaśnienie kwestii równorzędności stanowisk, wskazania daty zwolnienia z czasowego pełnienia obowiązków oraz ustalenie okresów podlegających zaliczeniu do obliczenia wysokości dodatku za wysługę lat. Zgodnie z treścią art.153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. ocena prawna i wskazania sądu co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organy, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie wytyczne sądu zawarte w wyroku z 6 marca 2008r. nie zostały w pełni wykonane, a tym samym nie zostały jednoznacznie wyjaśnione wątpliwości będące podstawą uchylenia poprzedniej decyzji. Organ administracji ponownie rozpoznając sprawę naruszył przepisy postępowania a mianowicie art.7,77 § 1, 80 i 107 § 1 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji uznały, iż istnieje równorzędność stanowisk starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu Śledczego i starszego inspektora w dziale ewidencji. W ocenie organów administracji wskazuje na to fakt, iż na obu stanowiskach przysługuje takie samo uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami oraz na obu stanowiskach przewiduje się docelowo ten sam stopień (kapitana). Nadto oba stanowiska mają charakter administracyjno – służbowy zaś skarżący ma już ponad 4-letni staż pracy na samodzielnym stanowisku co umożliwia mu ewentualne ubieganie się w przyszłości nawet o stanowisko dyrektora. W ocenie sądu takie uzasadnienie równorzędności stanowisk nie stanowi pełnego wykonania wytycznych zawartych w wyroku w sprawie III SA/Łd 447/07. W wymienionym wyroku sąd podkreślił bowiem, iż dla oceny równorzędności stanowisk nie jest wystarczające porównanie nazwy stanowisk, parametrów uposażenia i stopni etatowych lecz należy także porównać zakresy zadań i obowiązków, opisać oba stanowiska a także ocenić wymagane kwalifikacje i predyspozycje funkcjonariusza. Obowiązkiem organu administracji było zatem opisanie stanowiska starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu Śledczego oraz stanowiska starszego inspektora w dziale ewidencji. Należało wyjaśnić na czym polega praca na obu stanowiskach, jaki jest zakres zadań i obowiązków na każdym ze stanowisk, jakie są wymagania i kwalifikacje oraz predyspozycje na każdym stanowisku. Organ administracji tych kwestii nie wyjaśnił. Nie wiadomo zatem na czym polega praca na każdym z wymienionych stanowisk, jaki jest zakres zadań i obowiązków oraz jakie są wymagane kwalifikacje i predyspozycje do zajmowania każdego z obu stanowisk. Nie można uznać za wystarczające stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż oba stanowiska mają charakter administracyjno-biurowy zaś G. L. posiada kwalifikacje aby wykonywać obowiązki w dziale ewidencji. Sformułowania te są bardzo ogólne i nie stanowią wyczerpującej oceny równorzędności obu stanowisk. W skardze G. L. podnosi, iż stanowisko inspektora w dziale ewidencji przydzielane jest podoficerom ze średnim wykształceniem a praca na tym stanowisku wymaga wykonywania prostych czynności takich jak udzielanie widzeń osobom odwiedzającym osadzonych. Brak dokładnego opisu stanowiska przez organy administracji uniemożliwia odniesienie się do zarzutu podniesionego w skardze. Skoro w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma rozważań dotyczących stanowiska, na które skarżący został przeniesiony to nie można ustosunkować się do zarzutu G. L. podniesionego w skardze. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż w dziale ewidencji powstał wakat i przeniesienie skarżącego do tego działu było podyktowane koniecznością zapewnienia właściwej pracy tej jednostki organizacyjnej. Należy zgodzić się z poglądem, iż każdy pracodawca ma prawo podejmować decyzje personalne kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania konkretnej jednostki organizacyjnej. Przy przeniesieniu na równorzędne stanowisko nie można jednak pomijać słusznego interesu funkcjonariusza na co wskazywał sąd w wyroku z 6 marca 2008r. G. L. w postępowaniu administracyjnym nie zgadzał się na przeniesienie go do działu ewidencji podnosząc, iż nie uwzględniono jego kwalifikacji, stażu, wykształcenia, posiadanych umiejętności, doświadczenia i wiedzy. Skoro skarżący kwestionował przeniesienie go do działu ewidencji to należało dokładnie wyjaśnić dlaczego akurat on, a nie np. inny funkcjonariusz, został przeniesiony do tego działu. W kwestii tej brak jest jednak rozważań organu administracji. Nie wiadomo zatem dlaczego G. L. przeniesiono na wolne stanowisko w dziale ewidencji a nie innego funkcjonariusza o kwalifikacjach niższych niż posiadane przez skarżącego. Organy administracji nie uzasadniły również wysokości przyznanego skarżącemu dodatku za wysługę lat. W wyroku w sprawie III SA/Łd 447/07 sąd zlecił ustalenie okresów podlegających zaliczeniu do obliczenia wysokości dodatku za wysługę lat. Organ administracji nie wykonał jednak tych wytycznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest w ogóle rozważań dotyczących tej kwestii. Nie wiadomo zatem dlaczego skarżącemu przyznano dodatek za wysługę lat w wysokości 10% uposażenia zasadniczego a nie w wysokości 15% tego uposażenia. Wytyczne sądu w tym zakresie, zawarte w wyroku w sprawie III SA/Łd 447/07, w ogóle nie zostały wykonane. Reasumując sąd uznał, iż skarga G. L. jest zasadna. Organy administracji nie wykonały w pełni wytycznych sądu zawartych w wyroku z 6 marca 2008r. Nie wyjaśniono szczegółowo kwestii równorzędności stanowisk. W szczególności nie opisano obu stanowisk, nie porównano zakresów zadań i obowiązków ani nie oceniono kwalifikacji i predyspozycji wymaganych na obu stanowiskach. Nie wyjaśniono także dlaczego akurat skarżącego przeniesiono na wolne stanowisko w dziale ewidencji a nie innego funkcjonariusza o kwalifikacjach niższych niż posiadane przez G. L. Nie uzasadniono również wysokości przyznanego skarżącemu dodatku za wysługę lat. Organy administracji nie podjęły zatem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ani też w sposób wyczerpujący nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Naruszyły tym przepisy art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz wytyczne zawarte w wyroku z 6 marca 2008r. Przede wszystkim należy dokładnie wyjaśnić kwestię równorzędności stanowisk starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu Śledczego oraz starszego inspektora w dziale ewidencji a w szczególności opisać oba stanowiska, porównać zakresy zadań i obowiązków oraz kwalifikacje i predyspozycje wymagane na obu stanowiskach. Należy także wyjaśnić przyczynę dla której skarżącego, a nie innego funkcjonariusza, przeniesiono na wolne stanowisko w dziale ewidencji oraz ustalić okresy podlegające zaliczeniu do obliczenia wysokości dodatku za wysługę lat. Po zebraniu całego materiału dowodowego organy administracji winny dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Należy także odnieść się do zarzutów G. L. podniesionych w skardze. W rozpoznawanej sprawie sąd odmówił dopuszczenia adwokata H. K. do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika skarżącego. Adwokat H.K. był wzywany do złożenia pełnomocnictwa do występowania przed sądem w imieniu skarżącego w niniejszej sprawie lecz pełnomocnictwa takiego nie złożył. Powołał się natomiast na pełnomocnictwo złożone do akt sprawy III SA/Łd 477/07(k.32 akt III SA/Łd 447/07), uznając, iż upoważnia go ono do występowania w niniejszej sprawie. Należy zaznaczyć, iż pełnomocnictwo w sprawie III SA/Łd 447/07 dotyczy skargi na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z [...] zaś niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję z 5 lipca 2008r. Niniejsza sprawa jest nową sprawą i pełnomocnictwo z 12 września 2007r. nie upoważnia adwokata H.K. do występowania w sprawie III SA/Łd 462/08. Konieczne jest zatem złożenie nowego pełnomocnictwa. Adwokat H. K. nowego pełnomocnictwa nie złożył. W związku z czym sąd odmówił jego dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika G. L. a.ł.