II SA/Łd 1003/07

SENTENCJA Dnia 21 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W piśmie z dnia 24.kwietnia 2007r. A. i K. małżonkowie J. wnieśli o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego z instalacjami wewnętrznymi, przebudowie budynku gospodarczego oraz budowie przyłącza wody. Charakteryzując inwestycję wnioskodawcy podali, iż nadbudowa dotyczyć ma poddasza użytkowego budynku mieszkalnego z wykonaniem schodów wewnętrznych, przebudowy stropu i dachu oraz przebudowy przedsionka, przebudowa budynku gospodarczego natomiast – polegać na dostosowaniu go do potrzeb kotłowni lokalnej i pomieszczeń gospodarczych. Inwestycja obejmować ma również wymianę szamba i budowę samodzielnego przyłącza wody. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Z., działając na podstawie art. 59, art.60 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalił dla A. i K. małżonków J. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne oraz rozbudowie budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w Z., przy ul. A. Tak opisana inwestycja była również przedmiotem pozytywnego uzgodnienia z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad. Ustalając warunki ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, organ I instancji określił m.in. stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki – max 0,45, wysokość zabudowy – do wysokości budynku istniejącego (mieszkalnego), symetryczny kąt nachylenia połaci dachu max 30º oraz zakaz stosowania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych. Integralną częścią decyzji uczynił też załącznik graficzny w skali 1:500. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy "dla działki określonej we wniosku" ustalone zostały po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, przewidzianego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Teren, na którym będzie realizowana inwestycja uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w planie miejscowym, który utracił moc. Inwestycja realizowana będzie na terenie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, jako jej uzupełnienie. Decyzja powyższa doręczona została inwestorom – A. i K. J. w dniu 13.czerwca 2007r., oraz J. K. i F. J. (w dniu 18.czerwca 2007r.), skierowana do M. K. została natomiast odebrana przez jego żonę – A. K. Odwołanie od opisanego wyżej rozstrzygnięcia, w dniu 27.czerwca 2007r., złożyła A. K. wskazując, iż jest wyłączną właścicielką nieruchomości, sąsiadującej z terenem inwestycji, zaś jej mąż – M. K., uznany przez organ I instancji za stronę postępowania, zmarł rok przed jego wszczęciem. Podniosła, iż posiadając przymiot strony postępowania nie została zawiadomiona o jego wszczęciu, co stanowi naruszenie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., przez co wprost naruszone zostało jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Za uchybienie uznała również niedoręczenie jej postanowienia uzgodnieniowego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, co uniemożliwiło jej złożenie zażalenia w przepisanym prawem terminie oraz analizy urbanistycznej, która winna stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się natomiast do projektowanej inwestycji, odwołująca wskazała, iż podniesienie wysokości zabudowy na działce małżonków J. doprowadzi do całkowitego pozbawienia dopływu światła słonecznego do jej zabudowań. Nadbudowywane i rozbudowywane obiekty znajdują się bowiem w granicy jej posesji, co powoduje, że ich podniesienie zakłóci korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę oraz obniży jej wartość rynkową. W piśmie z dnia 26.lipca 2007r., A. K. wniosła o przeprowadzenie dowodu, polegającego na oględzinach należącej doń nieruchomości, położonej w Z., przy ul. A, podnosząc, iż wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych, zlokalizowanych na sąsiednich działkach jest kluczowe dla należytej oceny zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawców. Decyzją nr [...] z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w zw. z art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności "zasady dobrego sąsiedztwa", ponieważ, jak wskazują ustalenia analizy funkcji zabudowy istniejącej na omawianym obszarze, znajduje się na nim zabudowa zarówno mieszkalna jak i gospodarcza, usytuowana w granicy z działkami sąsiednimi. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przyznało, iż organ I instancji naruszył przepis art. 61 § 4 k.p.a., nie powiadamiając stron o wszczęciu postępowania. Nie może to wszakże, w ocenie organu odwoławczego, prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ "organ I instancji doręczył stronie decyzję, umożliwiając wniesienie od niej odwołania (...)", odwołująca zapoznała się również z częścią tekstową i graficzną analizy urbanistycznej. Nietrafne są również, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zarzuty dotyczące zacienienia działki odwołującej, bowiem zarzuty tego rodzaju będą przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Za niezasadne uznano też zarzuty odwołującej, mające za przedmiot analizę urbanistyczną, gdyż "analiza została sporządzona przez uprawnionego urbanistę (...) i zarówno jej część tekstowa jak i graficzna odzwierciedla rodzaj zabudowy jak i sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz sposób zagospodarowania terenu przyjętego do analizy". W obszernej skardze na powyższe rozstrzygnięcie A. K. zarzuciła naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, podnosząc nadto, iż decyzję skierowano do jej nieżyjącego męża. Wskazała również, iż organ I instancji uchybił, określonemu w art. 133 k.p.a., 7–dniowemu terminowi do przekazania odwołania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, zaś tenże organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania, dotyczących niezałączenia do decyzji organu I instancji wyników analizy urbanistycznej. W ocenie skarżącej, uchybienia wspomniane stanowią natomiast istotne naruszenie przepisów postępowania, zaś niejednoznaczne określenie wysokości zabudowy na terenie objętym inwestycją ("do wysokości budynku mieszkalnego") powoduje, iż nie jest jasne czy odniesieniem jest budynek przed czy po planowanej rozbudowie. W konkluzji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, w zakresie zgody na podniesienie istniejącego budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 11.grudnia 2007r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował żądanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 21.grudnia 2007r., pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż M. K. zmarł w miesiącu lutym 2006r. a postępowanie spadkowe w zakresie dziedziczenia po nim nie zostało przeprowadzone. Uczestnik postępowania K. J. nie kwestionował zarzutów skargi. Podniósł, iż treść decyzji organu I instancji odbiega od rzeczywistych zamierzeń inwestorów, zaś wniosek z dnia 23.kwietnia 2007r. o ustalenie warunków zabudowy nie był przezeń modyfikowany na żadnym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył. co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga bowiem, iż treść wniosku inwestorów z dnia 23.kwietnia 2007r. o ustalenie warunków zabudowy (która nie była przezeń zmieniana) dalece odbiega od postanowień decyzji, wydanej w następstwie rozpatrzenia tegoż wniosku. Małżonkowie J. wskazali bowiem, iż przedmiotem ich zamierzenia inwestycyjnego jest nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego z instalacjami wewnętrznymi oraz przebudowa budynku gospodarczego oraz budowa przyłącza wody i wymiana szamba. Natomiast ustalenie warunków zabudowy, decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], dotyczy inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne oraz rozbudowy budynku mieszkalnego. Również wymagane uzgodnienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odnosi się do inwestycji, opisanej w decyzji organu administracji a nie będącej przedmiotem żądania inwestorów. Wprawdzie zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 65, 128 i 140 k.p.a., jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu, nie sposób jednak przyjąć, że to organ administracji publicznej jest uprawniony do precyzowania treści żądania strony. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji osoby wnoszącej podanie. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostateczne strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości organ, mając na względzie postanowienia art.art. 7-9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.kwietnia 2002r., sygn.akt I SA 2188/00, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 81741). W rozpoznawanej sprawie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, w części dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego rozmija się całkowicie z intencją inwestorów, bowiem z charakterystyki zamierzenia budowlanego w tym zakresie wynika, iż przebudowa budynku gospodarczego dotyczyć ma dostosowania go do potrzeb kotłowni lokalnej i pomieszczeń gospodarczych. Nie rozstrzygnięto natomiast żądania w zakresie budowy przyłącza wody oraz "wymiany szamba", formułując jednocześnie warunek by zaopatrzenie w wodę dokonywane było "zgodnie z warunkami technicznymi przyłączenia do wodociągu miejskiego (...) (pkt 5 ppkt 1 decyzji) zaś "odprowadzenie ścieków do projektowanego na działce szczelnego bezodpływowego zbiornika do czasowego gromadzenia nieczystości płynnych o pojemności do 10 m³" (pkt 5 ppkt 2 decyzji). Oznacza to, iż organy obu instancji naruszyły przepis art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim pozostawały związane treścią wniosku inwestorów, bez możliwości jego modyfikowania czy też "racjonalizacji" wedle własnego uznania. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sadów Administracyjnych w Warszawie z dnia 22.sierpnia 2006r., sygn.akt IV SA/Wa 2024/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 281871 oraz w Białymstoku z dnia 19.grudnia 2005r., sygn.akt II SA/Bk 901/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne lex nr 173675) Niezależnie od tego za trafne należy uznać zarzuty skargi, dotyczące sporządzonej analizy urbanistycznej. Zgodnie bowiem z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego, wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie, sporządzona analiza urbanistyczna, tak w części opisowej jak i graficznej jest wadliwa. Nie jest bowiem jasne jaki obszar de facto przyjęty został do analizy, ani też w oparciu o jakie kryteria ustalone zostały wskaźniki dla nowej zabudowy (np. jej wysokość, stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki, kąt nachylenia połaci dachu). Zgodzić należy się również, że zastosowany przez urbanistę i przyjęty następnie w decyzji zapis o wysokości zabudowy "do wysokości budynku istniejącego (mieszkalnego)" może budzić wątpliwości w sytuacji, gdy przedmiotem ustalenia warunków zabudowy jest m.in. rozbudowa budynku mieszkalnego. Dodatkowo brak jest również stosownych adnotacji o skali i rodzaju kopii mapy, na której analiza graficzna została sporządzona. Ponadto, co słusznie podnosi skarżąca, wyniki analizy urbanistycznej nie są (a jak wynika z powołanego wyżej § 9 ust. 2 rozporządzenia, być powinny) załącznikiem do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Podzielić należy również stanowisko skarżącej, co do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). A. K. została przez organy uznana za stronę postępowania dopiero na etapie postępowania odwoławczego (składając odwołanie w terminie otwartym dla osób, uznanych za strony postępowania). Decyzja organu I instancji przesłana bowiem została jej nieżyjącemu mężowi – M. K., chociaż już choćby z wypisu z ewidencji gruntów wynikało, iż skarżąca pozostaje współwłaścicielką nieruchomości, sąsiadującej z terenem inwestycji. Faktycznie zatem A. K. pozbawiona została możliwości działania przed organem I instancji i wadliwości tej nie sanuje złożenie przezeń odwołania (tym bardziej zaś "doręczenie jej decyzji", bowiem decyzja organu I instancji formalnie przesłana została M. K., uznanemu przez organ I instancji za stronę postępowania). Stosownie też do przywołanej normy art. 10 k.p.a., organ administracji obowiązany jest do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym dotyczącym wydania postanowienia na podstawie art. 106 k.p.a. Rozstrzygnięcie bez zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie bez jej winy stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania w odpowiednim wszakże zakresie, tj. w części postępowania które dotyczyło rozpoznania sprawy w trybie art. 106 k.p.a. Biorąc jednakże pod uwagę fakt, iż uzgodnienie dokonane zostało, jak wspomniano, dla przedsięwzięcia innego niż określone we wniosku inwestorów, rozważenia wymaga, w toku dalszego postępowania, potrzeba jego ponowienia w prawidłowym zakresie przy zapewnieniu stronom postępowania (wszystkim) prawa do czynnego w nim udziału. Godzi się również podkreślić, iż wszelkie wnioski dowodowe stron, składane w toku postępowania winny być rozpatrywane, zgodnie z przepisem art. 78 k.p.a. Organ administracji nie ma, rzecz jasna, obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku jednak winien wskazać konkretne motywy takiego stanowiska (art. 78 § 2 i 107 § 3 kpa). Odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z oględzin wymogu tego nie spełnia, ograniczając się do ogólnikowego odwołania do treści (wadliwej, jak wykazano) analizy urbanistycznej. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, dotyczących niezachowania przez organ I instancji 7 – dniowego terminu do przekazania odwołania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł., wskazać należy, iż uregulowanie zawarte w art. 133 k.p.a., koresponduje z treścią art. 35 k.p.a., określającego terminy załatwienia spraw przez organy administracji. Uchybienie wspomnianym terminom skutkować może, w określonych wypadkach, stwierdzeniem bezczynności organów (rodzącym ewentualną odpowiedzialność odszkodowawczą), pozostaje natomiast bez wpływu na ocenę zgodności z prawem wydanych rozstrzygnięć. Zastrzeżenia, dotyczące zacienienia działki skarżącej i ewentualnej utraty przezeń wartości wykraczają zaś poza kognicję sądu w rozpoznawanej sprawie. Kwestia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi stanowić bowiem będzie przedmiot badania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Po myśli art. 200 p.p.s.a. natomiast, zasądzono na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, w kwocie odpowiadającej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,00,-zł.), opłacie od pełnomocnictwa (17,00,-zł.) oraz wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, określonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,00,-zł. Z uwagi zaś na charakter zaskarżonej decyzji (nie podlegającej wykonaniu i nienadajacej się do wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w przedmiocie jej wykonywania, w trybie art. 152 p.p.s.a. A. K.