II SA/Go 797/09

SENTENCJA Dnia 29 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant inspektor Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P.G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia oddala skargę. UZASADNIENIE Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Dowódca Brygady [...], zgodnie z dyspozycją art. 111 pkt 4 i art. 115 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnił z zawodowej służby wojskowej st. szer. P.G.. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] decyzją nr [...]r. z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji zmieniając jedynie datę zwolnienia na dzień [...] września 2008 r. Na powyższe rozstrzygniecie szer. rez. P.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 789/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej st. szer. P.G.a oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Dowódcy Brygady. Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] odmówił st. szer. P.G. wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] maja 2009 r., a także odmówił wypłaty odsetek ustawowych. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że st. szer. P.G. jeszcze przed przesłaniem ww. prawomocnego wyroku sądu administracyjnego (który wpłynął do organu 8 maja 2009 r.) wnioskował o przywrócenie go do zawodowej służby wojskowej w korpusie szeregowych zawodowych. Dalej organ l instancji podkreślił, iż zgodnie z dyspozycją, art. 116 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutku tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza z tego tytułu. Z kolei zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu, data zwolnienia nie uległa zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Nadto organ l instancji stwierdził, iż wskazana powyżej regulacja stanowi lex specialis w stosunku do regulacji prawnej zawartej w kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ wojskowy, data zwolnienia nie ulega zmianie. Oznacza to, że w obecnym stanie prawnym żołnierz zawodowy nie może być przywrócony do zawodowej służby wojskowej. Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nie powoduje reaktywacji stosunku zawodowej służby zawodowej służby wojskowej. Przesądza o tym zapis ustawy wskazujący, że data zwolnienia nie ulega zmianie co pozwala na uznanie, że żołnierz pozostaje zwolniony z zawodowej służby wojskowej, bez otrzymania jakichkolwiek świadczeń wynikających ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Następnie organ stwierdził, iż w sytuacji jaka ma miejsce w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje dyspozycja art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którą, żołnierzowi przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Decyzją Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] przyznał ww. odszkodowanie. Zdaniem organu zwalniającego jest to jedyne świadczenie jakie przysługuje st. szer. P.G. w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. W kwestii odsetek ustawowych od uposażenia, organ l instancji stwierdził, iż zgodnie z dyspozycją art. 75 ust. 3 cytowanej ustawy, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. W przypadku wnioskodawcy, zdaniem organu, brak jest podstaw do wypłaty przedmiotowych odsetek ustawowych. Od przedmiotowej decyzji Nr [...] odwołał się st. szer. rez. P.G., wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej prawa do uposażenia za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5.02.2009 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu świadczeń z tego tytułu za okres od dnia uprawomocnienia się ww. wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się wniósł ponadto o wskazanie w uzasadnieniu decyzji wytycznych, którymi ma się kierować organ l instancji. W uzasadnieniu swojego odwołania st. szer. rez. P.G. wskazał, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 116 ustawy pragmatycznej. Odwołujący się podaje, iż mimo że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest zgodne z ww. przepisem, to jednak w jego ocenie jest niezgodne z prawem. W dalszej części uzasadnienia strona przytoczyła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych, z których w jego opinii wynika, iż treść 116 wymienionej ustawy narusza podstawowe zasady konstytucyjne obowiązujące w praworządnym państwie, a także sprzeciwia się ogólnym zasadom prawa, wypracowanym przez wieloletnią praktykę sądową. Wskazując na powyższe, odwołujący się nie zgodził się ze stanowiskiem organu l instancji, że po uchyleniu wadliwej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 05.02.2009 r., nie przysługuje mu uposażenie z tytułu służby. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami) w związku z art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 i ust. 2, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ), utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Organ drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierze otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie (art. 72 ust. 1 i 2 ustawy). Z cytowanych przepisów w ocenie organu jednoznacznie wynika, że prawo do uposażenia przysługuje za czas pełnienia zawodowej służby wojskowej. W myśl art. 75 ust. 3 ustawy, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stała się wymagalna. Organ przytoczył brzmienie art. 116 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych podnosząc, iż w myśl § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, w przypadku, o którym mowa w art. 116 ustawy, organ wojskowy, który wydał decyzję lub rozkaz o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, dokonuje, nie zmieniając daty zwolnienia, zmiany tej decyzji lub rozkazu, określając, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że st. szer. rez. P.G. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] września 2008 r. w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy i takiej też treści decyzję wydał Dowódca JW. [...]. Oznacza to, że P.G. od dnia [...] października 2008 r. nie pełni zawodowej służby wojskowej, nie jest od tego dnia żołnierzem zawodowym i w konsekwencji nie przysługuje mu, za okres od dnia [...] października 2008 r., prawo do uposażenia, jakie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, a tym samym nie mógł on nabyć także prawa do odsetek od uposażenia. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż analiza art. 116 ustawy pragmatycznej pod kątem jego zgodności z Konstytucją leży poza kompetencjami organów orzekających w niniejszej sprawie. Skargę na powyższą decyzję złożył P.G. i wniósł o jej uchylenie w całości jaki i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji jako wydanych z naruszeniem prawa; ewentualnie, w razie uznania iż decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 7 k.p.a.) skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu l instancji, wniosząc również o: 1. połączenie - w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a. - w celu łącznego rozpoznania niniejszej sprawy ze sprawami ze skarg P.G. na dwie inne decyzje Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...].07.2009 r. i z dnia [...].08.2009 r. (skargi złożono do Sądu tego samego dnia), 2. przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim Trybunałowi Konstytucyjnemu następującego pytania prawnego, od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy: "czy art. 116 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz.1750, ze zm.) jest zgodny z: a. art. 60 i 65 ust. l w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483, ze zm. - dalej jako "Konstytucja") oraz art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r., Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) w zw. z art. 87 ust. l Konstytucji, b. art. 32 Konstytucji, c. art. 77 ust. 1 Konstytucji, d. art. 2, art. 7, art. 45 ust. l Konstytucji i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284, ze zm.), 3. zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie (art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.) - w razie wystąpienia z zapytaniem, o którym mowa w pkt 2, 4. dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku 5. wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ (art. 153 p.p.s.a.), 5. rozpoznanie niniejszej sprawy również pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika. Powyższej decyzji skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), tj.: a) art. 71 ust 1, art. 72 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na uznaniu, iż nie należą się skarżącemu, poza odszkodowaniem z art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej - świadczenia z tytułu służby (zwłaszcza uposażenie zasadnicze), ponieważ nie był w analizowanym okresie żołnierzem zawodowym z uwagi na zwolnienie ze służby z dniem [...].09.2008 r., podczas gdy zwolnienie te było niezgodne z prawem, gdyż należało stronę przywrócić do służby, b) art. 116 ustawy pragmatycznej, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie i podjęcie w oparciu o nie skarżonego rozstrzygnięcia, podczas gdy w sprawie należało przywrócić stronę do zawodowej służby wojskowej z prawem do wszelkich świadczeń finansowych z tytułu służby, a dodatkowo naprawić szkody wyrządzone nieprawidłowym działaniem organu za czas pozostawania poza służbą (wskutek toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego), zamiast wypłaty stronie odszkodowania o którym mowa w ww. przepisie, c) art. 60 i 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji, art. 32 Konstytucji, art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia opartego o obowiązujący przepis prawny pomimo jego sprzeczności z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego jako obywatela, o których mowa w ww. przepisach, II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt l lit. "c" p.p.s.a.), tj.: a) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nie zastosowanie się do wskazań Sądu co do dalszego prowadzenia postępowania, które organ wiązały, b) art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., w zw. z art. 138 k.p.a., polegające na braku oparcia działań organu o obowiązujące normy prawne, nieprawidłowym ustaleniu znaczenia tych norm, wadliwym dokonaniu subsumcji oraz nieprawidłowym ustaleniom następstw prawnych sytuacji w jakiej znalazł się skarżący, w szczególności błędnym ustaleniu konsekwencji prawnych uchylenia przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim wydanych przez organy wojskowe decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby i wpływu tejże okoliczności na sytuację skarżącego, w konsekwencji czego zastosowano przepis art. 116 ustawy pragmatycznej i zwolniono stronę z zawodowej służby wojskowej z dniem [...].09.2008 r. (odmawiając tym samym "przywrócenia" do służby, które powinno nastąpić) oraz wypłacono odszkodowanie zamiast naprawić szkody wyrządzone nieprawidłowym działaniem organu oraz przyjąć do dalszej służby z prawem do wszelkich świadczeń finansowych, w tym określonych w art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej, c) art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w jego uprawnieniu do pełnienia zawodowej służby wojskowej i świadczeń finansowych należnych z tego tytułu, po tym jak uznano jego zwolnienie ze służby za niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. ), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 p.p.s.a. podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Sąd na podstawie art. 134 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrywany spór dotyczy roszczeń żołnierza służby zawodowej do uposażenia z tytułu pełnienia tej służby, które zostało uregulowane w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892, ze zm.) -dalej jako "ustawa". Z treści skargi wynika, że zdaniem strony skarżącej, wyrok z dnia 5 lutego 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt II SA/Go 789/08), którym to orzeczeniem Sąd uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej st. szer. P.G. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Dowódcy Brygady, winien skutkować przywróceniem go do służby i wypłatą "zaległego" uposażenia. Z kolei organy orzekające w sprawie odmawiając uwzględnienia roszczenia oparły się natomiast na założeniu, że wyrok sądu administracyjnego uchylający decyzje organu administracji publicznej posiada moc na przyszłość, czyli działa ex nunc. Podkreślić należy, że inne są skutki intertemporalne stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (czy to przez sąd czy przez organ administracyjny), a inne uchylenia przez sąd ostatecznej decyzji organu administracyjnego. Kwestię ww. skutków należy również rozpatrywać przez pryzmat uregulowań zawartych w samej ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a w szczególności w art. 116 tej ustawy. Decyzja dotknięta wadą skutkującą orzeczeniem jej nieważności jest nieważna od momentu jej podjęcia z powodu ciężkiego uchybienia jakim jest dotknięta (ex tunc skutek wsteczny, od dnia wydania wzruszonej decyzji), natomiast w przypadku decyzji, która została przez sąd uchylona ze względu na zaistnienie innych przyczyn, uchylenie to wywołuje skutki na przyszłość (ex nunc - od momentu wydania orzeczenia sądowego w tym przedmiocie). Omawiana kwestia była już przedmiotem rozważań wielu orzeczeń, między innymi w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. (sygn. akt II FSK 1420/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych reguluje, w zakresie prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych skutki wyroku uchylającego ostateczną decyzję administracyjną o rozwiązaniu stosunku służbowego lub orzeczenia stwierdzającego nieważność takiej decyzji. Analiza przepisów prowadzi do wniosku, że regulacja taka jest w ustawie zawarta jest właśnie w art. 116 cytowanej ustawy. W myśl tego przepisu w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu (art. 116 ust. 1 ustawy). W przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ (art. 116 ust. 2 ustawy). Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1 (art. 116 ust. 3 ustawy). Treść powołanego wyżej przepisu wskazuje na deklaratoryjny, a nie uznaniowy charakter decyzji o zwolnieniu żołnierz ze służby. Oznacza to, że po wypełnieniu wymienionych w przepisie przesłanek, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o określonej treści. Powołany powyżej przepis wyraźnie wskazuje, że skutkami uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby są: * uznanie, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ; * prawo do odszkodowania (art. 116 ust. 3 ustawy). Z treści art. 116 ust. 2 ustawy wyraźnie wynika, że data zwolnienia w przypadku takim jak rozpatrywany, nie ulega zmianie, a więc nie "ustaje" samo zwolnienie ze służby. Stosunek służbowy żołnierzy zawodowych posiada, jak wynika to z uregulowań wskazanego powyżej aktu prawnego, charakter administracyjnoprawny, co z kolei skutkuje tym, iż wszelkie zagadnienia związane z powoływaniem do zawodowej służby wojskowej, otrzymywaniem uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych, przebiegiem ich służby oraz ze zwalnianiem z tej służby należy rozstrzygać na gruncie prawa administracyjnego. Należy pamiętać, iż kwestia przyznania uposażenia ma w niniejszej sprawie charakter wtórny, bowiem zależy od tego czy żołnierz w danym okresie faktycznie pełnił służbę. W myśl powołanej ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie (art. 71 ust. 1 ustawy), przy czym prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej (art. 76 ust. 1 ustawy), wygasa natomiast z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zginął lub zmarł (art. 76 ust. 4 ustawy). Wobec tego, żołnierzowi przysługuje wynagrodzenie tylko za faktycznie pełnioną służbę. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z powrotem do pełnienia służby, skarżący mimo przekonania o tym, że winien być przywrócony do służby nie zgłosił się do jej pełnienia, złożył jedynie wniosek o przywrócenie. Z samego bowiem faktu pozostawania żołnierza w stosunku służbowym, prawo do uposażenia nie powstaje. Skarżący nie może być traktowany jako osoba pełniąca służbę w okresie po [...] września 2008 r., skoro w określonym przedziale czasowym decyzja zwalniająca ze służby wywoływała względem niego skutki uniemożliwiając mu jej pełnienie. Skoro prawo do uposażenia przysługuje wyłącznie z tytułu pełnienia służby, a takiej w spornym okresie czasu skarżący nie pełnił, zasadnie odmówiono mu ustalenia prawa do uposażenia wraz ze świadczeniami dodatkowymi. W skardze strona zawarła również wniosek o skierowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego oraz zarzuciła m.in. niezgodność omawianej regulacji zawartej w ustawie pragmatycznej z art. 60 i 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zgodnie z powołanymi przepisami Konstytucji RP obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60), każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy, przy czym wyjątki określa ustawa (art. 65 ust. 1), a ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, przy czym ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż ww. zarzut niezgodności z Konstytucją RP sprowadza się do ograniczenia w ocenie skarżącego jego prawa do służby publicznej, w tym przypadku zawodowej służby wojskowej. Pamiętać jednak należy, co słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, że droga skarżącego do służby wojskowej nie została zamknięta, przeciwnie skarżący może ubiegać się o ponowne przyjęcie do zawodowej służby wojskowej na zasadach ogólnych. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1283, Druki Sejmowe V kadencja, www.sejm.gov.pl), gdzie w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej żołnierza zawodowego ze służby przewidziano taką właśnie drogę powrotu do zawodowej służby wojskowej. Powyższe wskazuje, że skarżący nie znalazł się w sytuacji gorszej od ogółu obywateli posiadających pełnię praw publicznych, którzy również mogą ubiegać się o przyjęcie do wojska i tym samym nie można stwierdzić, aby wojskowa ustawa pragmatyczna była sprzeczna z art. 32 Konstytucji RP, mimo, że uregulowania dotyczące innych służb mundurowych są odmienne od ustawy dotyczącej żołnierzy. Wyjaśnienia wymaga zawarta w ww. wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. klauzula, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, która została oparta na art. 152 p.p.s.a. Ratio legis tego przepisu polega na nałożeniu na sąd przez ustawodawcę obowiązku wskazania, w przypadku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym, czy decyzja wyeliminowana z obrotu prawnego tym wyrokiem, który wobec dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego nie jest nieprawomocny, może być wykonywana do czasu jego uprawomocnienia się. Wobec powyższego rozstrzygnięcie stwierdzające niewykonalność zaskarżonej decyzji nie skutkuje zatem tym samym, co stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem sądowym. Należy zaznaczyć, iż kwestia odmowy przywrócenia do służby była przedmiotem innego postępowania sądowoadministracyjnego (II SA/Go 795/09) i zakończyła się wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. oddalającym skargę. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami).