III SA/Gd 551/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję, uzupełnionym na urzędowym formularzu w dniu 24 listopada 2010 r. B. L. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz trojgiem dzieci. W innej części wniosku podał natomiast, że nie ma osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie. Skarżący jest posiadaczem nieruchomości rolnej, pobiera zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie, nie dysponuje oszczędnościami ani przedmiotami o wartości powyżej 3000 euro. Źródeł i wysokości dochodów pozostałych członków rodziny wnioskodawca nie podał. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznanie prawa pomocy następuje tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uwzględnienie wniosku w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W związku z tym, iż oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, na podstawie art. 255 P.p.s.a., zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2010 r., doręczonym w dniu 7 grudnia 2010 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, akta sprawy, k.14) wezwano go do przedłożenia – w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania – oświadczenia, czy wszystkie osoby wymienione w rubryce 6 formularza PPF pozostają z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym; wyciągów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę, jego żonę oraz dzieci osobistych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, ze szczególnym uwzględnieniem aktualnych sald rachunków i wysokości środków zgromadzonych na lokatach lub oświadczenia o ich nieposiadaniu; zaświadczenia od pracodawcy o wysokości dochodów z okresu ostatnich trzech miesięcy uzyskiwanych przez członków rodziny wnioskodawcy pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, ewentualnie złożenia oświadczenia w przedmiocie źródeł utrzymania rodziny, w tym wysokości dochodów uzyskiwanych przez te osoby z innych tytułów wraz z dokumentami potwierdzającymi te dane; oświadczenia, gdzie wnioskodawca wraz z rodziną zamieszkuje oraz czy posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu; dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania; oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych przez skarżącego, jego żonę lub dzieci pojazdów mechanicznych (podania marki, modelu, roku produkcji i aktualnej wartości rynkowej). Pomimo upływu wyznaczonego terminu sądowego, do dnia wydania niniejszego orzeczenia wnioskodawca nie nadesłał jakichkolwiek żądanych dokumentów. Nie wnosił też o przedłużenie ww. terminu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż wnioskodawca nie wykazał dostatecznie, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy, gdyż w zakreślonym terminie nie nadesłał wymaganych dokumentów, obrazujących jego obecną sytuację finansową. Zważyć należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie prowadzi się dochodzenia, w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie. Jak już bowiem wskazano, sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r. sygn. akt II OZ 235/06 niepubl.). W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.