II SO/Ol 16/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prokuratora Rejonowego w Nidzicy o wymierzenie Gminie Kozłowo grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia wymierzyć Gminie Kozłowo grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). UZASADNIENIE W dniu 19 listopada 2024 r. Prokurator Rejonowy w Nidzicy wniósł o wymierzenie Gminie Kozłowo (dalej jako: "organ") grzywny w wysokości 3000 zł za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargi prokuratora z 23 marca 2023 r. na uchwałę Rady Gminy w Kozłowie nr XXXVII/291/2021 z 31 marca 2021 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy Kozłowo w roku 2021. Prokurator wskazał, że pomimo upływu ponad 1 roku i 8 miesięcy oraz wystosowania trzech pism o braku przesłania skargi do sądu, organ w dalszym ciągu nie realizuje obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu wniósł o jego oddalenie, ewentualnie o wymierzenie grzywny w jej dolnych granicach. Wyjaśnił, że przyczyną przekazania skargi z opóźnieniem było błędne przekonanie pełnomocnika o przekazaniu skargi wraz z aktami, spowodowane błędnym choć niezamierzonym umieszczeniem dokumentów w dokumentacji podlegającej archiwizacji. Pełnomocnik do momentu złożenia niniejszego wniosku pozostawał w przekonaniu o przekazaniu skargi do sądu, zwłaszcza że posiadał on treść stworzonych pism w wersji elektronicznej w swoim komputerze. Jednakże po wpłynięciu wniosków prokuratora okazało się, że nigdzie nie ma dokumentów podręcznych dotyczących trzech skarg prokuratora. Po dokładnym przeszukaniu prawie całej dokumentacji zgromadzonej w kancelarii okazało się, że nie tylko akta podręczne pełnomocnika, ale również przygotowane skargi nie zostały nadane i znajdowały się w jednym z pudeł archiwizacyjnych, w których znajdowały się dokumenty dawno zakończonych spraw. Akta te znalazły się z nieznanych przyczyn w materiałach archiwalnych, a ich poszukiwanie trwało prawie cały czas wyznaczony przez Sąd na ustosunkowanie się do wniosku, gdyż poszukiwanie tych dokumentów w materiałach zarchiwizowanych odbyło się w ostatnim etapie, ponieważ pełnomocnik nie przypuszczał, że będą się one znajdowały właśnie w tym miejscu, a wszystkie materiały w archiwum kancelarii obejmują kilkadziesiąt pudeł archiwizacyjnych. Po odnalezieniu dokumentów skargi wraz z odpowiedziami zostały przedłożone w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w przedstawionych przepisach. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest zatem wyłącznie od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ 30-dniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Organ sam potwierdził wpływ skargi i brak jej przekazania Sądowi w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że mimo upływu ponad 1 roku i 8 miesięcy od wpływu skargi do organu, nie została ona przekazana Sądowi. Dopiero po złożeniu wniosku o ukaranie grzywną, organ odszukał skargę i przekazał ją Sądowi wraz z aktami sprawy. Podjęte przez organ działanie dopiero na skutek złożenia wniosku o ukaranie grzywną nie może sanować ani nie usprawiedliwia stwierdzonego naruszenia. Szczególnie, że prokurator czterokrotnie zwracał się do organu o podanie przyczyny nieprzekazania skargi, a w piśmie z 9 stycznia 2024 r. poinformował organ wyraźnie, że uzyskał z WSA w Olsztynie informację, że nie odnotowano wpływu przedmiotowej skargi. Mimo tego organ pozostawał w bezczynności, zupełnie ignorując kolejne pisma prokuratora z 21 marca i 2 lipca 2024 r. Niezrozumiałym jest dlaczego wcześniej nie starano się odnaleźć skargi. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu dopiero 11 grudnia 2024 r. Dla oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi w ustawowym terminie nie ma znaczenia przedmiot zaskarżenia. Na tym etapie Sąd nie ocenia zasadności samej skargi, której brak przekazania stanowi podstawę do wymierzenia grzywny. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na mieszany charakter omawianej grzywny: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Wymierzenie grzywny służy nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Dlatego dopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. po wniesieniu wniosku, ale przed jego rozpatrzeniem przez Sąd oraz przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w określonym prawem terminie pozostają bez znaczenia dla samej możliwości wymierzenia grzywny, mogą mieć natomiast wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie wysokości grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, przy określeniu jedynie jej górnej granicy. W ocenie Sądu orzeczona grzywna jest współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 1000 zł Sąd wziął pod uwagę, że organ ostatecznie przekazał skargę. Poza tym Sąd miał na uwadze, że prokurator złożył trzy wnioski, które dotyczyły podobnych okoliczności. Wymierzona grzywna będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.