I SA/Ke 498/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2024 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach M. Ł. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 1 lipca 2024 r. nr 9013-00000002528/24 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej oddala skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt I SA/Ke [...] Uzasadnienie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dyrektor) decyzją z 1 lipca 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (kierownik) z 16 maja 2024 r. nr [...] o odmowie przyznania K. D. pomocy dla rolników działających w sektorze zbóż i nasion oleistych, którzy ponieśli straty gospodarcze spowodowane przywozem zbóż z [...]. Organ ustalił, że 13 czerwca 2023 r. strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy. Do wniosku strona dołączyła trzy faktury: fakturę RR NR [...] z 30 maja 2023 r. potwierdzającą sprzedaż 25 ton pszenicy oraz 37 ton rzepaku na łączną kwotę [...]zł., fakturę RR NR [...] r. z 31 maja 2023 r. potwierdzającą sprzedaż 75 ton kukurydzy na kwotę [...]zł. oraz fakturę RR NR [...] z 6 czerwca 2023 r. potwierdzającą sprzedaż 36 ton pszenicy, 40 ton rzepaku oraz 72 ton kukurydzy na łączną kwotę [...]zł. Następnie 27 lipca 2023 r. do Biura Powiatowego wpłynęła korekta wniosku wraz z fakturą RR NR [...] z 6 czerwca 2023 r. potwierdzającą sprzedaż 36 ton pszenicy, 40 ton rzepaku oraz 72 ton kukurydzy na łączną kwotę [...]zł. Po przeprowadzeniu postępowania, kierownik 13 września 2023 r. wydał decyzję przyznając stronie pomoc dla rolników działających w sektorze zbóż i nasion oleistych, którzy ponieśli straty gospodarcze spowodowane przywozem zbóż z [...] w kwocie [...]zł. Następnie zawiadomieniem z 28 lutego 2024 r. dyrektor poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone stronie 1 marca 2024 r. Decyzją z 12 marca 2024 r. dyrektor stwierdził nieważność ww. decyzji kierownika 13 września 2023 r. Decyzję doręczono stronie 15 marca 2024 r. i nie wniesiono od niej odwołania zatem, z dniem 29 marca 2024 r. stała się ostateczna. Następnie 16 maja 2024 r. kierownik wydał decyzję o odmowie przyznania pomocy dla rolników działających w sektorze zbóż i nasion oleistych, którzy ponieśli straty gospodarcze spowodowane przywozem zbóż z [...]. Decyzję doręczona stronie 21 maja 2024 r., zaś 27 maja 2024 r. wniosła odwołanie, w którym wyjaśniła, że faktura RR nr [...] została omyłkowo załączona do wniosku, ponadto posiada inne faktury potwierdzające sprzedaż rzepaku i kukurydzy innym podmiotom. Na potwierdzenie powyższego załączyła 5 faktur. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego dyrektor wyjaśnił, że wnioski w sprawie przyznania pomocy dla rolników działających w sektorze zbóż i nasion oleistych, którzy ponieśli straty gospodarcze spowodowane przywozem zbóż z [...] rozpatrywane są w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektora zbóż i nasion oleistych (Dz. U. 2023 poz. 762, ze zm.), dalej: "rozporządzenie". W tym zakresie przytoczył treść § 3 ust. 1 i 3, § 4 ust. 1-3 i ust. 5 oraz § 5 ust. 1 i 2, a także § 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia. Następnie powołał się na treść art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 541) oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 236). Wywiódł, że jedną z kwestii, które należy mieć na uwadze analizując sprawę jest ustalenie formy prawno-organizacyjnej prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Z każdą bowiem formą prawną wiążą się inne obowiązki biurokratyczne, inny poziom odpowiedzialności właścicieli, inne koszty prowadzenia firmy oraz procedury jej rejestracji. Dyrektor opisał i zwrócił uwagę na charakter jednoosobowej działalności gospodarczej. W jego ocenie nie można wysnuć wniosku o odrębnej działalności strony jako osoby fizycznej od jej jednoosobowej działalności gospodarczej. O możliwości uznania, że ww. podmioty działają odrębnie nie przemawia jedynie fakt posiadana firmy. Status posiadania odrębnej niezależnej osobowości prawnej nie zależy jedynie od uzyskania wpisu do rejestru, ale od odpowiedniej formy prawnej utworzonej firmy. Zgłoszenie i wpis do rejestru stanowią tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z uzyskaniem osobowości prawnej. Następnie wskazał na definicję działalności gospodarczej zawartą w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 226) – art. 5a pkt. 6. Wywiódł, że uregulowania prawne wynikające z ww. ustawy świadczą o tym, że jednoosobowa działalność gospodarcza (ewidencjonowana w CEIDG) nie jest podmiotem praw i obowiązków i nie dokonuje we własnym imieniu czynności prawnych. Tę rolę pełni osoba fizyczna, wykonująca działalność gospodarczą (właściciel firmy). Jednoosobowa działalność gospodarcza osoby fizycznej nie jest osobą prawną, ponieważ wciąż zachowuje swój status osoby fizycznej - jest zatem zdolna do czynności prawnych bez względu na to, czy założyła działalność, czy nie. Wszelkie czynności faktyczne i prawne podejmuje osoba wykonującą działalność. Również za zobowiązania firmy odpowiedzialna jest osoba fizyczna wykonująca działalność. Prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą występuje nieograniczona odpowiedzialność właściciela za zobowiązania firmy całym majątkiem, a więc zarówno powstałym w wyniku prowadzenia firmy, jak i jego majątkiem osobistym. Inaczej jest w przypadku spółek osobowych i kapitałowych, gdzie firma jest oddzielnym podmiotem posiadającym osobowość prawną, a np. zobowiązania podatkowe reguluje ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2023 r., poz. 2805 ze zm.). Przepisy rozporządzenia natomiast jasno określają, że pomocy nie przyznaje się rolnikowi będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzona przez ten podmiot produkcją zwierzęca w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, rzepaku lub rzepiku, które zostały zakupione przez ten podmiot. Wyjaśnił, że strona w złożonej wraz z wnioskiem o pomoc finansową fakturze RR nr [...] z dnia 6 czerwca 2023 r., widnieje zarówno jako sprzedająca jak i kupująca. Nadto podał, że 12 czerwca 2017 r. strona rozpoczęła jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą A. K. D., wznowioną 1 kwietnia 2023 r. – o czym świadczy wpis do CEIDG. Zatem jako producent rolny i jej jednoosobowa działalność gospodarcza A. K. D. formalnie to jeden podmiot będący jednocześnie skupujący zboża lub nasiona oleiste. Dyrektor uznał, że wobec powyższego zasadna była odmowa przyznania pomocy. Następnie dyrektor wskazał, że strona nie kwestionuje faktu, że faktura RR numer [...] nie kwalifikowała się do przyznania pomocy i wyjaśniła, że omyłkowo ją złożyła, jednocześnie załączając do odwołania 5 nowych faktur. W kontekście powyższego dyrektor podał, że termin, o którym mowa w § 5 rozporządzenia ma charakter materialnoprawny. Z materialnego charakteru terminu wynika, że dokonanie czynności po jego upływie jest bezskuteczne, niezależnie od przyczyn uchybienia terminowi. Dyrektor zwrócił uwagę na charakter ww. terminu powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie. Podkreślił, że skutkiem upływu terminu materialnego jest wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji. Termin taki ogranicza w czasie możliwość dochodzenia prawa podmiotowego. Z tego względu materialny charakter terminu do złożenia kompletnego (tj. wraz z załączonymi kopiami faktur) wniosku o dofinansowanie powoduje, że jego upływ skutkuje wygaśnięciem bądź niemożnością dochodzenia przed organem administracji roszczenia o przyznanie pomocy finansowej. W świetle powyższego dyrektor stwierdził, że złożenie przez stronę faktur, dopiero 27 maja 2024 r., a więc już po upływie terminu materialnoprawnego określonego w § 5 rozporządzenia, uniemożliwiało uwzględnienie wydatków związanych z tym zakupem przy procedowaniu przyznania pomocy finansowej. Nie składając w terminie określonym w § 5 rozporządzenia, łącznie z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej wszystkich faktur, które strona zamierzała przedstawić oznacza, że nie złożyła ona pełnego oświadczenia co do swojej sytuacji, istotnej w procedurze weryfikacji wniosku. Wobec powyższego przedstawione wraz z odwołaniem faktury nie mogły zostać uwzględnione, gdyż termin na złożenie stosownych dokumentów ma charakter terminu materialnego i upłynął z dniem 31 lipca 2023 r. Tym samym dokumenty złożone po tej dacie nie wywołują żadnych skutków prawnych. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że strona kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła ustaleń faktycznych, w oparciu, o które wydano decyzję, w szczególności nie przedstawiła dowodów, które zaprzeczałyby rzetelności ustaleń organów. Na powyższą decyzję K. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zaskarżając ją w całości. Wniosła o jej uchylenie i zarzuciła: - niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w sposób dyskryminujący oraz wykluczający podatników występujących jednocześnie jako kupujący i sprzedający od możliwości przyznania pomocy finansowej. - naruszenie unijnego wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Vat) poprzez przyjęcie, że podatnik występujący jako kupujący i sprzedający nie ma możliwości otrzymania pomocy finansowej. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie. K. odmówił jej przyznania pomocy finansowej, albowiem w jego ocenie nie spełnia wymogu określonego m.in. w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o VAT. Zarzuciła, że stanowisko organu jest błędne, a zaskarżona decyzja krzywdząca i dyskryminująca. Następnie powołała się na zapisy "szóstej dyrektywy opodatkowania podatkiem VAT" oraz orzecznictwo TSUE. Podniosła, że faktura dotycząca spornych transakcji wykazanych w postępowaniu zgodnie z przepisem wskazywały w szczególności rodzaj dostarczonych towarów i kwotę należnego podatku VAT, a także nazwę, jej numer identyfikacji podatkowej i adres. Okoliczności wskazane przez kierownika nie pozwalają zatem ani na stwierdzenie braku statusu podatnika ani, w konsekwencji na odmowę mi jako podatnikowi prawa do odliczenia. W drugiej kolejności należy dodać, że w odniesieniu do dostaw będących przedmiotem postępowania spełnione zostały również pozostałe przesłanki materialne prawa do odliczenia. Skoro bowiem pojęcie "dostawy towarów"’ przewidziane w art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy odnosi się nie do przeniesienia własności w formie przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem (zob. w szczególności wyroki: Shipping and Forwarding Enterprise Safe, C-320/88, EU :C: 1990:61, pkt 7; a także Dixons Retaił). W świetle powyższych rozważań przepisy szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w zastosowane w postępowaniu organu I instancji, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za ten sam podmiot, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku VAT, czego zbadanie należy do organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja dyrektora, jak i poprzedzająca ją decyzja kierownika wydane zostały z naruszeniem prawa. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie przepisów rozporządzenia. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia pomoc przyznaje się rolnikowi: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2023 r. poz. 885 t.j.), i który wyraził zgodę, o której mowa w art. 10c ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 2) który dokonał sprzedaży: a) żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych lub nasion rzepaku lub rzepiku w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r. lub b) kukurydzy w okresie od dnia 15 kwietna 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r. - podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż lub nasion oleistych, jak również podmiotom skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; 3) który poniósł stratę gospodarczą, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2023/739 oraz w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2023/1343; 4) który w 2022 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i zadeklarował w tym wniosku powierzchnię upraw kukurydzy, żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych, rzepaku lub rzepiku. Pomocy nie przyznaje się rolnikowi będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, rzepaku lub rzepiku, które zostały zakupione przez ten podmiot (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Nadto w myśl § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia wniosek, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, rolnik składa w terminie od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 31 lipca 2023 r. i termin, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu. Wymienione rozporządzenie wydano na podstawie art. 6c ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2157 ze zm.), dalej: "ustawa o ARiMR". Zgodnie zaś z art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy K.p.a., z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Stosownie do art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie z kolei art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zestawienie regulacji dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi z K.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 K.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku przyznawania przedmiotowej pomocy obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku i innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Organ nie był zatem zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy. Zważywszy na powyższe regulacje i odstępstwa procesowe, szczególną rolę wnioskodawcy w tym postępowaniu, który je inicjuje i jednocześnie ponosi ciężar dowodzenia faktów, z których wyprowadza korzystne dla siebie skutki - przyznania pomocy, należy stwierdzić, że w realiach kontrolowanej sprawy skarżąca nie wykazała w aby była uprawniona, w szczególności spełniała formalne wymogi w kwestii udzielenia pomocy. Nadto nie wykazała w stosownym terminie istnienia warunków niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy. Powyższe jak prawidłowo przyjął dyrektor skutkowało odmową przyznania pomocy. W sprawie istotnym jest bowiem to, że K. D. w złożonej wraz z wnioskiem o pomoc finansową fakturze RR nr [...] z 6 czerwca 2023 r., widnieje zarówno jako sprzedająca jak i kupująca. Co istotne strona 12 czerwca 2017 r. rozpoczęła jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą A. T. K. D., której wykonywanie wznowiła 1 kwietnia 2023 r., co wynika wprost z wpisu z CEIDG. Zatem sprzedawanie i kupowanie towarów było dokonywane przez jeden i ten sam podmiot - jako producent rolny i jej jednoosobowa działalność gospodarcza A. T. K. D.. W świetle powyższego organy zasadnie uznały, że w sprawie ma zastosowanie § 3 ust. 3 rozporządzenia wyłączający możliwość przyznania pomocy rolnikowi będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, rzepaku lub rzepiku, które zostały zakupione przez ten podmiot. Strona powyższego faktu nie zakwestionowała, lecz podkreślała, że omyłkowo złożyła fakturę RR numer [...]. W odwołaniu wskazała, że powyższa nieprawidłowość ma swoje źródło w pośpiechu i błędu ludzkiego. Jednocześnie do odwołania załączyła 5 nowych faktur. W tym też kontekście prawidłowo dyrektor przyjął, że termin, o którym mowa w § 5 rozporządzenia ma charakter terminu materialnoprawnego. Z materialnego charakteru terminu wynika zaś, że dokonanie czynności po jego upływie jest bezskuteczne, niezależnie od przyczyn uchybienia terminowi. Skoro bowiem złożenie przez stronę faktur nastąpiło 27 maja 2024 r., a więc już po upływie terminu określonego w § 5 rozporządzenia. Powyższe uniemożliwiało uwzględnienie wydatków związanych z tym zakupem przy procedowaniu przyznania pomocy finansowej. Nie składając w terminie określonym w § 5 rozporządzenia, łącznie z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej wszystkich faktur, strona nie złożyła pełnego oświadczenia co do swojej sytuacji, istotnej w procedurze weryfikacji wniosku. Wobec powyższego przedstawione wraz z odwołaniem faktury nie mogły zostać uwzględnione, gdyż termin na złożenie stosownych dokumentów ma charakter terminu materialnego i upłynął z dniem 31 lipca 2023 r. Tym samym dokumenty złożone po tej dacie nie mogły wywołać żadnych skutków prawnych. Wskazane w skardze argumenty oraz przepisy pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną postawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia w tym § 3 ust. 3. Przywołany przez skarżącą przepis art. 106 ustawy o VAT (uchylony przez art. 1 pkt 49 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. (Dz.U.13.35) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2014 r.) w sprawie nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w sprawie czy też decyzji wydanej przez kierownika. W wywiedzionej skardze strona nie podważyła ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ. Tym samym zarzuty skargi okazały się chybione, a działając z urzędu, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się innych uchybień prawa, które winny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.