II SA/Kr 1456/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2023 r. sprzeciwu Klasztoru [...] z siedzibą w K. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 19 października 2023 r. znak WI-I.7840.4.6.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Klasztoru [...] z siedzibą w K. (dalej: skarżący) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 19 października 2023 r. znak WI-I.7840.4.6.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W stanie faktycznym sprawy decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 249/6740.1/2023 z 1 marca 2023 r., znak: AU-01-3.6740.1.1175.2022.KMA, zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi: L. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku usługowego typu "Self Storage" wraz z parkingiem, infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. N. przy ul. [...] w K.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Decyzją z 19 października 2023 r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewoda wskazał, że organ I instancji przymiot strony przyznał inwestorowi i właścicielowi dz.ew.nr [...] i [...] (teren zajęty pod inwestycję) oraz właścicielom działek, będących w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. dz.ew.nr [...], [...], [...], [...]. Tak przyjęty obszar oddziaływania obiektu nie został w żaden sposób omówiony przez organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji. W ocenie organu II instancji, ustalony przez organ I instancji krąg stron jest nieprawidłowy. Uwzględniając argumentację przedstawioną w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że obszar oddziaływania obiektu, poza działkami wymienionymi powyżej, obejmuje również dz.ew.nr [...] i [...]. Budynek objęty opracowaniem posiada wysokość 25,5 m i jest projektowany w odległości ok. 36 m od granicy z dz.ew.nr [...]. Z analizy zacieniania, stanowiącej część podlegającego kontroli projektu zagospodarowania terenu, wynika, że cień rzucany przez projektowany budynek przesłania nie tylko dz.ew.nr [...]. W godzinach od 7:00 do 9:00 cień projektowanego budynku pada również na dz.ew.nr [...] i [...], w zakresie mogącym ingerować w zabudowę tej działki. Jako, że dz.ew.nr [...] i [...] stanowią własność skarżącego, okoliczność ta nie wpływa na konieczność zmiany kręgu podmiotów, którym przyznano przymiot strony w tym postępowaniu. Niemniej z uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wskazanych w niej działek objętych oddziaływaniem obiektu, organ odwoławczy uznał za zasadne odniesienie się do tej kwestii. W ocenie organu, z uwagi na znaczną wysokość projektowanego budynku, obszar oddziaływania projektowanego obiektu może również obejmować dz.ew.nr [...] i dz.ew.nr [...], [...]. Podkreślić należy, iż tylko na podstawie kompletnego projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej może ocenić, czy dojdzie do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Częścią podlegającego kontroli projektu jest analiza zacieniania (§ 60 WT). Analiza ta jest niepełna, a nadto jej część graficzna nie obejmuje wskazania przebiegu granic działek i skali, w jakiej została ona sporządzona. Analiza ta, jak wskazano w jej tytule, obejmuje wzajemne zacienianie budynków (dot. budynku projektowanego oraz hipotetycznej zabudowy na dz.ew.nr [...]). W analizie tej, w godzinach od 12:00 do 17:00 wskazano cień rzucany przez hipotetyczną zabudowę działki ew.nr [...], pomijając całkowicie cień rzucany przez budynek projektowany. Z ogólnie dostępnych map (patrz https://mapy.geoportal.gov.pl) wynika, że na dz.ew.nr [...] wybudowane jest boisko dla dzieci i młodzieży (odległość tej działki od terenu inwestycyjnego wynosi ok. 43 m), a na dz.ew.nr [...] budynek mieszkalny wielorodzinny (odległość tej działki od terenu inwestycyjnego wynosi ok. 59 m). Zatem nie można wykluczyć, że projektowany budynek będzie również zacieniał dz.ew.nr [...] oraz dz.ew.nr [...] i [...], w sposób określony w art. 3 pkt 20 Pb - co oznacza, że właściciele/zarządcy/użytkownicy wieczyści ww. działek winni mieć możliwość czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Istotnym faktem jest także to, iż działki bezpośrednio sąsiadujące z przedmiotową inwestycją nie są zabudowane, zatem projektowany budynek o wysokości 23,80 m zacienia ww. działki, czyli może ograniczać swobodną ich zabudowę - co potwierdza już nawet obecna, niepełna analiza zacieniania. Organ odwoławczy wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, po uzupełnieniu tej analizy (w zakresie wskazanym powyżej), organ I instancji winien ocenić, w jakim stopniu nieruchomości sąsiednie są zacieniane przez projektowany budynek i czy to ograniczenie zabudowy narusza przepisy prawa. Ponadto, krąg stron postępowania pierwszoinstancyjnego jest nieprawidłowy, gdyż w sprawie pozwolenia na budowę, obszaru oddziaływania nie można ustalać jedynie w stosunku do samego budynku (jako bryły), tj. w oderwaniu od sieci i przyłączy oraz zjazdu wraz z odcinkiem drogi, stanowiącej połączenie z drogą publiczną, umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, albowiem są to zagadnienia pozostające ze sobą w ścisłym związku. W tym zakresie wskazać należy, iż zarówno sieci, przyłącza, jak i sam zjazd będą podlegać budowie i rozbudowie (a co za tym idzie nie są obiektami istniejącymi, do których może nastąpić dowiązanie projektowanego obiektu). Jak wynika z założeń projektowych, roboty w tym zakresie zostaną zrealizowane w ramach odrębnych postępowań administracyjnych. Zgodnie z art. 33 ust. 1 Pb, ustawodawca dopuścił etapowanie inwestycji, a więc w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów. Przy czym podkreślić należy, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 Pb, na rysunku projektu zagospodarowania terenu (dalej: PZT) należy pokazać wszystkie obiekty i urządzenia, bez których obiekt objęty wnioskiem nie może funkcjonować. Jednocześnie, jeśli Prawo budowlane dopuszcza realizację danego obiektu/urządzenia na podstawie zgłoszenia (tzw. uproszczonego trybu) - jak przyłącza czy sieci (patrz art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 23 Pb) - organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa zmuszać inwestora do objęcia ich wnioskiem, pod warunkiem jednak pokazania ich przebiegu/lokalizacji na PZT oraz szczegółowego opisania w legendzie, jakim uproszczonym trybem będą realizowane. W takiej sytuacji, inwestycja nie może być oddana do użytkowania bez zrealizowania wszystkich obiektów/urządzeń pokazanych i opisanych na zatwierdzonym PZT. Analiza PZT oraz projektu architektoniczno-budowlanego (dalej PAB) i akt administracyjnych organu I instancji wykazuje, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje wyłącznie inwestycję kubaturową (budynek) oraz instalacje, natomiast poza jego zakresem pozostają sieci, przyłącza oraz zjazd. Na części rysunkowej PZT wskazano tylko fragment sieci wodociągowej przebiegającej po dz.ew.nr [...] i dz.ew.nr [...] (działki drogowe) do punktu, w którym zakres mapy do celów projektowych urywa się. Powyższe stanowi zatem naruszenie warunku wynikającego z cytowanego powyżej art. 33 ust. 1 Pb, który nakłada na inwestora bezwzględny obowiązek przedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Ponadto z części rysunkowej PZT wynika, że na dz.ew.nr [...] projektowana jest również "instalacja wody (patrz oznaczenie na PZT linia ciągła niebieska) wraz z hydrantem zewnętrznym, a na dz.ew.nr [...] i [...] (działka drogowa) projektowany jest przyłącz kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarnej (patrz oznaczenie na PZT linia przerywana brązowa). Dz.ew.nr [...], dz.ew.nr [...] stanowią własność Gminy K. . Przymiot strony w tym postępowaniu zatem winien być przyznany również Gminie K. . Wskazanie w rozdzielniku pod pozycją "Do wiadomości’ zaskarżonej decyzji m.in. Zarządu Dróg Miasta K. nie stanowi potwierdzenia przyznania przymiotu strony w tym postępowaniu podmiotom tam wskazanym. Fakt ten potwierdza również umieszczenie w pozycji "Do wiadomości" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, któremu, z racji pełnionej funkcji, bez wątpienia nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a któremu z mocy prawa (art. 82b ust. 1 pkt. 2 Pb) organ administracji architektoniczno- budowlanej zobowiązany jest przekazać każdą ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Reasumując, w ocenie Wojewody Gminie K. przysługuje przymiot strony, jako właścicielowi ww. działki leżącej w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, iż w obszarze oddziaływania obiektu, poza działkami wymienionymi w zaskarżonej decyzji, znajdują się również dz.ew.nr [...], [...], [...], na których ma być realizowana droga, zjazd oraz sieci i przyłącza i instalacje, będące obiektami/urządzeniami, bez których przedmiotowy obiekt nie może funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Obszar oddziaływania obiektu obejmować będzie również odcinek projektowanej sieci od dz.ew.nr [...] do punktu włączenia do istniejącej sieci wodociągowej (dot. odcinka nieprzedstawionego na części rysunkowej PZT, co zostało omówione powyżej), albowiem określając obszar odziaływania przedmiotowego obiektu organ powinien wziąć pod uwagę dane wynikające z projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządzonego dla całego zamierzenia budowlanego realizowanego etapowo (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt: II OSK 1294/19). Podkreślić należy, iż przedstawienie PZT dla całego zamierzenia inwestycyjnego w rozpoznawanej sprawie jest o tyle istotne, że z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej ". " w K. z 31 maja 2022 r. wynika, że sieć wodociągowa przechodzić może również po dz.ew.nr [...], [...], [...]. W świetle powyższego, w ponownie prowadzonym postępowaniu trzeba to wyjaśnić - przymiot strony będzie również przysługiwał właścicielowi, zarządcy, użytkownikowi wieczystemu wszystkich działek, po których zaplanowana jest rozbudowa sieci nie objętej wnioskiem. Powyższy zakres inwestycji winien być również zweryfikowany w świetle zapisu PAB "instalacja zewnętrzna wody wg PZT (od studni do budynku)". Przy czym podkreślenia wymaga, że pomimo nie objęcia wnioskiem ww. obiektów/urządzeń, taki obszar oddziaływania wynika wprost z definicji tego obszaru - art. 3 pkt 20 Pb: Ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Skoro na PZT - zgodnie z prawem - muszą być pokazane wszystkie obiekty/urządzenia nie objęte wnioskiem ale konieczne, aby przedmiotowy budynek mógł samodzielnie funkcjonować (na etapie oddania go do użytkowania) - to właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy działek, na których zaplanowano lokalizację obiektów/urządzeń nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę (wyłączonych z wniosku), mają prawo brać udział w postępowaniu, z uwagi na zaplanowane na ich działkach obiekty/urządzenia konieczne do funkcjonowania przedmiotowego budynku (choć nie zatwierdzane w danym postępowaniu). Inaczej jest przy etapowaniu inwestycji, bo wtedy mamy do czynienia z kilkoma niezależnymi obiektami, z których każdy musi samodzielnie funkcjonować - zatem w ocenie organu, przy etapowaniu, obszar oddziaływania wyznaczany jest wyłącznie w stosunku do danego etapu. W przedmiotowej sprawie nie mamy jednak do czynienia z etapowaniem, w ścisłym rozumieniu art. 33 ust. 1 Pb, a jedynie z realizacją niektórych obiektów/urządzeń (pokazanych na PZT) według uproszczonej procedury zgłoszenia. Reasumując, Wojewoda wskazał, iż przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Wystarczy potencjalny negatywny wpływ na sąsiadującą działkę budowlaną, gdyż przymiot strony nie jest związany z naruszeniem interesu prawnego, lecz samym faktem jego istnienia i potencjalną możliwością jego naruszenia. W ocenie organu przedstawione okoliczności przesądzają, że konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 Kpa. Przedstawione w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji argumenty uniemożliwiają organowi odwoławczemu, bez naruszania zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 Kpa, wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Podkreślić należy, iż istotnym elementem zasady dwuinstancyjności postępowania jest zakres rozpoznania i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczają go granice sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Jeżeli w sprawie nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania to organ odwoławczy nie ma innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 138 § 2 Kpa. Pozbawienie strony udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji prowadzi do uznania, że decyzja jest wadliwa. Zdaniem organu nie mógł on naprawić skutków stwierdzonych naruszeń we własnym zakresie, w szczególności w trybie art. 136 Kpa. Przenosząc powyższe uwagi do kontrolowanego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, iż postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu czyniącym sprawę niewyjaśnioną w całości, albowiem w sprawie zachodzi sytuacja, w której mamy do czynienia z brakiem prawidłowego ustalenia przez organ prowadzący postępowanie kręgu stron tego postępowania i pominięciem stron, które powinny brać udział w tym postępowaniu (art. 28 Pb, art. 10 i 15 Kpa) oraz brakiem dokonania oceny materiału dowodowego (art. 7, 77 i 80 Kpa). Dalej organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób prawidłowy kontroli projektu budowlanego. Wojewoda wskazał, że inwestor nie uzupełnił PZT i PAB w zakresie wskazanym w wezwaniu, po czym organ wskazał dostrzeżone braki. Następnie odniósł się do zarzutów odwołania. Reasumując, wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji, zgodnie z uwagami zawartymi w uzasadnieniu niniejszej decyzji, w sposób prawidłowy ustali krąg stron prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego, a w uzasadnieniu decyzji, rozstrzygającej w zakresie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, organ I instancji uzasadni w sposób wyczerpujący okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierował się przy ustalaniu stron tego postępowania administracyjnego. Organ ten zapewni również rozpatrzenia sprawy w sposób określony w art. 8, 9 i 10 Kpa. Ponadto projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania działki winny zostać uzupełnione, z uwzględnieniem argumentacji przytoczonej przez tut. organ w uzasadnieniu niniejszej decyzji. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja Prezydenta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do wydania decyzji kasatoryjnej, zaś Wojewoda powinien był rozpatrzeć sprawę co do meritum oraz wydać decyzję uchylającą decyzję Prezydenta i odmawiającą pozwolenia na budowę. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje żadnego z zarzutów organu odwoławczego wobec decyzji I instancji, jednak zamiast decyzji kasatoryjnej, Wojewoda powinien był orzec co do meritum. W ocenie skarżącego już samo stwierdzenie przez Wojewodę uchybień co do projektu budowlanego i stwierdzenie, że nie zostały one usunięte mimo wezwania, obligowało Wojewodę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i to niezależnie od kwestii ewentualnego nieuczestniczenia w postępowaniu administracyjnym wszystkich zainteresowanych stron, bowiem decyzja odmowna w żadnym wypadku nie może interesów takich osób naruszyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 64d § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.). Sprzeciw okazał się niezasadny. Jak stanowi art. 3 § 2a w zw. z art. 64a P.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprzeciwy od decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie do art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. W świetle powyższego, kontrola sądowa w zakresie rozpoznania sprzeciwu polega na dokonaniu oceny, czy w okolicznościach danej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób wykorzystał możliwość wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezzasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się również, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uzasadnionego zarzucenia organowi II instancji naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Po pierwsze, organ II instancji sformułował wobec rozstrzygnięcia organu I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10 i 15 K.p.a. oraz art. 7, 77 i 80 K.p.a. Organ odwoławczy trafnie wskazał na art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej organ II instancji skoncentrował się na określeniu obszaru oddziaływania obiektu w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyszczególnił trzy rodzaje błędów popełnionych przy wyznaczeniu kręgu stron postępowania. Po pierwsze organ zwrócił uwagę, że cień rzucany przez projektowany budynek przesłania również dz.ew.nr [...] i [...], w zakresie mogącym ingerować w zabudowę tej działki, co znajduje potwierdzenie w analizie zacieniania (dwie karty 47 PZT – powtórzona numeracja). Po drugie, organ zwrócił uwagę na braki analizy zacieniania w zakresie nieruchomości położonych po przeciwległej stronie pasa drogowego ul. [...]. Istotnie, analiza zacieniania z kart 48 i 49 obrazuje cień rzucany od budynku hipotetycznego na działce [...], a nie od planowanego budynku na działce inwestycyjnej. Rację ma organ II instancji, że już nawet z obecnej, niepełnej analizy wywieść można, że projektowany budynek zacienia działki po przeciwległej stronie ul. [...], skoro sięga tam cień rzucany przez hipotetyczny budynek posadowiony na szkicu równolegle do planowanej inwestycji, w większym oddaleniu od powołanych przez organ działek. Wreszcie po trzecie organ II instancji dokonał analizy części rysunkowej PZT i stwierdził, że w obszarze oddziaływania obiektu, poza działkami wymienionymi w zaskarżonej decyzji, znajdują się również dz.ew.nr [...], [...], [...], na których ma być realizowana droga, zjazd oraz sieci i przyłącza i instalacje, będące obiektami/urządzeniami, bez których przedmiotowy obiekt nie może funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, zaś obszar oddziaływania obiektu obejmować będzie również odcinek projektowanej sieci od dz.ew.nr [...] do punktu włączenia do istniejącej sieci wodociągowej (dot. odcinka nieprzedstawionego na części rysunkowej PZT). Ustalenia organu II instancji znajdują potwierdzenie w powołanej przez organ części rysunkowej PZT (k. 15), gdzie niebieskie linie: ciągła (przyłącz wody) i przerywana (projektowana rozbudowa sieci wodociągowej), a także przerywane linie jasno- i ciemnobrązowe (przyłącza kanalizacji sanitarnej i deszczowej) biegną po działkach wskazanych przez organ. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że skarżący nie kwestionuje błędnego wyznaczenia kręgu stron, na który zwrócił uwagę organ odwoławczy. Skarżący wręcz przyznaje, że zarzuty sformułowane przez organ odwoławczy względem decyzji I instancji są trafne. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje zatem kwestia czy stwierdzając równocześnie uchybienia co do projektu budowlanego Wojewoda miał prawo wydać decyzję kasacyjną czy też powinien wydać decyzję reformatoryjną. W tym zakresie rację należy przyznać Wojewodzie. Wyjaśnić trzeba, że obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie ciąży na organach administracji na każdym stadium postępowania. W odniesieniu do argumentu podniesionego w sprzeciwie, jakoby brak udziału stron w postępowaniu nie miał znaczenia przez wzgląd na możliwą decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, trzeba zaakcentować, że przymiot strony postępowania przysługuje jej niezależnie od treści rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w sprawie. Brak udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowanym naruszeniem prawa i jako przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może doprowadzić do późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego nawet decyzji ostatecznej, w tym także korzystnej dla skarżącego decyzji odmownej, której wydania się on domaga. Dalej należało zauważyć, że organ II instancji – w zgodzie z art. 138 § 2 K.p.a. – wyjaśnił, że przez naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania naruszona została przewidziana w art. 15 K.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (s. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Tym samym, z charakteru tego naruszenia wynika, że nie było możliwe uzupełnienie braków postępowania przed organem I instancji za pomocą instytucji uzupełniającego postępowania dowodowego przewidzianego w art. 136 § 1 K.p.a. Przyjęcie odmiennego stanowiska doprowadziłoby do pozbawienia praw stron do dwuinstancyjności postępowania. Zasadnie zatem organ II instancji przyjął, że w postępowaniu odwoławczym wskazana wada nie może być konwalidowana (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 września 2014 r. sygn. II SA/Gd 462/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 kwietnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 321/19). Organ II instancji w swoim rozstrzygnięciu wskazał również jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (s. 33-34). Końcowo zauważyć również można, że kwestionowane obecnie przez skarżącego rozstrzygnięcie organu II instancji jest zbieżne z wnioskiem ewentualnym, jaki sformułował sam skarżący w odwołaniu z 21 marca 2023 r. Skarżący bowiem w odwołaniu wskazał wprost, że jeśli organ II instancji nie znajdzie podstaw do wydania decyzji odmownej, to skarżący wnosi o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji". Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd oddalił sprzeciw, jako niezasadny, o czym orzeczono na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.