III SA/Lu 551/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "Wojewódzki Inspektor Sanitarny"), po rozpatrzeniu zażalenia P. S. (dalej "skarżący", "strona"), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (dalej "organ I instancji", "Powiatowy Inspektor Sanitarny", "wierzyciel") z dnia 12 maja 2023 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy. Powiatowy Inspektor Sanitarny wystawił w dniu 17 marca 2023 r. na skarżącego tytuł wykonawczy, w którym, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. lit b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657 ze zm.), dalej "ustawa" lub "ustawa o zwalczaniu zakażeń", nakazał skarżącemu poddanie jego małoletniego syna A. S. (ur. [...] stycznia 2010 r.) wskazanym szczepieniom ochronnym. Organ I instancji w dniu 17 marca 2023 r. złożył do Wojewody Lubelskiego wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec skarżącego, w związku z uchylaniem się od obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym. Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując na brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia spełniającego wymagania art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), dalej: "u.p.e.a."; brak wymagalności obowiązku i nieistnienie obowiązku, z uwagi na fakt, iż brak jest określenia ustawowych wymagań co do zakresu przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego oraz określenie zakresu ingerencji w obowiązek szczepień obwieszczeniem Prezesa GIS, który akt nie jest prawem powszechnie obowiązującym. Postanowieniem z dnia 12 maja 2023 r. organ I instancji oddalił zarzuty skarżącego jako nieuzasadnione. Wyjaśnił, że obowiązek szczepień ochronnych wynika z art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy o zwalczaniu zakażeń, a wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych oraz grupy osób obowiązanych do poddania się szczepieniom określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2172), dalej też jako "rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r.", wydane na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy. W przedmiotowym rozporządzeniu wskazano m.in. ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne. Uzupełnieniem powyższych regulacji jest Program Szczepień Ochronnych na dany rok ogłaszany corocznie przez Głównego Inspektora Sanitarnego w drodze komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu zakażeń. Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że obowiązek poddania się szczepieniom aktualizuje się w terminie zgłoszenia się do badania kwalifikacyjnego do szczepienia. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Organ I instancji wskazał, że Samodzielny Publiczny Szpital Specjalistyczny nr [...] w L. i POZ, Poradnia Lekarza Podstawowej Opieki Zdrowotnej przy ul. [...].K. J. w L. przesłał liczne zgłoszenia o uchylaniu się rodziców A. S. od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka z dnia: 9 lipca 2015 r., 8 lipca 2016 r., 30 stycznia 2017 r., 20 stycznia 2018 r. i z dnia 6 kwietnia 2018 r., co jest równoznaczne z brakiem stwierdzonych przeciwskazań zdrowotnych do wykonania obowiązkowych szczepień u dziecka. Przedmiotowa placówka medyczna poinformowała organ I instancji w pismach z dnia 8 lutego 2017 r., 5 kwietnia 2022 r. i 25 stycznia 2023 r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do zaszczepienia dziecka i o powiadamianiach jego prawnych opiekunów o przypadających szczepieniach oraz o brakujących szczepieniach ochronnych. Organ wyjaśnił, że w upomnieniu z dnia 10 czerwca 2016 r. wezwano zobowiązanego do zgłoszenia się w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania do lekarza celem ustalenia terminów szczepień i ich wykonania oraz o skutkach niewykonania obowiązku. Pismem z dnia 9 marca 2023 r. placówka medyczna poinformowała organ I instancji o dalszym uchylaniu się rodziców A. S. od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych oraz o braku przeciwskazań zdrowotnych do zaszczepienia. Organ I instancji podniósł, że do organu nie wpłynęło zaświadczenia ani informacja od lekarza o odroczeniu wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Tym samym obowiązek jest wymagalny. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a., poprzez uznanie, iż obowiązek szczepień jest wymagalny, w sytuacji gdy dziecko na badaniu kwalifikacyjnym do szczepień przeprowadzonym w dniu 30 marca 2023 r. otrzymało skierowanie do lekarza specjalisty, co oznacza, że do zakończenia tych badań obowiązek nie jest wymagalny; - art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a, poprzez uznanie, iż obowiązek wskazany w tytule wykonawczym istnieje, w sytuacji, gdy przepis art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu zakażeń w związku z § 5 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r., w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, został uznany za niezgodny z Konstytucją wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19; - art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., poprzez uznanie, że doszło do doręczenia upomnienia spełniającego wymogi art. 15 u.p.e.a., gdy upomnienie nie wskazywało konkretnie obowiązku do którego wykonania wzywa, a odwoływało się tylko do jego podstawy prawnej; - naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez pominięcie skierowania do poradni alergologicznej i wykonania badań diagnostycznych, a także wskazanie że na przełomie 2016 i 2017 roku oraz do marca 2018 r. uchylano się od obowiązku szczepień, w sytuacji, gdy w dniu 12 marca 2017 r. A. S. otrzymał odroczenie obowiązku na 12 miesięcy, co oznacza, że istniały oczywiste powody do przeciwwskazań do szczepienia. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że informację o braku zgody na wykonanie szczepień ochronnych u A. S., wierzyciel otrzymał od lekarza z podmiotu leczniczego: Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr [...] w L. z [...], ul. dr. K. J. 8 w L., który przesyłając dokument: "formularz zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązkowych szczepień ochronnych" (pierwszy z dnia 2 lipca 2015 r.), poinformował, że u dziecka brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień ochronnych jak również stwierdził upływ terminu do ich wykonania. Przed wydaniem tytułu wykonawczego wierzyciel zwracał się do podmiotu leczniczego, do którego zapisane było dziecko, o udzielenie informacji na temat stanu jego zaszczepienia (ostatnie pismo z dnia 9 marca 2023 r.). Pismem z dnia 9 marca 2023 r., lekarz z podmiotu leczniczego, do którego zapisane było dziecko stwierdził, że A. S. nie został poddany zaległym obowiązkowym szczepieniom ochronnym przy jednoczesnym braku informacji na temat ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do ich wykonania. W ocenie organu odwoławczego dołączony do zarzutów dokument "Historia zdrowia i choroby" z dnia 30 marca 2023 r. nie odnosi się w żadnym punkcie do szczepień dziecka ani przeciwskazań do ich wykonania. Także zaświadczenie o planowanej wizycie w poradni alergologicznej nie jest tożsame z występowaniem przeciwskazań do przeprowadzenia szczepień. Organ odwoławczy podniósł, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 maja 2023 r., sygn. SK 81/19, nie zakwestionował obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym, wskazał natomiast na konieczność dostosowania prawa do wyroku TK np. poprzez określenie w drodze rozporządzenia terminów wymagalności obowiązkowych szczepień i liczby dawek poszczególnych szczepień. Organ II instancji dodał, że zakwestionowane przepisy utracą moc po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, tym samym na dzień prowadzenia niniejszego postępowania są nadal obowiązujące. Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił również, że podmiot leczniczy wielokrotnie informował wierzyciela o niedopełnianiu obowiązku zaszczepienia małoletniego przez opiekunów prawnych. Podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie niezasadności zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Wyjaśnił, że upomnienie nie konkretyzuje, jakie szczepienia powinny być wykonane u dziecka, i że szczepienia wymienione w tytule wykonawczym z dnia 17 marca 2023 r. zostały ustalone na podstawie informacji uzyskanych od lekarza (dziecko nie ma wykonanych żadnych szczepień ochronnych) i Programu Szczepień Ochronnych. Z tych wszystkich względów organ odwoławczy uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie W skardze na powyższe postanowienie, skarżący zarzucił naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 7 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez: - uznanie, że upomnienie z dnia 10 czerwca 2016 r. spełniało wymagania prawa, gdy w rzeczywistości upomnienie zawierało jedynie wskazanie podstawy prawnej obowiązku, a nie sam skonkretyzowany obowiązek; - brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniesienia się, podobnie jak organ I instancji do kwestii, że upomnienie zostało wysłane zanim część obowiązków, na które wystawiono tytuł wykonawczy stała się wymagalna, co skutkuje oczywistą wadliwością tak sformułowanego upomnienia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na poparcie swoich zarzutów. Wskazała, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego organ administracji powinien najpierw wezwać do wykonania obowiązku, a następnie upomnieć wskazując szczegółowo w upomnieniu, jaki obowiązek wymagalny nie został zrealizowany i w jaki sposób go zrealizować. Skarżący akcentował, że wystawiony tytuł wykonawczy nie może dotyczyć tych szczepień, które w momencie upomnienia nie były jeszcze wymagalne. Zatem, tak wystawiony tytuł wykonawczy dotyczy szczepień wobec których w ogóle pominięto etap upomnienia naruszając tym samym art. 15 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie z dnia 18 listopada 2023 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i dodał, że zakwestionowany wyrokiem TK z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19 przepis ustawy o zwalczaniu zakażeń został uchylony z dniem 13 listopada 2023 r. Tym samym brak jest postaw do prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy wydany na podstawie przepisu uznanego za niekonstytucyjny i usuniętego z sytemu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 sierpnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego oddalające zarzuty P. S. w sprawie egzekucji administracyjnej w związku z uchylaniem się przez skarżącego od obowiązku poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w wyniku wystawienia w dniu 17 marca 2023 r. wobec skarżącego tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy wystawiony został na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o zwalczaniu zakażeń. Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu. W okolicznościach niniejszej sprawy wszczęcie postępowania egzekucyjnego zostało poprzedzone upomnieniem z dnia 10 czerwca 2016 r., doręczonym skarżącemu 14 czerwca 2016 r. (okoliczność niesporna), w którym organ wezwał skarżącego do wykonania obowiązku względem małoletniego syna A. S. wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu zakażeń. Skarżący kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji zasadniczo z tego powodu, że w jego ocenie upomnienie z dnia 10 czerwca 2016 r. nie spełniało wymagań prawem określonych, gdyż zawierało jedynie wskazanie podstawy prawnej obowiązku, a nie sam skonkretyzowany obowiązek. Ponadto zasadności zarzutu z art. 33 § 2 pkt 4, tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, skarżący upatruje w tym, że upomnienie zostało wysłane zanim część obowiązków, na które wystawiono tytuł wykonawczy stała się wymagalna. Jego zdaniem upomnienie powinno wskazywać konkretnie, które wymagalne szczepienia nie zostały zrealizowane i do których szczepień dziecko powinno się stawić tak, aby móc wykonać ten obowiązek. Skarżący postawił zarzuty braku wymagalności obowiązku i nieistnienia obowiązku, z uwagi na fakt, że szczegółowe wskazania dotyczące stosowania poszczególnych szczepionek, egzekwowane przez organ znajdują się Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, który nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Wreszcie w ocenie skarżącego, z uwagi na treść wyroku TK w sprawie SK 81/19 od dnia 13 listopada 2023 r. brak jakichkolwiek podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów w pierwszej kolejności zauważyć należy, że sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięcia organu administracji pod względem zgodności z prawem na dzień jego podjęcia. Po drugie w ocenie sądu trafne jest stanowisko organów administracji, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o zwalczaniu zakażeń w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy). W myśl art. 17 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, ustawy osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi" (ust. 1). Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Z art. 17 ust. 3 i 4 ustawy wynika więc, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Przy czym, treści art. 17 ust. 3 i 4 nie można interpretować, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań, jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. W myśl art. 17 ust. 10 minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2). Zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 ustawy Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W powołanym rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega sczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Natomiast szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym został określony w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Podstawę wydania komunikatu stanowił art. 17 ust. 11 ustawy. W świetle wymienionych wyżej przepisów nie ma wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z mocy przepisów ustawowych. Wynika z nich norma prawna, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym. Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie, aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenia poddania dziecku szczepieniu ochronnemu. Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie zaś, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu, np. na wstrzymanie wykonania, czy odroczenie terminu wykonania (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 257/22 i powołane tam orzecznictwo NSA i stanowisko doktryny, orzeczenia. nsa.gov.pl dalej, CBOSA) Tym samym obowiązek poddania syna skarżącego szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą został określony w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Program Szczepień Ochronnych, ogłaszany na dany rok przez Głównego Inspektora Sanitarnego zawiera specjalistyczne informacje z zakresu medycyny, dotyczące technicznych kwestii wykonania obowiązku szczepienia. Nie wynika natomiast z niego obowiązek szczepień ochronnych. Opracowanie szczegółowego kalendarza szczepień, obwarowanego względami medycznymi, warunkami epidemiologicznymi, nie należy do materii ustawowej, przy czym ogłoszenie komunikatu w tym zakresie przez wyspecjalizowany organ administracji publicznej nie ma wpływu na istnienie obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, wynikającego z mocy prawa. Jak wskazuje się też w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki w sprawach, sygn. akt: II OSK 2772/19, II GSK 2399/15 CBOSA) - w § 3 rozporządzenia uregulowano przedział okresu w zakresie chorób, w którym jest wymagane zrealizowanie obowiązku szczepienia. Fakt, że w przepisie tym został wyznaczony termin maksymalny wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że to po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Poszczególne terminy w tymże akcie określone nie powinny być rozumiane jako dające zobowiązanemu prawo do wyznaczenia momentu, w którym ma dojść do zaszczepienia dziecka, a tym bardziej jako terminy, których upływ stanowi dopiero o wymagalności omawianego obowiązku. Nie sposób bowiem z brzmienia poszczególnych jednostek redakcyjnych § 3 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych wnioskować, że osoby które powinny poddać się obowiązkowemu szczepieniu, mogą poddać się jemu w dowolnym wybranym przez siebie czasie. Zniweczyłoby to bowiem cel, którymi kierował się ustawodawca wprowadzając szczepienia obowiązkowe, a więc zapobieganie oraz zwalczanie zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym podejmowania działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych oraz uodpornienia osób podatnych na zakażenie. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że A. S. ur. [...] stycznia 2010 r. nie został zaszczepiony przeciwko żadnej z chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym mimo, że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego. W tytule wykonawczym wskazano, że obecnie brakujące szczepienia u A. S. to: 1) szczepienie przeciwko gruźlicy, które powinno być wykonane w ciągu 24 godzin po urodzeniu; 2) szczepienia przeciwko WZW typu B - I, II i III dawka, które powinny być wykonane w pierwszej dobie życia oraz w 2 i 7 miesiącu życia dziecka; 3. szczepienie przeciwko odrze, śwince różyczce - I dawka, które powinno być wykonane w 14 miesiącu życia; 4) szczepienia podstawowe przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi - I, II, III, IV dawka, które powinny być wykonane w 2, 4, 6 i 18 miesiącu życia; 5) szczepienia podstawowe przeciwko poliomyelitis - I, II, III dawka, które powinny być wykonane w 4, 6 i 18 miesiącu życia; 6) szczepienie przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi - I dawka przypominająca, które powinno być wykonane w 6 roku życia; 7) szczepienie przeciwko poliomyelitis - dawka przypominająca, które powinno być wykonane w 6 roku życia; 8) szczepienie przeciwko odrze, śwince różyczce - II dawka, które powinno być wykonane w 10 roku życia. W sytuacji gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły, zaś syn skarżącego nie został zaszczepiony przeciwko żadnej chorobie zakaźnej, to obowiązek poddania się szczepieniom stał się wymagalny. W tych okolicznościach trafnie też organy uznały za niezasadny zarzut skarżącego co do braku doręczania upomnienia i jego wadliwości. Wbrew zarzutom skargi z regulacji art. 15 u.p.e.a. oraz regulacji, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 § 3e u.p.e.a., rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu (Dz. U. poz. 2194), nie wynika konieczność wskazania w upomnieniu jakie konkretnie szczepienia powinny być u dziecka wykonane. Z § 2 pkt 4 i 5 tego rozporządzenia wynika, że upomnienie powinno zawierać treść obowiązku i wezwanie do wykonania obowiązku, a z art. 15 § 1 u.p.e.a., że zawiera też dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Bez wątpienia doręczone skarżącemu upomnienie z dnia 10 czerwca 2016 r. te elementy zawiera. W upomnieniu wskazano treść obowiązku – poddanie szczepieniom ochronnym, ze wskazaniem podstawy prawnej oraz zobowiązano opiekunów prawnych małoletniego A. S. do stawienia się z dzieckiem do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej w ciągu siedmiu dni od daty jego doręczenia celem ustalenia terminów szczepień ochronnych a następnie wykonania brakujących szczepień w terminie ustalonym przez lekarza. Po wystawieniu upomnienia wierzyciel dodatkowo pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. wezwał rodziców małoletniego do wykonania szczepień w terminie natychmiastowym, wskazując punkt szczepień (k.[...] akt adm.) Skarżący pomija, że to szczepienie stanowi sedno obowiązku, a upomnienie zaś jest środkiem mającym za zadanie doprowadzenie do dobrowolnego wykonania tego obowiązku i w konsekwencji zaszczepienia dziecka. Ustalenie zaś, że obowiązek poddania małoletniego A. S. obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawowych oznacza, iż nadawał się on do wykonania. Co zaś oczywiste, jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. Ponadto zasadą jest, że upomnienie tylko jednokrotnie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku pod rygorem jego przymusowego prawnego wyegzekwowania. Okoliczność uchylania się przez stronę od poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, przy świadomości konieczności wykonania takiego obowiązku, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości sądu. Z akt sprawy wprost wynika, że strona nie próbowała nawet podejmować jakichkolwiek działań w kierunku zaszczepienia syna Jak wynika z akt pierwszy formularz zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązkowych szczepień ochronnych organ I instancji otrzymał od podmiotu leczniczego, do którego zapisane było dziecko w dniu 9 lipca 2015 r., z informacją o braku karty szczepień u dziecka (kolejne w dniu 30 stycznia 2017 r., 7 lipca 2017 r., 10 stycznia 2018 r., 8 kwietnia 2018 r.) przy jednoczesnym braku informacji o ewentualnie występujących przeciwwskazaniach. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja medyczną małoletniego, z której wynika, że wielokrotnie lekarz przeprowadzał rozmowy z opiekunami prawnymi dziecka na temat szczepień ochronnych i brak zgody rodziców na ich wykonanie. Przed wydaniem tytułu wykonawczego wierzyciel kilkukrotnie zwracał się do podmiotu leczniczego, do którego zapisane było dziecko, o udzielenie informacji na temat stanu zaszczepienia A. S.. Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr [...] w L., Poradnia Lekarza Podstawowej Opieki Zdrowotnej w L. wielokrotnie informował organ I instancji o niedopełnieniu przez opiekunów prawnych obowiązku szczepienia małoletniego A. S., braku wykonania jakichkolwiek szczepień i braku przeciwwskazań - pisma z dnia 8 lutego 2017 r., 5 kwietnia 2022 r. i 9 marca 2023 r.. W ostatnim z tych pism wprost wskazano, że "w dniach: 4.03.2010r., 07.05.2010r., 18.08.2010r., 14.09.2010r.,17.11.2010r., 05.08.2011r. 17.02.2012r., 24.08.2012r., 05.04.2013r., 27.06.2014 r. 12.11.2015r., 13.05.2016r., 27.12.2016r., 21.03.2018r., 18.03.2019r., podczas wizyt lekarskich, zostały przeprowadzone rozmowy z rodzicem, na temat obowiązku realizacji szczepień ochronnych. A 23.05.2022 r wysłano wezwanie pisemne. Dwukrotnie ojciec dziecka na piśmie nie wyraził zgody na szczepienie." – k. [...] akt. adm. Trafnie uznał Wojewódzki Inspektor Sanitarny, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że A. S. powinien otrzymać obowiązkowe szczepienia ochronne, oraz że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o występowaniu długotrwałych przeciwwskazań do szczepień ochronnych u dziecka. Jak wynika z przytoczonych na wstępie przepisów ustawy o zwalczaniu zakażeń (art. 17) o realizacji szczepień obowiązkowych i kwalifikacji do podania szczepionki dziecku decyduje każdorazowo wyłącznie lekarz, po uprzednim wykonaniu szczegółowego badania obecnego stanu zdrowia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicem, a nie rodzic, który ze względu na swoje przekonania lub inne względy sprzeciwia się wykonaniu szczepień ochronnych w okresach uzasadnionych medycznie i epidemiologicznie. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym. Wykonanie szczepienia może zostać odroczone tylko przez lekarza, do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r., lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną osoby, u której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika natomiast, że małoletni A. S. miał odroczone obowiązkowe szczepienia ochronne z powodu atopowego zapalenia skóry na podstawie zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 marca 2017 r. i jedynie na okres 12 miesięcy, o czym wierzyciel został poinformowany (pismo placówki medycznej z dnia 18 kwietnia 2017 r. – k. [...]-[...] akt adm.) Trafnie ocenił organ odwoławczy, że dołączony przez skarżącego do zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dokument "Historia zdrowia i choroby" z dnia 30 marca 2023 r. w żaden sposób nie odnosi się do szczepień dziecka ani przeciwwskazań do ich wykonania u małoletniego A. S.. Stanowi jedynie o wystawieniu skierowania do poradni alergologicznej z uwagi na obciążający wywiad chorobowy i rodzinny, co nie jest jednoznaczne z zaistnieniem przeciwskazań do wykonania szczepień. Także przedstawione zaświadczenie z dnia 30 maja 2023 r. o zaplanowanej wizycie A. S. w poradni alergologicznej na dzień 14 listopada 2023 r. nie jest równoznaczne z występowaniem przeciwwskazań do przeprowadzenia szczepień. Dodać można, że do skargi też nie wpłynęły żadne dokumenty potwierdzające stanowisko skarżącego o błędnym przyjęciu przez organy, iż skarżący uchyla się od obowiązku zaszczepienia dziecka A. S.. W tych okolicznościach, w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, nie ulega wątpliwości, że syn skarżącego nie był zaszczepiony mimo braku przeciwwskazań do szczepienia stwierdzonych przez lekarza. Obowiązek skarżącego poddania małoletniego szczepieniom ochronnym istnieje, jest wymagalny i na dzień wniesienia skargi, co wynika wprost z akt sprawy, nie został wykonany. W ocenie sądu, powoływany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19 (opublikowanym w Dz.U. z dnia 12 maja 2023, poz. 909) nie zmienia zapatrywania na niniejszą sprawę. Wspomnianym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny orzekł w pkt I, że art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt II wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Jak zauważył organ odwoławczy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia przepis obowiązywał. Przy czym zauważyć należy, że sytuacja, w której Trybunał Konstytucyjny uznał dany przepis za niekonstytucyjny wraz z odroczeniem terminu jego mocy obowiązywania, oznacza wprawdzie jego obowiązywanie, ale jego stosowanie w tym okresie powinno być zawsze przedmiotem analizy. Jak wskazuje się w orzecznictwie (por.np wyroki w sprawach sygn. akt: II FSK 190/16, I GSK 900/18, czy II GSK 230/12, CBOSA) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego odraczające utratę mocy obowiązującej przepisu nie powoduje automatycznego skutku w postaci, czy to obowiązku dalszego stosowania tego przepisu przez sądy, czy też odmowy jego stosowania. Należy zawsze rozważyć powody, dla których Trybunał odroczył utratę mocy przepisu naruszającego zasady konstytucyjne, rodzaj tego naruszenia i znaczenie tego przepisu dla systemu prawa. W ocenie sądu podkreślenia wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku nie zakwestionował samego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym (zob. pkt 5 uzasadnienia prawnego wyroku TK). Trybunał wskazał, że komunikat GIS nie może stanowić podstawy do rekonstrukcji zakresu nakazów wynikających z obowiązku szczepień ochronnych nałożonego na jednostkę na mocy ustawy oraz zaznaczył, że niedopuszczalna jest sytuacja, gdy treść obowiązku jest współkształtowana komunikatem GIS, niebędącym aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zauważył jednak, że materia dotycząca obowiązkowych szczepień ochronnych może ulegać potrzebie częstych zmian, co zależy od wielu czynników, w tym aktualnej wiedzy medycznej. Z tego względu Trybunał zasugerował w pierwszej kolejności dostosowanie stanu prawnego poprzez zmianę rozporządzenia. Jednocześnie Trybunał zdecydował się na określenie w wyroku innego terminu (6 miesięcy) utraty mocy obowiązującej przepisów we wskazanym zakresie, w celu zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych. Zawarcie klauzuli odraczającej utratę mocy obowiązującej przepisu, w świetle art. 190 ust. 3 Konstytucji RP ma charakter wyjątkowy, ponieważ zasadą pozostaje wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dniem jego ogłoszenia. Oznacza to, że realizacja przez sądy gwarancji konstytucyjnych – na gruncie istniejącego stanu normatywnego zakładającego przez określony czas obowiązywanie niekonstytucyjnego przepisu – stawia zarazem wyzwania i możliwości wyboru przez same sądy takiego środka proceduralnego, który najlepiej pozwoli na osiągnięcie efektu najbliższego nakazowi wykładni i stosowania prawa w zgodzie z Konstytucją (zob. wyrok TK z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt SK 1/04, OTK-A 2004 Nr 9, poz. 96). Z tych też przyczyn w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, zgodnie z którym sądy, dokonując wyboru odpowiedniego środka procesowego, zobowiązane są brać pod uwagę przedmiot regulacji objętej niekonstytucyjnym przepisem, przyczyny naruszenia i znaczenie wartości konstytucyjnych naruszonych takim przepisem, jak i powody, dla których Trybunał Konstytucyjny odroczył termin utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu, a także okoliczności rozpoznawanej przez sąd sprawy i konsekwencje stosowania lub odmowy zastosowania niekonstytucyjnego przepisu (zob. wyrok NSA z dnia 2 października 2023 r., sygn. akt II OSK 3247/20 i powołane w nim orzeczenia, CBOSA). Zgodnie z art. 47 Konstytucji RP, "Każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym". Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw". Oprócz tych wartości konstytucyjnych, do których odwołał się Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku nie można pomijać, że szczepienia ochronne są podstawową formą zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych, a na mocy art. 68 ust. 4 Konstytucji RP "Władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska". Jednym z przejawów zapobiegawczej formy ochrony zdrowia są właśnie szczepienia ochronne. W ocenie sądu odmowa zastosowania wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny przepisów spowodowałaby powstanie luki prawnej i zamknęłaby drogę do rozstrzygania w zakresie wykonania ustawowego obowiązku polegającego na poddaniu małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Naruszałoby to tym samym prawo dziecka do profilaktycznego świadczenia zdrowotnego służącego zapobieganiu wystąpienia chorób zakaźnych, co mogłoby skutkować zachorowaniem lub utratą zdrowia, a to z kolei narusza dobro dziecka i jest sprzeczne z interesem społecznym. Z tych względów, biorąc pod uwagę przedmiot niniejszej sprawy i wskazaną w wyroku TK potrzebę zapewnienia ciągłości realizacji szczepień ochronnych, należało uznać, że obowiązek wykonania szczepienia ochronnego był wymagalny. Dlatego też stanowisko strony zwarte w piśmie z dnia 18 listopada 2023 r. nie może podważać legalności zaskarżonego postanowienia. Dodać tylko należy, że nawet jeśli, jak wskazuje skarżący w obowiązującym od 1 października 2023 r. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077), w stosunku do Programu Szczepień Ochronnych, w oparciu o który wskazano w tytule wykonawczym brakujące szczepienia i termin ich wykonania, występują różnice w zakresie schematu szczepień, to w rozpatrywanej sprawie nie może to mieć żadnego znaczenia, skoro dziecko skarżącego nie zostało poddane jakimkolwiek szczepieniom ochronnym od urodzenia. W tych okolicznościach zarzuty skargi co do naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 7 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 33 § 2 pkt 4 oraz art. 15 u.p.e.a. uznać należy za chybione. Podsumowując obowiązek poddania dziecka szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym, jest obowiązkiem wynikającym z ustawy. Jednocześnie brak jest przepisu, który wyłączałby obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom tylko ze względu na możliwe hipotetyczne powikłania. Tytuł wykonawczy z dnia 17 marca 2023 r. spełnia wymogi z art. 27 u.p.e.a. i został wystawiony według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1856). W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, nie ulega wątpliwości, że syn skarżącego nie był zaszczepiony mimo braku przeciwwskazań do szczepienia stwierdzonych przez lekarza. Obowiązek skarżącego poddania małoletniego syna szczepieniom ochronnym istnieje i jest wymagalny. Niewykonanie obowiązku stanowiło natomiast podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowanie środka egzekucyjnego. Syn skarżącego podlega obowiązkowi szczepień ochronnych przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym z dnia 17 marca 2023 r. Opiekę nad małoletnim sprawuje skarżący, będący jego ojcem. Na nim więc spoczywa odpowiedzialność wynikająca z art. 5 ust. 2 ustawy o zwalczaniu zakażeń. W ocenie sądu organy podjęły wszelkie czynności, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i ustalić w jakich okolicznościach doszło do niepoddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Materiał dowodowy był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia i stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości. W konsekwencji, stanowisko w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił skargę jako bezzasadną, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).