II SA/Op 582/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na czynność Starosty Opolskiego z dnia 26 września 2011r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 23 września 2011r. K. S. zwrócił się do Starosty Opolskiego z prośbą o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], który został zarejestrowany pod numerem rejestracyjnym [...]. Kwotę nadpłaty wnioskodawca określił na 425 zł, która stanowiła różnicę pomiędzy kwotą uiszczoną w wysokości 500 zł, a obecnie obowiązującą stawką z tego tytułu w wysokości 75 zł. Pismem z dnia 26 września 2011r., nr [...] Starosta Opolski wskazał, że opłata w kwocie 500 zł za kartę pojazdu dla pojazdu [...] została pobrana na podstawie obowiązującego w dacie wydania karty rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Jednocześnie wyjaśnił, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. orzeczono, iż przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia traci moc z dniem 1 maja 2006r., czyli ze skutkiem na przyszłość. Powyższe pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 3 października 2011r., co wynika z dokumentów zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się aktach sprawy. Następnie wnioskodawca pismem z dnia 26 października 2011r., wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu części kosztów związanych z wydaniem karty pojazdu. Wezwanie do usunięcia naruszenia zostało wniesione przesyłką pocztową w dniu 26 października 2011r. (data stempla pocztowego), co potwierdza załączona do akt kserokopia koperty. Pismem z dnia 31 października 2011r. K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zażądał uchylenia czynności Starosty Opolskiego z dnia 26 września 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu żądanej kwoty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie skargi bez zachowania terminu do jej wniesienia, tj. przed uzyskaniem odpowiedzi od Starosty Opolskiego na wezwanie do usunięcia naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Kwestia dopuszczalności skargi w tej materii wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ostatecznie jednak w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/7 wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zatem przyjąć należy, że rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwrotu lub odmowy zwrotu części opłaty uiszczonej tytułem wydania karty pojazdu stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania lub odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, a więc czynność określoną w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Skuteczność wniesienia jednak takiej skargi, a więc możliwość merytorycznego rozpoznania przez Sąd sprawy, uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków natury formalnej, w tym od terminowości dokonywania kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z regulacją z art. 52 § 1 P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści § 3 art. 52 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skargę natomiast do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, Starosta Opolski zajął stanowisko w sprawie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w piśmie z dnia 26 września 2011r., które zostało skarżącemu doręczone w dniu 3 października 2011r. Zatem należy przyjąć, że to właśnie w tym dniu skarżący dowiedział się o czynności organu administracji. Czternastodniowy termin do złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa upłynął więc z dniem 17 października 2011r. (poniedziałek). Tymczasem skarżący złożył wniosek o usunięcie naruszenia prawa w dniu 26 października 2011r., co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie, a więc po upływie wskazanego czternastodniowego terminu. Natomiast wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po upływie terminu skutkuje bezskutecznością tej czynności. Skuteczne natomiast wniesienie tego środka stanowi niezbędną przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał o niedopuszczalności wniesionej skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.