II SA/Ke 688/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11 sierpnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2017 r., nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] wraz z linią zasilającą, na działce na 626 położonej przy ul. L. w M.. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Organ I instancji wydając opisaną na wstępie decyzję z dnia 1 czerwca 2017 r. powołał w podstawie prawnej m.in. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("uPb"), stwierdzając, że inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., tj. nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego w zakresie lokalizacji inwestycji na terenie RŁ oraz z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie braku dojazdu i dojścia do stacji. W odwołaniu Spółka zarzuciła organowi błędną interpretację zapisów planu miejscowego, naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, a nadto naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Organ odwoławczy ustalił, że działka nr 626, w kształcie wydłużonego prostokąta, przylega krótszym zachodnim bokiem do ul. L., urządzonej na działce nr 552/1. Od strony południowej do działki nr 626 przylega, również wydłużona, działka nr 629, usytuowana wzdłuż drogi wewnętrznej urządzonej na działce nr 632, łączącej się z ul. L. Przedmiotowa stację usytuowano w odległości 19,4 m od wschodniej granicy działki nr 626. Na mapie oznaczono dostęp do drogi publicznej przez działkę nr 629 istniejącym zjazdem na drogę wewnętrzną na działce nr 632, przy czym nie wskazano miejsca, w którym może być przekraczana granica między działkami nr 626 i 629. Organ wskazał, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M., przyjętego uchwałą Rady Gminy M. z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...], działka nr 626 znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolami MN, R i RŁ. Planowana stacja bazowa usytuowana jest na terenie RŁ – terenach łąk i pastwisk. Zgodnie z § 38 pkt 2 ustaleń szczegółowych planu na terenach oznaczonych symbolem RŁ obowiązuje zakaz zabudowy z wyjątkiem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i drogowej. Możliwość lokalizacji urządzeń telefonii komórkowej, przy zachowaniu określonych wymogów, dopuszczono w § 7 pkt 7 na terenach RU i UP. Dodatkowo w planie zawarto przepisy dotyczące szczegółowych zasad obsługi terenu w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W § 50 pkt 6 w zakresie obsługi telekomunikacyjnej dopuszczono możliwość sytuowania urządzeń telefonii komórkowej na terenach RU i UP przy zachowaniu takich samych warunków jak w § 7 pkt 7. Zdaniem organu z przywołanych zapisów planu wynika, że tylko na terenach RU i UP istnieje możliwość lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej. Odnosząc się do kwestii zapewnienia dojścia i dojazdu do przedmiotowej stacji bazowej organ wskazał na treść § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdził, że wprawdzie przedmiotowa stacja użytkowana jest bezobsługowo, ale nie można wykluczyć awarii technicznej. Dostęp do stacji powinien być więc jednoznacznie określony. W konsekwencji, zdaniem organu przyjąć należy, że inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., co skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 uPb. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. Sp. z o.o. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu: 1. Naruszenie art. 35 ust. 3 uPb; 2. błędną interpretację zapisów planu miejscowego, w szczególności § 50, albowiem doprecyzowanie ograniczeń odległości 250 m od terenów RM i MN dotyczy tylko zasad lokalizacji stacji bazowych na terenach RU i UP względem RM i MN, a nie ograniczenia lokalizacji stacji bazowych wyłącznie do terenów RU i UP; gdyby takie były intencje prawodawcy lokalnego, to oznaczałyby nieskuteczny z uwagi na treść art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zakaz lokalizowania stacji bazowych, ponieważ brak jest na całym obszarze planu terenów spełniających kryteria określone w planie; 3. błędną interpretację zapisów planu miejscowego i pominięcie w decyzji regulacji dla terenów określonych symbolem RŁ oraz pominięcie pełnej treści § 38 pkt 2 planu; 4. pominięcie § 50 planu; 5. pominięcie § 7 pkt 5 planu; 6. błędną interpretację art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ww. ustawy z dnia 7 maja 2010 r.; 7. naruszenie art. 35 ust. 4 uPb poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie; 8. naruszenie art. 7 Kpa; 9. naruszenie art. 8 Kpa 10. naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu podniesiono, że pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej obejmuje również pojęcie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego – inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W tym kontekście przywołano art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 2 pkt 46 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Przywołując treść art. 46 ust. 1 i art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych skarżąca podniosła, że niejasne, nieprecyzyjne lub ogólne postanowienia planów miejscowych powinny być interpretowane w sposób korzystny dla inwestorów i umożliwiający przeprowadzenie procesu inwestycyjnego. Wskazano, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami planu miejscowego organy powinny uwzględnić art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ww. ustawy. W sytuacji gdy planowana inwestycja nie narusza żadnego z zakazów i ograniczeń zawartych w planie miejscowym, to jest zgodna z planem i jako taka może być realizowana. Dalej nawiązując do treści art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem, że skoro postanowienia planu miejscowego nie dopuszczają wprost przeznaczenia terenu pod telekomunikacyjny obiekt budowlany, to taka inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego. Mając na względzie treść art. 20 Konstytucji RP stwierdziła, że dopuszczalna jest każda zabudowa, o ile nie jest zakazana w świetle art. 140 Kodeksu cywilnego, tj. m.in. nie narusza ustaleń planu miejscowego. Skarżąca podkreśliła, że doprecyzowanie ograniczeń odległości 250 m od terenów RM i MN dotyczy tylko i wyłącznie zasad lokalizacji stacji bazowych na terenach RU i UP względem RM i MN, a nie ograniczenia lokalizacji stacji bazowych wyłącznie do terenów RU i UP. Dodatkowo, zdaniem Spółki, organ pominął treść § 38 pkt 2 planu miejscowego, który wprost dopuszcza na terenach RŁ wykonanie infrastruktury technicznej nie ograniczając jej w żaden sposób. Pominął również § 50 planu, gdzie stwierdzono, że w zakresie obsługi telekomunikacyjnej szczegółowe warunki rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej określą operatorzy sieci z gestorem terenów, a nadto pominął § 7 ust. 5 planu, gdzie dopuszczono możliwość realizacji nieprzewidzianej w planie infrastruktury technicznej bądź jej zmiany na wszystkich obszarach w razie wystąpienia takiej potrzeby. Na koniec skarżąca podniosła, że celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest zapobieganie tworzeniu obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Ustalenia planu miejscowego muszą więc być wykładane tak aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z art. 46 ust. 2 ww. ustawy wynika, że dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest sprzeczna z planem miejscowym, choćby plan inwestycji takiej wyraźnie nie przewidywał, czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia danego terenu na tego rodzaju inwestycję. Na poparcie zarzutów skargi jej autor przywołał bogate orzecznictwo NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że kwestia związana z dostępem do drogi nie stanowiłaby samodzielnej podstawy do odmowy wydania decyzji zgodnie z żądaniem inwestora. Pełnomocnik uczestnika – Gminy M. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Istota w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii zgodności inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2017 r., poz. 1332), dalej jako "uPb". Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał również na niezgodność przedmiotowej inwestycji z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), jednakże kwestia ta nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co pełnomocnik organu sam przyznał na rozprawie sądowej. W tym miejscu należy wskazać, że w kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 uPb, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07, wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 uPb przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Podobne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3002/13. W konsekwencji organ architektoniczno-budowlany nie był uprawniony do badania w niniejszej sprawie kwestii dojść i dojazdów uregulowanych w Rozdziale 2 cyt. rozporządzenia (§ 14 i n.). Przechodząc do kwestii zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M., obejmującego obszar funkcjonalny A, przyjętego uchwałą Rady Gminy M. nr [...] z dnia 16 lipca 2010 r. [...], na wstępie wskazać trzeba na art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073), dalej "upzp", zgodnie z którym w planie miejscowym w zależności od potrzeb ustala się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. W myśl art. 2 pkt 5 upzp przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), dalej jako "ugn". Celem publicznym zgodnie z ww. art. 6 pkt 1 ugn jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Z kolei art. 4 pkt 18 ugn stanowi, że przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną stanowi usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne; Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.). Obecnie jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ugn i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 10 maja 2013 r., sygn. II OSK 59/12; z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 447/13; z dnia 3 września 2015 r., sygn. II OSK 44/14; z dnia 6 maja 2016 r., sygn. II 2106/14). Okoliczność powyższa nie jest zresztą sporna w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu należy podzielić wyrażone w rozpoznawanej sprawie stanowisko organów, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z linią zasilającą, na działce na 626 położonej przy ul. L. w M., jest niezgodna z ustaleniami ww. planu miejscowego. W planie tym, w ramach ustaleń ogólnych dotyczących przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu zawartych w rozdziale 2, wskazano teren pod lokalizację urządzeń telefonii komórkowej. Mianowicie w § 7 pkt 7 ustalono na terenach oznaczonych symbolem RU i UP możliwość lokalizacji takich urządzeń w odległości nie mniejszej niż 250 m od terenów zabudowy zagrodowej RM i zabudowy jednorodzinnej MN. W § 7 pkt 5 dopuszczono, w razie potrzeby, możliwość realizacji nieprzewidzianej w planie infrastruktury technicznej bądź jej zmiany na wszystkich obszarach, pod warunkiem respektowania funkcji danego terenu. W ramach ustaleń szczegółowych dotyczących przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w § 38 pkt 2 postanowiono, że na terenach oznaczonych symbolem RŁ obowiązuje zakaz zabudowy, z wyjątkiem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i drogowej. W zakresie obsługi telekomunikacyjnej prawodawca gminny dopuścił możliwość sytuowania urządzeń telefonii komórkowej na terenach obsługi produkcji rolnej – RU, oraz na terenach produkcyjnych i magazynowych – UP, przy zachowaniu odległości, o których mowa w § 7 pkt 7 (§ 50 pkt 6). Z przywołanych zapisów planu miejscowego wynika więc jasno, że prawodawca gminny pod lokalizację urządzeń telefonii komórkowej przeznaczył określone tereny, tj. tereny RU (tereny obsługi produkcji rolniczej: hodowlanej, sadowniczej, ogrodniczej i.t.p.) i UP (tereny produkcyjne: magazynowe, usług produkcyjnych, rzemieślniczych, wytwórczych, z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi i.t.p.). Na pozostałym obszarze objętym analizowanym planem nie wprowadzono wyraźnie zakazu lokalizowania takich urządzeń, co jednak nie oznacza, że ich lokalizowanie jest w myśl ustaleń planu dopuszczalne. Ustalenia planu miejscowego nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od całości regulacji. W niniejszej sprawie prawodawca gminny w sposób nie budzący większych wątpliwości interpretacyjnych wyraził wolę by urządzenia telefonii komórkowej były lokalizowane wyłącznie na terenach RU i UP. Gdyby chciał dopuścić lokalizację takich urządzeń na innych terenach, to albo wyraźnie by to wskazał, albo nie wyodrębniał ich w § 7 pkt 7 i § 50 pkt 6 planu. Przyjęcie, że analizowany plan dopuszcza lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej również poza terenami RU i UP oznaczałoby, że poza tymi terenami inwestor miałby korzystniejsze warunki do lokalizacji takiej stacji niż na terenach RU i UP, gdzie obowiązują ograniczenia odległościowe. Umożliwiałoby to łatwe omijanie ww. ograniczeń, co na pewno nie było zamierzeniem prawodawcy gminnego. Użytego w § 7 pkt 5 sformułowania o "możliwości realizacji nieprzewidzianej w niniejszym planie infrastruktury technicznej" nie można zaś rozumieć jako możliwości realizacji na całym obszarze objętym planem urządzeń telefonii komórkowej, ponieważ urządzenia takie zostały przewidziane w planie (na terenach RU i UP). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że istotnie, dla procesu dokonywania oceny zgodności budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z normami zawartymi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zasadnicze znaczenie miało wejście w życie w dniu 17 lipca 2010 r. ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.), dalej jako "ustawa o wspieraniu". Stosownie do art. 46 ust. 1 tej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2). Ratio legis art. 46 ust. 2 ww. ustawy jest prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Proces wykładni postanowień planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy – poprzez ustanowienie reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Z treści art. 46 ust. 1 i 2 cyt. ustawy nie można jednak wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na jej inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Wynika z tego, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1598/15). Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części gminy M. nie wprowadza zakazów, które uniemożliwiałyby lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie nim objętym. Wręcz przeciwnie daje możliwość sytuowania takich urządzeń na obszarach oznaczonych symbolem RU i UP. Skarżąca nie wykazała, że brak na całym obszarze planu terenów, które spełniałyby kryteria 250 m odległości od terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową RM, oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną MN np. z uwagi na wyznaczenie w planie niewielkich terenów na infrastrukturę telekomunikacyjną, co pozwala uznać twierdzenia skarżącej w tym zakresie za gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Wprowadzenie regulacji reglamentujących nie oznacza, że dochodzi do limitowania wolności działalności gospodarczej. Wybór miejsca prowadzenia działalności gospodarczej bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza przepisów o planowaniu, nie stanowi wyrazu realizacji konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przesłankę do ograniczenia dowolności miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o której stanowi art. 22 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1598/15). Skoro zaś Spółka może inwestować na terenie Gminy, to nie sposób mówić o pozbawieniu jej prawa do swobodnego rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, tylko z tej przyczyny, że procesy te powinny następować na warunkach określonych w treści planu. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to w ocenie Sądu organy procedowały w niniejszej sprawie w sposób zgodny z tymi przepisami, zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, a podejmowanym przez nie czynnościom i wywodzonym z ustalonych okoliczności wnioskom nie można przypisać uchybień, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Prawidłowo i w wyczerpujący sposób uzasadniły również swoje stanowisko dając tym samym Sądowi możliwość pełnej weryfikacji rozstrzygnięć z punktu widzenia legalności. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.