II SA/Bk 819/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. W. na działanie Burmistrza W. w przedmiocie zapobiegania szkodom na gruncie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę , UZASADNIENIE A. K., powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez córkę J. W. (pełnomocnictwo z dnia 10 kwietnia 2018r. – k. 4), wniósł do sądu skargę na działanie Burmistrza W. w przedmiocie zapobiegania szkodom na gruncie w zakresie stawu nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...]. Burmistrz W. w odpowiedzi na tak sformułowaną skargę wyjaśnił, że w sprawie dotyczącej możliwości zasypywania, niszczenia, uszkadzania i przebudowy urządzeń wodnych znajdujących się na działkach nr [...] prowadzone było postępowanie z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne oraz została wydana decyzja odmawiająca nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, utrzymana następnie wyrokiem WSA w Białymstoku z 25 lutego 2021r. sygn. akt II SA/Bk 47/21. Organ poinformował jednocześnie, że J. W. w piśmie z 30 grudnia 2021 r. odwołała wszelkie pełnomocnictwa udzielone ojcu w podejmowaniu decyzji dotyczących stawu nr [...] na działce nr [...] w W. oraz w reprezentowaniu jej w podejmowaniu decyzji dotyczących działek o nr [...] oraz [...] położonych w W. Na tej podstawie organ uznał, że A. K. nie jest stroną w sprawie oraz nie reprezentuje żadnej ze stron zakończonego postępowania administracyjnego. Organ załączył dokument "Odwołanie pełnomocnictwa" z 30 grudnia 2021 r. (k. 21). Z uwagi na treść ww. dokumentu, Przewodniczący Wydziału II sądu zarządzeniem z 29 listopada 2022 r. wezwał skarżącą J. W. do podpisania skargi z 25 października 2022r., w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia (k. 26). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 6 grudnia 2022r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 28). Wyznaczony siedmiodniowy termin do podpisania skargi upłynął bezskutecznie 13 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym – art. 58 § 3 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 57 § 1 tej ustawy, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te określa art. 46 P.p.s.a., według którego każde pismo strony powinno zawierać podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Natomiast w myśl w art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi stwarza podstawę do jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie wezwanie z 1 grudnia 2022 r. do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, wraz z pouczeniem o skutkach nieusunięcia braku, doręczono skarżącej 6 grudnia 2022 r. Termin do uzupełnienia braku upłynął bezskutecznie 13 grudnia 2022 r. (nie był dniem wolnym od pracy). Mimo prawidłowego wezwania skarżąca nie podpisała skargi, co uniemożliwiło nadanie jej biegu i skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. Marginalnie należy wyjaśnić, że podpisanie skargi nie prowadziłoby do jej merytorycznego rozpoznania, gdyż sprawa nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego określonej w art. 3 P.p.s.a. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru. Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 (P.p.s.a.). Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka wykonywania zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich), o których mowa w art. 227 K.p.a. Prawo wniesienia ww. skargi stanowi co prawda realizację zagwarantowanego w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych, ale sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania takich skarg (powszechnych). Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w P.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia NSA: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 26/07, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Z taką zaś skargą, zdaniem sądu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jej przedmiotem jest działanie Burmistrza W. polegające na braku reakcji w zakresie zapobiegania szkodom na gruncie, tj. na działce nr [...] w części dotyczącej stawu nr [...]. Działanie Burmistrza tak kwestionowane nie podlega jednak kontroli sądu, bowiem skarga na nie, nie mieści się w katalogu czynności i aktów poddawanych kontroli sądowej wynikającym z art. 3 § 2 P.p.s.a. Z uwagi jednak w pierwszej kolejności na brak formalny skargi, nie uzupełniony w wyznaczonym terminie, sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.