VII SA/Wa 1837/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. i E. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...] postanawia: odrzucić skargę E. C. UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego zapadła po rozpoznaniu odwołania H. K. Natomiast odwołanie E. C. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznał odrębną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...] umarzając postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że E. C. nie może być stroną postępowania, gdyż nie posiada interesu prawnego. H.K. i E.C. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja nie została doręczona E. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 tego przepisu wynika z kolei, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pojęcie interesu prawnego, konstytuujące legitymację materialną skarżącego, należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wówczas, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Zarówno wskazany powyżej przepis p.p.s.a. jak i art. 28 i 29 k.p.a., definiujące pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym nie wskazują, by E.C. miał w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji status strony postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. po rozpoznaniu odwołania skarżącego stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu nie brał udziału na prawach strony i nie może zainicjować postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem nie posiada interesu prawnego do występowania na prawach strony. Zaskarżona decyzja nie została również doręczona skarżącemu, bowiem jego odwołanie zostało formalnie rozpoznane decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] sierpnia 2020 r. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną decyzją, polegający na tym, że decyzja narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA z 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny (wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną decyzją musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z 7 maja 2008r., sygn. akt II OSK 84/08). W tym kontekście należy stwierdzić, że wnoszący skargę nie był stroną postępowania administracyjnego, wobec czego skarga wniesiona została przez podmiot niemający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia