Ppolska.starec← UrzadnikУвійти

I SA/Bd 292/08

Адміністративні суди2008-08-06
Номер справи
I SA/Bd 292/08
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Дата рішення
2008-08-06
Тип
Postanowienie WSA w Bydgoszczy

Судді

Ewa Kruppik-ŚwietlickaHalina Adamczewska-WasilewiczLeszek Kleczkowski

Резолютивна частина

umorzono postępowanie

Текст рішення

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego 1. umarza postępowanie 2. nakazuje zwrócić skarżącemu z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego. Z motywów rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynikało, iż niezasadnie zastosowano obniżoną stawkę celną wobec towaru zgłoszonego na podstawie ww. zgłoszenia celnego. W dniu 05 sierpnia 2008r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego, w którym cofnął on przedmiotową skargę i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu. W ocenie Sądu zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania. Jak wynika z przepisu art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cofnięcie skargi wiąże sąd; jednakże sąd uzna jej cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził występowania powyższych przesłanek uniemożliwiających uznania cofnięcia skargi za skuteczne i dlatego też na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w/w ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 232 § 1 pkt 2) tej ustawy.