I SA/Sz 711/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. G. Spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę UZASADNIENIE [...] Spółka z o.o. w dniu 12 stycznia 2009 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2009 r., w której zadeklarowała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Wobec tego, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym dwóch działek, o numerach [...] , położonych w [...] których łączna powierzchnia stanowi [...] m2, a zatem jest większa od wykazanej w deklaracji, Burmistrz Miasta wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] r. o Nr [...] wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1a i art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta Nr V/sXXIV/215/08 z dnia 17 października 2008 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości [...] zł, w tym od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] i od budowli w kwocie [...] Organ ten stwierdził bowiem, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntów stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a z ewidencji tej wynika, że w posiadaniu Spółki, będącej przedsiębiorcą, znajdują się grunty o łącznej powierzchni [...] m2. Spółka, pismem z 21 maja 2009 r., wniosła odwołanie, w którym decyzji organu podatkowego pierwszej instancji zarzuciła nieuwzględnienie faktu, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 17 października 2005 r. wyłącza grunt o powierzchni [...] m2, przez co uniemożliwia Spółce prowadzenie na nim działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo opodatkował nieruchomość Spółki położoną przy [...] . Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości spoczywa bowiem na Spółce z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, oznaczonych jako działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, sklasyfikowanych geodezyjnie jako tereny zabudowy przemysłowej o symbolu [...] Taka klasyfikacja gruntów oznacza zaś, że nie są to grunty rolne ani grunty leśne i podlegają podatkowi od nieruchomości. Z uwagi zaś na to, że Spółka jest z definicji przedsiębiorcą, cały posiadany przez nią grunt jest z mocy prawa związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium wyjaśniło również, że podatek od nieruchomości jest podatkiem należnym od posiadanego majątku w nieruchomościach. Na jego wysokość, w przypadku gruntu, ma wpływ jedynie powierzchnia w metrach kwadratowych, status posiadacza (przedsiębiorca, inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, osoby pozostałe) oraz stawka podatkowa. Żadne inne dane nie są podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W szczególności na sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie może mieć wpływu decyzja o warunkach zabudowy, która dotyczy innego obszaru prawnego. Ponadto organ podatkowy nie bada, czy posiadacz faktycznie wykorzystuje grunt do działalności gospodarczej, gdyż dla celów podatkowych wystarczy ustalenie, że grunt posiadany przez przedsiębiorcę może być potencjalnie wykorzystany w jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Pismem z 14 sierpnia 2009 r., uzupełnionym w dniu 2 października 2009 r., Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w której zakwestionowała podatek określony od powierzchni [...] m2, wyłączonej od użytkowania na podstawie decyzji tego samego organu o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącej, powierzchnia ta powinna być również wyłączona z opodatkowania, skoro podatnik z tej powierzchni nie może korzystać. Spółka zakwestionowała także stanowisko Kolegium, że (cyt.) "podatnik może nawet w ogóle nie korzystać z gruntu do żadnej działalności, a i tak jest zobowiązany uiszczać podatek od nieruchomości". Zdaniem strony skarżącej, pobieranie podatku od gruntu wyłączonego z użytkowania decyzją władzy publicznej kłóci się z zasadami sprawiedliwości społecznej respektowanymi przez demokratyczne państwo prawne (art. 2 Konstytucji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu, albowiem Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że skarżąca Spółka jest wieczystym użytkownikiem nieruchomości położonej [...], obejmującej dwie działki gruntu, sklasyfikowanego jako tereny zabudowane przemysłowe [...] oznaczone numerami: [...] oraz że na nieruchomości tej zlokalizowane są budowle o łącznej wartości [...] zł. Niekwestionowane również jest, że Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , ustalił Spółce warunki zabudowy dla budowy stacji paliw na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] Przedmiot sporu sprowadza się natomiast do oceny prawnej powyższych faktów, w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości posiadanych przez Spółkę gruntów. Zdaniem organów podatkowych, skoro Spółka posiada grunty o powierzchni [...] m2, to cała ta powierzchnia podlega podatkowi od nieruchomości, według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą i to niezależnie od tego, czy i w jaki sposób Spółka wykorzystuje je w prowadzonej działalności. Strona skarżąca stoi zaś na stanowisku, że przedmiotu opodatkowania tym podatkiem nie stanowi część gruntów o powierzchni [...] m2. Spółka uważa bowiem, że opisaną powyżej decyzją z [...] grunty te zostały wyłączone z użytkowania, tak że mogą być przez nią w ogóle wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego, pobieranie od nich podatku od nieruchomości stoi w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości społecznej. Ze stanowiskiem skarżącej Spółki nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane takie, jak: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia. Przy czym, jak stanowi art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organ podatkowy określający wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie jest uprawniony do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że znajdujące się w wieczystym użytkowaniu Spółki grunty, położone w W. przy ul. [...], sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny zabudowane przemysłowe, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a podstawę opodatkowania stanowi cała powierzchnia tych gruntów, tj. [...] m2. Uznać również należy, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż opodatkowanie przedmiotowych gruntów, jako znajdujących się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, powinno nastąpić według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (...). Wskazana wysokość stawek uzależniona jest od rodzaju posiadanych przez podatnika nieruchomości. W przypadku gruntów wyodrębnia się trzy kategorie: 1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków; 2) grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych; 3) grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Według definicji legalnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z powyższego uregulowania wynika, że o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do obiektów za związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą - z dwoma wyjątkami - są zatem związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym, z uwagi na to, że ustawodawca użył określenia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a więc szerszego niż "prowadzenie działalności gospodarczej", do tego rodzaju nieruchomości zaliczyć należy także te, które nie biorą bezpośredniego udziału w działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej czy usługowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 474/09, LEX nr 519508). Podkreślenia wymaga również, że w definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie ma warunku faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że nawet czasowe ich niewykorzystywanie, zawieszenie działalności lub wykorzystywanie na inną działalność niż gospodarcza (z wyjątkiem budynków mieszkalnych) nie ma znaczenia dla zasadności ich opodatkowania stawkami jak przy działalności gospodarczej. Pogląd taki został już utrwalony zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie (vide np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06, LEX nr 192872; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 33/08, LEX nr 449905; L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 - komentarz do art. 1a ustawy). Jak już wskazano powyżej, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewiduje dwa wyjątki wyłączające uznanie, że znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pierwszy z nich dotyczy budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Drugi wyjątek polega natomiast na tym, że stawce właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie będą podlegały te nieruchomości, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia stanu technicznego. Zgodnie jednak z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, przyjąć należy, że ratio legis wprowadzenia ww. przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą w pełni wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych, z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. Innymi słowy analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, uniemożliwiających wykorzystanie konkretnego przedmiotu opodatkowania do celów konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym powyższe wyłączenie nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie wyrażenie: "nie są i nie mogą być wykorzystywane". Stosownie do powyższego uznać należy, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż powoływana przez stronę skarżącą decyzja z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy stacji paliw na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] przy ul. [...] w W., nie mogła mieć wpływu na wymiar podatku od nieruchomości. Pomimo że w tej decyzji przewidziano pewne ograniczenia co do sposobu korzystania ze wskazanej działki (m.in. nieprzekraczalne granice usytuowania planowanej inwestycji - pkt I.1.1, czy zakaz zabudowy mieszkaniowej oraz przekwalifikowania istniejącej zabudowy na zabudowę mieszkaniową - pkt I.1.5), to jednak nie można uznać, że jest to równoznaczne z całkowitym wyłączeniem z jakiegokolwiek używania wskazywanej przez Spółkę części gruntów o powierzchni [...] m2. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja, iż przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Spółki, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.