VII SA/Wa 714/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2006r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] maja 2005r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. H. choroby zawodowej – boreliozy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z orzeczeń lekarskich I i II instancji orzeczniczej wynika iż u zainteresowanego nie stwierdzono klinicznych objawów boreliozy, a jedynie przebyte w odległej przeszłości zakażenie. Krajowy Konsultant w dziedzinie medycyny pracy, do którego zwrócił się organ odnośnie postępowania diagnostyczno – orzeczniczego przy rozpoznawaniu boreliozy nie stwierdził uchybień w postępowaniu lekarzy orzeczników. Zważywszy, że podstawą rozpoznania choroby są jej kliniczne objawy (a nie wyłącznie wyniki badań), Krajowy Konsultant podzielił stanowisko jednostek orzeczniczych o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – boreliozy. Powyższa decyzja w wyniku skargi sądowej zainteresowanego była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 października 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1398/06 oddalił skargę. W związku z podaniem zainteresowanego PWIS w W. postanowieniem z dnia [...] października 2007r. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie i decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2006r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wskazując, że w omawianym przypadku nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 145 kpa, co powoduje brak podstaw do uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Rozpoznający sprawę w wyniku odwołania Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2008r. [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że PWIS w W. po złożeniu wniosku o wznowienie nie ustalił, czy został on złożony w terminie, a zatem czy wznowienie jest dopuszczalne. Dlatego też koniecznym jest rozpatrzenie przez organ I instancji formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany domagając się uchylenia tej decyzji i zobowiązania organu do wydania decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej. Opisując swoje starania o uzyskanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową skarżący podniósł, że wznawiając postępowanie organ nie miał wątpliwości, co do istnienia przesłanek, a udokumentowanie medyczne kwalifikuje sprawę do wydania decyzji merytorycznej. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana w trybie art. 138 § 2 kpa, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w postępowaniu I – instancyjnym. Decyzja powyższa należy do kategorii decyzji kasatoryjnych, w których organ nie rozstrzyga merytorycznie sprawy lecz z uwagi na konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna została wydana po uzupełnieniu postępowania, a więc w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Dotyczy ono kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, a podstawy wznowienia wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 i 145 a kpa. Właściwy organ orzeka o wznowieniu tylko wówczas gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145 a kpa i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia z art. 146 kpa. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz, czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 kpa. Dopiero w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 kpa prowadzone jest postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy. W przedmiotowej sprawie organ wznawiający postępowanie nie badał, czy podanie zostało wniesione w terminie ani też czy powołano przesłankę z art. 145 kpa (I etap postępowania), tylko wznowił postępowanie, a następnie wydał decyzję w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, którą to decyzję wydaje się po merytorycznym zbadaniu sprawy objętej wznowieniem, jeżeli w I etapie postępowania stwierdzono, iż zainteresowany wskazał kodeksowe przesłanki wznowienia a podanie złożył w terminie z art. 148 § 1 kpa. Pominięcie przez organ I etapu postępowania decydującego o dopuszczalności wznowienia postępowania w którym organ orzeka albo o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) albo o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa) stanowiło podstawę uchylenia decyzji przez organ odwoławczy w trybie art. 138 § 2 kpa. Trafnie organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia w postępowaniu I instancji czy istnieje w tej sprawie dopuszczalność wznowienia. Wyjaśnić należy skarżącemu, że organ nie mógł przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy, jeżeli nie zostały zbadane formalne przesłanki dopuszczalności wszczęcia nadzwyczajnego trybu postępowania w administracji jakim jest wznowienie. Wydana decyzja nie zamyka postępowania w sprawie, a jedynie powoduje jego formalne uporządkowanie po którym zostanie wydane orzeczenie podlegające trybowi odwoławczemu znanemu skarżącemu. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym i oddalił skargę jako bezzasadną w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).