II SAB/Rz 123/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MM działalność Burmistrza [...] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 14 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga MM na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie "przywłaszczonych mu pieniędzy". Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 21 listopada 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniesionej skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, oznaczenie organu, którego skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 26 listopada 2018 r. skarżący podał, ze przedmiotem jego skargi jest "naruszenie prawa materialnego poprzez przywłaszczenie zasiłków a także molestowanie rodziny" przez Burmistrza [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). W myśl art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona przepisami ustaw i aby sąd mógł rozpoznać merytorycznie skargę na zaskarżony akt (lub bezczynność), akt ten musi posiadać określone cechy, pozwalające na zakwalifikowanie go do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W obowiązującym systemie prawa istnieje bowiem domniemanie właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji RP). Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa) oraz na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kpa oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa). Przedmiotem zaskarżenia można również uczynić określony w ustawie rodzaj bezczynności organów (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 Ppsa). Ponadto stosownie do treści art. 3 § 3 Ppsa, Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, że sąd jest związany przedmiotem zaskarżenia wskazanym przez stronę skarżącą, gdyż stosownie do art. 134 § 1 Ppsa, co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że po stronie sądu brak jest uprawnień do samodzielnego ustalania przedmiotu zaskarżenia, a tym samym niejako "odczytywania" woli strony skarżącej, jeżeli nie wskazała ona dość precyzyjnie przedmiotu zaskarżenia lub wskazany przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia jako – cokolwiek by to miało znaczyć – bezczynność Burmistrza [...] polegająca na "naruszeniu prawa materialnego poprzez przywłaszczenie zasiłków a także molestowanie rodziny", nie stanowi bezczynności polegającej na braku aktywności organu do wydania decyzji administracyjnej. W kontekście wskazanego przedmiotu zaskarżenia brak jest również jakichkolwiek podstaw, by wskazaną przez skarżącego aktywność organu zaliczyć do wyżej opisanych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Z powyższego względu za niedopuszczalną uznać należy również skargę na bezczynność organu polegającą na niewydaniu aktu, względnie podjęcia czynności w tym przedmiocie. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.