IV SA/Wr 573/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Protokolant: Asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE J. S. (dalej powoływany również jako: strona lub skarżący), wnioskiem z dnia 24 czerwca 2016 r., zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na syna – M. S. (pierwsze dziecko). Burmistrz Miasta O., po kolejnym ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 8 maja 2017 r. ([...]), odmówił przyznania stronie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Po rozpatrzeniu odwołania, w którym strona zarzuciła organowi I instancji błędne uznanie dochód uzyskanego od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. za utracony w związku z zawarciem kolejnej umowy z tym samym pracodawcą, Kolegium, decyzją z dnia 9 czerwca 2017 r. ([...]), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił regulację prawną zawartą w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195, z późn. zm.; dalej jako: "ustawa"). Następnie Kolegium stwierdziło, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala przyjąć, że rodzina strony składa się z dwóch członków: wnioskodawcy i jego syna. Strona sprawuje bowiem faktyczną opiekę nad dzieckiem, na którego wyłącznym utrzymaniu syn pozostaje. W rodzinie strony w 2014 r. i w okresie późniejszym dochód uzyskał on sam. Dalej Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż od dnia 19 maja 2008 r. strona wykonywała pracę na rzecz [...] sp. z o.o. Od dnia 1 grudnia 2014 r. strona wykonuje pracę na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia 28 listopada 2014 r. Wobec zawarcia tej umowy, Kolegium stwierdziło, że dochód uzyskany z tytułu umów zawartych pomiędzy [...] sp. z o.o. a stroną przed dniem 28 listopada 2014 r. należy uznać za dochód utracony (w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. c) ustawy). Z tytułu umowy o pracę z dnia 28 listopada 2014 r. strona w 2014 r. uzyskał natomiast przychód w wysokości 2 313,69 zł. Po pomniejszeniu o należny podatek - 148 zł, składki na ubezpieczenie społeczne - 332,45 zł oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne - 162,17 zł, jego dochód wyniósł 1 671,07 zł. Powyższy dochód, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy, należało podzielić przez 1 (dochód ten był uzyskiwany przez jeden miesiąc 2014 r. - w grudniu). W związku z tym, według Kolegium, dochód miesięczny przyjęty do obliczeń z analizowanego źródła wyniósł 1 671,07 zł. W takim stanie sprawy, przeciętny miesięczny dochód osiągnięty przez członków rodziny J. S. w 2014r. wyniósł 1 671,07 zł, a w przeliczeniu na członka (dwuosobowej) rodziny - 835,54 zł, a tym samym przekroczył ustawowy próg dochodowy pozwalający na przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko (800 zł). W skardze na ostateczną decyzję skarżący zarzucił Kolegium naruszenie art. 7, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3 ustawy. Według skarżącego, Kolegium dokonało nadinterpretacji przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, przyjmując że dochód od 01.01.2014 r. do 30.11.2014 r. należy uznać za utracony a jako podstawę do wyliczenia średniej przyjąć dochód tylko za okres 01.12.2014 r. do 31.12.2014 r. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt19 lit. c ustawy utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Takie sformułowanie oznacza, że musi dojść do całkowitej utraty pracy a nie tylko zmiany okresu zatrudnienia. Wyjaśnił, że w firmie [...] sp. z o.o. pracuje w sposób nieprzerwany i ciągły od 19.05.2008 r. do chwili obecnej. Również rok 2014 przepracował cały bez jednego dnia przerwy (dowód zaświadczenie o zatrudnieniu z dnia 22.05.2017 r.). W przekonaniu skarżącego, zgodnie z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, nie może być mowy o utracie zatrudnienia. Umowa zawarta w dniu 28.11.2014 r. nie oznacza, że podjął on nową pracę, lecz jest to kontynuacja poprzedniego stosunku pracy. Skarżący wyjaśnił, że wyższe wynagrodzenie w grudniu 2014 r. spowodowane było charakterem pracy, którą wykonuje. Pracuje w firmie kurierskiej, a miesiąc grudzień jest miesiącem, w którym dochodzi do wysyłki zwiększonej ilości paczek. Stąd konieczność pracy w godzinach nocnych czy nadliczbowych. W umowie o pracę zawartej z dnia 28.11.2014 r. wielkość wynagrodzenia zasadniczego pozostaje bez zmian (dowód: zaświadczenie o zatrudnieniu z dnia 26.07.2017 r.). Skarżący podał również, że w aktach sprawy znajduje się również PIT 11 za 2015, z którego wynika, że po stosownych odliczeniach dochód na członka w jego rodziny za 2015 wynosi 764,00 zł na osobę Świadczy to stabilności dochodów i trwałości zatrudnienia w firmie [...] sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie orzekające organy błędnie ustaliły stan faktyczny w zakresie określenia kwoty dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, co skutkowało odmową przyznania świadczenia z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Całkowicie bezpodstawnie zastosowano przepis art. 7 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1851) - przy sposobie wyliczenia dochodu. Zgadzając się z organami, że celem tych uregulowań jest ustalenie dochodu osoby ubiegającej się o pomoc państwa oraz jej rodziny w sposób jak najbardziej odzwierciedlający aktualny poziom dochodu takiej osoby oraz członków jej rodziny, w ocenie Sądu, zmiana warunków pracy (w tym przypadku zawarcie z tym samym pracodawcą umowy na czas nieokreślony), nie jest tożsama z jej utratą, ani z utratą dochodów w rozumieniu ustawy. W przypadku zawarcia kolejnej umowy o pracę u tego samego pracodawcy, bezpośrednio następującej po poprzedniej umowie należy uznać, że jest to kontynuacja poprzedniego zatrudnienia (tak m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 198/17). Z całą mocą w tym miejscu należy podkreślić, że w jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyroki: NSA z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1324/07; WSA w Warszawie z 25 lutego 2011, sygn. I SA/Wa 17/11, WSA w Gliwicach z 22 września 2009 r., sygn. IV SA/GI 85/09), Sądy zajęły w kwestii wykładni pojęcia utraty dochodu spowodowanej utratą zatrudnienia jednoznaczne stanowisko, że utratę zatrudnienia należy wiązać z rozwiązaniem konkretnego stosunku prawnego. Takie zdarzenie nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku. Ponadto należy zauważyć, że wskazany w art. 7 ust. 2 ustawy sposób wyliczenia dochodu odnosi się wyłącznie do "dochodu uzyskanego", tj. jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, wobec daty złożenia wniosku przez skarżącego i brzmienia art. 48 ust. 2 ustawy – do dochodu osiągniętego w okresie od 1 stycznia 2015 r. do pierwszego dnia okresu, na jaki ustalane jest prawo doświadczenia wychowawczego. Tylko w przypadku ustalenia wysokości dochodu uzyskanego tj. osiągniętego po roku 2014 i do pierwszego dnia okresu na jaki ustalane jest prawo do świadczenia, przepis prawa nakazuje przy ustalaniu takiego dochodu członka rodziny podzielenie dochodu uzyskanego przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1415/16). Skoro zatem wszystkie dochody członków rodziny, które organ winien uwzględnić ustalając dochód na członka rodziny, osiągnięte zostały w 2014 r. i równocześnie nie nastąpiło uzyskanie dochodu ani jego utrata, to organy administracji winne były cały dochód uzyskany w 2014 roku podzielić przez 12 miesięcy, a następnie przez liczbę członków rodziny. Z obliczeń Sądu wynika, że kwota uzyskana w ten sposób jest niższa od kwoty 800,- zł na członka rodziny. Mając na uwadze powyższe, w rozpoznawanej sprawie organy błędnie ustaliły stan faktyczny określając kwotę dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, co skutkowało odmową przyznania świadczenia z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c oraz art. 7 ust. 2 ustawy przez błędną ich wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez niewystarczające, pobieżne rozpatrzenie materiału dowodowego i dokonanie błędnej jego oceny, co również niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. z uwagi na mające wpływ na wynik sprawy naruszenie wskazanych wyżej przepisów ustawy orzeczono jak w sentencji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.