I SA/Lu 316/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 316/18 oddalającego skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE POSTANOWIENIE Pismem z dnia 6 grudnia 2018 r. (data nadania) doradca podatkowy M. Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku tutejszego sądu z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 316/18, zarzucając mu naruszenia prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu braku wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) określanej dalej p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak natomiast stanowi art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 178 p.p.s.a. wskazuje natomiast, że sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Przytoczenie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest szczególnego rodzaju składnikiem sformalizowanego środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna. W sytuacji braku przytoczenia podstaw kasacyjnych trudno jest w istocie przyjąć, że wniesione przez stronę pismo jest w ogóle skargą kasacyjną. Również w doktrynie podnosi się, że podstawy skargi kasacyjnej stanowią najistotniejszy element jej wymogów materialnych (tak: M. Kania, Zwyczajne środki zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Oficyna 2009 - LEX nr 98593). Powołanie zarzutów następuje poprzez wskazanie, który przepis (oznaczony numerem artykułu, paragrafu, ustępu) został w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony, na czym to naruszenie polegało i w jaki sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. Precyzyjne określenie zarzutów jest o tyle istotne, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, tj. w granicach zakreślonych zarzutami, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Sąd drugiej instancji nie może wyjść poza zakres zaskarżenia, więc niemożliwe jest doprecyzowanie czy domyślanie się przez ten sąd nieprecyzyjnie postawionych zarzutów. Powyższe wymogi są uzasadnione sformalizowanym charakterem skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego obarczonego przymusem adwokacko-radcowskim, który najogólniej rzecz ujmując sprowadza się do wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że skarga kasacyjna R. M. podlega odrzuceniu, bowiem nie przytoczono w niej podstaw kasacyjnych w sposób wymagany, tj. poprzez wskazanie, który przepis (oznaczony numerem artykułu, paragrafu, ustępu) został w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony, na czym to naruszenie polegało i w jaki sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik strony skarżącej doradca podatkowy M. Z. ograniczył się jedynie do wskazania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane powyżej braki skargi kasacyjnej nie podlegają - zgodnie z art. 177a p.p.s.a. - konwalidacji, co w konsekwencji czyni tę skargę niedopuszczalną. W takim stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 178 p.p.s.a.