VI Ka 1244/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1244/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 30 grudnia 2016</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Marcin Schoenborn</p> <p>Protokolant Mateusz Pietuch</p> <p>przy udziale Jolanty Kapturskiej</p> <p>Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">G.</span>w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (1)</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 65;art. 65 § 3)">art. 65§3 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 91;art. 91 § 4)">art. 91§4 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7§1 kks</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 1)">art. 9§1 kks</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 15 września 2016 r. sygnatura akt III K 841/15</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113§1 kks</a> </p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1244/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 30 grudnia 2016 r. w całości</em> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt III K 841/15 uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. M. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 65;art. 65 § 3)">art. 65 § 3 kks</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 91;art. 91 § 4)">art. 91 § 4 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 1)">art. 7 § 1 kks</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 1)">art. 9 § 1 kks</a> polegającego na tym, że w dniu 8 lutego 2015 r. w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> na terenie giełdy samochodowej,w samochodzie marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> oraz w samochodzie <span class="anon-block">marki H.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">K. T.</span> przechowywał wyroby tytoniowe w postaci tytoniu do palenia w łącznej ilości 40 worków o łącznej wadze 17,6 kg nie oznaczonego wymaganymi polskimi znakami akcyzy o wartości celnej 11.332,74 zł stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 3)">art. 63 § 3 kk</a>, gdzie naraził Budżet Państwa na uszczuplenie należnego podatku akcyzowego w kwocie 13.169 zł oraz przechowywał 13.400 sztuk papierosów marek <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">V.</span> nie oznaczonych wymaganymi polskimi znakami akcyzy o wartości celnej 8.613,65 zł stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 3)">art. 54 § 3 kks</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63 § 2</a> kkks oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 86;art. 86 § 4)">art. 86 § 4</a> ks, gdzie naraził Budżet Wspólnot na uszczuplenie należności celnej w kwocie 258 zł oraz naraził Budżet Państwa na uszczuplenie należnego podatku akcyzowego w kwocie 10.886 zł oaz należnego podatku VAT w kwocie 1.321 zł i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 65;art. 65 § 3)">art. 65 § 3 kks</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 7;art. 7 § 2)">art.7 § 2 kks</a> wymierzył mu karę grzywnę w wysokości 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych. Z powołaniem się zaś na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> obciążył oskarżonego kosztami sądowymi obejmującymi wydatki w kwocie 50 złotych oraz opłatę w kwocie 80 złotych.</p> <p>Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca. Zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił mu:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że:</p> <dl> <dt>−</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. M. (1)</span> czynnie uczestniczył w przenoszeniu worków z papierosami, podczas gdy ze spójnych zeznań wszystkich świadków wynika, że robił to tylko <span class="anon-block">K. T.</span>, a oskarżony <span class="anon-block">M.</span> użyczył swojego pojazdu nie mając pojęci o zawartości worków,</p> </dd> <dt>−</dt> <dd> <p>przyjęcie, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim popełnienia przestępstwa, podczas gdy z zeznań świadków wynika, że takiej świadomości nie miał,</p> </dd> </dl> <p>2.  naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 kpk</a> poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niezgodnie z doświadczeniem życiowym i zasadami współżycia społecznego polegające na niedaniu wiary spójnym logicznym wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadka <span class="anon-block">K. T.</span>.</p> <p>Stawiając zaś takie zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja obrońcy okazała się na tyle zasadną, iż zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na innego rodzaju rozstrzygnięcie nie pozwalały zebrane dowody.</p> <p>Zatem uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nastąpiło w wypadku wskazanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> w jego brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.. W niniejszej sprawie miał on bowiem zastosowanie z uwagi na uregulowanie zawarte w art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 1247 z późn. zm.), wciąż rozstrzygającym przecież kwestie intertemporalne w sprawach z aktem oskarżenia wniesionym do sądu przed dniem 1 lipca 2015 r. w odniesieniu do wymienionych w nim przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a>, których nie dotknęła zmiana dokonana z dniem 15 kwietnia 2016 r. na mocy ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 437) (por. uchwałę 7 sędziów SN z 29 listopada 2016 r., I KZP 10/16, OSNKW 2016/12/79).</p> <p>Apelujący trafnie zarzucił natomiast Sądowi Rejonowemu, iż naruszył on <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, a uchybienie to mogło mieć wpływ na treść wyroku. Analiza przebiegu rozprawy w powiązaniu z treścią pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, nie pozostawia bowiem wątpliwości, iż Sąd I instancji orzekał również na podstawie okoliczności, które nie zostały ujawnione w toku rozprawy głównej. Podstawę dowodową wyroku stanowiły bowiem także wyjaśnienia <span class="anon-block">K. T.</span> złożone w charakterze podejrzanego w dniu 8 lutego 2015 r.. W nich przecież jedynie wskazał na znalezienie pod płotem giełdy przedmiotowego tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz fakt ich późniejszego przechowywania w samochodzie oskarżonego (k. 42), które to okoliczności przywołane zostały w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k. 140). Przed sądem słuchany w charakterze świadka niczego już natomiast nie pamiętał, zasłaniał się urazem głowy (k. 132). Jednocześnie Sąd Rejonowy zobligowany w takiej sytuacji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1;art. 391 § 2)">art. 391 § 1 i 2 kpk</a> odczytać mu wcześniejsze wyjaśnienia, w których relacjonował on okoliczności związane z ujawnieniem przez funkcjonariuszy celnych w przedmiotowych pojazdach tytoniu i wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy, zaniechał tego, ograniczając się do odczytania złożonych wcześniej przez niego zeznań w charakterze świadka na okoliczność ujawnionych w pojeździe oskarżonego różnego rodzaju towarów z prawdopodobnie podrobionymi znakami towarowymi (k. 46, 132), które nie miały przecież najmniejszego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Tymczasem zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> sąd rozstrzyga w sprawie przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej (<em> <!-- -->por.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2006 r., III KK 246/05, LEX nr 180773; wyrok SN z dnia 4 kwietnia 2006 r, IV KK 454/05, OSNKW-R 2006, poz. 729; postanowienie SN z dnia 5 maja 2006 r., III KK 351/05, LEX nr 182994; SN V KK 181/06, BPK SN 2007, s. 17</em>). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych. Ujawnienie okoliczności następuje zaś w drodze przeprowadzenia dowodów, przede wszystkim bezpośrednio (przesłuchanie osób, zapoznanie się z dowodem rzeczowym przez jego oględziny lub ujawnienie - odczytanie jego treści) albo pośrednio (odczytanie wyjaśnień, zeznań, opinii, ekspertyz, treści dokumentów albo uznanie ich za ujawnione, a także wykonanie czynności procesowych przez sędziego wyznaczonego ze składu orzekającego albo sąd wezwany). Całokształt okoliczności jako podstawa wyroku oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>), ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok SN z 26 sierpnia 1998 r., IV KKN 324/98, Prok.i Pr.-wkł. 1999/1/13).</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">Art. 410 kpk</a> nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być zatem rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Byłoby to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> (por. wyrok SA w Krakowie z 6 marca 2014 r., II AKa 279/13, KZS 2014/4/49). Dokonanie oceny dowodów nie stanowi bowiem uchybienia dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> (por. wyrok SA w Krakowie z 29 stycznia 2014 r., II AKa 261/13, LEX nr 1425427).</p> <p>Nie mniej dokonanie oceny dowodów nieujawnionych na rozprawie głównej zawsze stanowić będzie obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. <em> <!-- -->In concreto </em>nie pozostała ona też bez wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia, skoro wiązało się z nią nieprawidłowe przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">K. T.</span>. Nie odczytano mu bowiem jego poprzednich wyjaśnień, przez co nie mógł się do nich ustosunkować, a należało przy okazji dociekać sensu pewnych wypowiedzi, którymi się wówczas posłużył. Zaniechanie tego nie pozwala obecnie zorientować, czy z nieujawnionych wyjaśnień <span class="anon-block">K. T.</span> wynikały również i takie okoliczności, które wskazywałyby, że oskarżony, podobnie jak świadek, mógł się jednak orientować w zawartości worków, które przyjął na przechowanie. <span class="anon-block">K. T.</span> miał bowiem wiedzieć, że zawierają tytoń (k. 42), a jak wynika z protokołu oględzin miały być to worki foliowe z zamknięciem strunowym (k. 21). Poza tym jedynie owe wyjaśnienia tłumaczą, skąd się wzięły w samochodzie <span class="anon-block">K. T.</span>, oprócz otwartej torby z widocznymi umieszczonymi w niej paczkami papierosów, której przenoszenie z pojazdu oskarżonego zauważyli funkcjonariusze celni, trzy worki z tytoniem do palenia, przechowywanie których w ogólnej liczbie czterdziestu również zostało <span class="anon-block">M. M. (4)</span> przypisane.</p> <p>Już tylko z podanych względów zaskarżony wyrok ostać się nie mógł, a postępowanie pierwszoinstancyjne wymaga ponowienia.</p> <p>Jednocześnie przedwczesnym byłoby odnosić się do pozostałych uchybień podnoszonych przez apelującego.</p> <p>Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie obowiązany przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań, jakie w tym zakresie stawia ustawa procesowa. W toku przesłuchania <span class="anon-block">K. T.</span> zapewne będzie więc musiał mu odczytać jego wyjaśnienia z dnia 8 lutego 2015 r. i oczekiwać ustosunkowania się do nich (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 389;art. 389 § 2)">art. 389 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 3)">art. 391 § 3 kpk</a>) oraz wyjaśnienia naprowadzonych wyżej niejasności. Przesłuchując funkcjonariuszy celnych poruszy natomiast kwestię możliwości zorientowania się przez oskarżonego w zawartości worków bez ich otwierania. Wypyta ich również, podobnie oskarżonego, o ile będzie przesłuchiwany, względnie zgodzi się odpowiadać na pytania, na okoliczność zamknięcia toreb, w których miałyby być paczki z papierosami, ujawnione również w samochodzie <span class="anon-block">V. (...)</span>.</p> <p>Dopiero cały tak ujawniony materiał dowodowy podda Sąd Rejonowy wszechstronnej i wnikliwej analizie oraz swobodnej ocenie zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, po czym wyciągnie prawidłowe wnioski końcowe, pamiętając o obowiązującym w ponownym postępowaniu tzw. pośrednim zakazie <em> <!-- -->reformationis in peius </em>(uwaga związana z określeniem w dotychczasowym postępowaniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę poniżej minimalnego poziomu wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 23;art. 23 § 3)">art. 23 §3 kks</a>). Dostrzeże przy tym, iż przedmiot czynności wykonawczej paserstwa celnego i akcyzowego nie może pochodzić z czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 54;art. 54 § 3)">art. 54 § 3 kks</a>.</p> <p>Obowiązkiem Sądu Rejonowego będzie również, o ile zajdzie taka konieczność, w sposób przekonywujący uzasadnić na piśmie stanowisko zajęte w ponownym postępowaniu.</p> <p>Nie przesądzając więc w niczym ostatecznego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej swego wyroku.</p> </div>