II Ca 896/24

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w następującym składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: sędzia Alina Szymanowska</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2024 r. w Poznaniu</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na posiedzeniu niejawnym</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 14 marca 2024 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt I C 1662/21</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1800 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia o kosztach procesu do dnia zapłaty. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Alina Szymanowska</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W pozwie złożonym w dniu 22 marca 2021 r. powód <span class="anon-block">M. S.</span>, wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 7.909,35 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty. Ponadto domagał się zasądzenia od pozwanej spółki kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> <p>Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 30 sierpnia 2021 r. w sprawie o sygn. IX Nc 947/21 orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> <p>W piśmie z dnia 6 października 2023 r. powód rozszerzył powództwo o kwotę 2.991,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia 31 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty.</p> <p>Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024 r., sprostowanym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2024 r., rozpoznano niniejszą sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(1);art. 505(1) § 3)">art. 505^{<!-- -->1} § 3 k.p.c.</a>).</p> <p>W piśmie z dnia 15 lutego 2024 r. pozwana wniosła o oddalenie powództwa również w zakresie rozszerzonego powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>Wyrokiem z 14 marca 2024 roku Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu:</p> <p>I. zasądził od strony pozwanej <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">M. S.</span> kwotę 10 900,88 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 31 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty;</p> <p>II. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.267 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>III. nakazał pobrać od strony pozwanej <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu kwotę 262,40 zł tytułem niepokrytych wydatków uiszczonych tymczasowo przez Skarb Państwa.</p> <p>Z powyższym rozstrzygnięciem, w części tj. w punkcie I. w zakresie w jakim zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.900,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty oraz w punkcie II., tj. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, nie zgodził się pozwany, wnosząc apelację, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:</p> <p>I. naruszenie przepisów prawa materialnego:</p> <p>1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> poprzez przyjęcie, że szkoda poniesiona przez powoda została udowodniona w wymiarze 28.504,14 zł i w konsekwencji przyjęcie, że stanowi ono normalne następstwa wypadku komunikacyjnego z dnia 22 grudnia 2020 roku, za skutki którego odpowiedzialność ponosi pozwany, pomimo ustalenia, że pojazd ten naprawiono po szkodzie, a następnie sprzedano,</p> <p>2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> poprzez zasądzenie na rzecz powoda odszkodowania w wysokości przekraczającej wartość poniesionej szkody, co jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa jakim jest roszczenie odszkodowawcze, które ma służyć tylko i wyłącznie naprawieniu szkody;</p> <p>3) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uzyskania korzyści majątkowej przez powoda w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do jej uzyskania;</p> <p>4) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354;art. 354 § 2)">art. 354 § 2 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy wierzyciel wbrew obowiązkowi współdziałania z dłużnikiem i minimalizacji szkody powiększył w sposób nieuzasadniony oraz niecelowy, przeczący ekonomicznym zasadom rozmiar szkody;</p> <p>II. naruszenie przepisów prawa procesowego:</p> <p>1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia znajdujący swój wyraz w ustaleniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy pomimo naprawy uszkodzonego pojazdu, należy mu się dodatkowe świadczenie z tytułu hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu;</p> <p>2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i pominięcie faktu, że powód rzeczywiście przeprowadził naprawę pojazdu i nie udokumentował w żaden sposób poniesionych z tego tytułu rzeczywistych jej kosztów przekraczających przyznane przez pozwanego odszkodowanie w wysokości 17.603,26 zł;</p> <p>3) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez ustalenie wysokości kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu (straty w majątku powoda) w oparciu o hipotetyczne wyliczenie, mimo, że naprawa została faktycznie przeprowadzona.</p> <p>Mając to na uwadze apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I, poprzez oddalenie powództwa co do kwoty 10.900,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 grudnia 2020 r. oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu przed Sądem II instancji.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji pozwanej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowody i na tej podstawie ustalił właściwie stan faktyczny, który Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> przyjmuje za podstawę swego rozstrzygnięcia.</p> <p>Zgłoszony w apelacji zarzut naruszenia prawa procesowego oparty na kwestionowaniu dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów nie zasługiwał na uwzględnienie.</p> <p>Przypomnieć należy, że w świetle ukształtowanej w praktyce i nauce wykładni normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> nie może oznaczać jej naruszenia jedynie to, iż określony dowód został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego. Ocena dowodów należy bowiem do zasadniczych kompetencji sądu orzekającego i nawet sytuacja, w której z treści dowodu można wywieść wnioski inne, niż przyjęte przez Sąd, nie stanowi jeszcze o naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>W orzecznictwie i literaturze wskazuje się, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że Sąd wywodząc wnioski faktyczne z przeprowadzonych dowodów, uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego.</p> <p>Dla skuteczności zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących rozumowanie sądu. W apelacji nie przestawiono wywodu, który doprowadziłby do podważenia rozumowania sądu i poczynionych ustaleń a także wyprowadzonych na ich podstawie wniosków.</p> <p>W ramach złożonej apelacji pozwany w istocie nie zakwestionował żadnego z przeprowadzonych dowodów, ogólnikowo wskazując, że wycena kosztów naprawy w oparciu o hipotetyczny kosztorys jest niezasadna. Apelujący w szczególności nie zdołał wykazać, by Sąd Rejonowy naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji w sposób bezstronny i racjonalny rozważył materiał dowodowy jako całość, wysuwając w następstwie poczynionych ustaleń logiczne i prawidłowe wnioski, zastrzeżeń nie budzi ocena dokumentów w postaci opinii biegłego z której wynikało wyliczenie należnego powodowi odszkodowania.</p> <p>Sposób sformułowania zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazuje, że apelujący w rzeczywistości podważa ocenę znaczenia ustalonych faktów z punktu widzenia rozstrzygnięcia w sprawie, co nie jest kwestią oceny dowodów i podstawy faktycznej wyroku, ale jej subsumcji pod zastosowane w sprawie normy prawne.</p> <p>Przebieg dotychczasowego postępowania i analiza apelacji wskazuje, że sporna pozostaje nie sama zasada odpowiedzialności pozwanego za zaistniała szkodę komunikacyjną a kwestia wysokości i sposobu ustalenia należnego poszkodowanemu czy nabywcy wierzytelności odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał, że odpowiedzialność posiadacza pojazdu mechanicznego wynikała z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 2)">art. 436 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> Wysokość odszkodowania powinna być natomiast ustalona zgodnie z regułami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i § 2 k.c.</a> W myśl tych przepisów zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, a naprawienie szkody w tych granicach obejmuje między innymi straty, które poszkodowany poniósł.</p> <p>Szkoda, która powstaje w chwili wypadku komunikacyjnego podlega naprawieniu według zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> Zgodnie z tym przepisem jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.</p> <p>Sąd Rejonowy odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu szkód komunikacyjnych (OC) i podzielił pogląd, iż obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy zamierza ją naprawić, a jeśli naprawił rzecz, jakim kosztem to uczynił. Sąd I instancji wskazał, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi (uchwała 7 sędziów SN z dnia 12 kwietnia 2012 r., III CZP 80/11).</p> <p>W ocenie Sądu Rejonowego nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko ubezpieczyciela, jakoby granicę odpowiedzialności stanowiły rzeczywiste wydatki poniesione na likwidację szkody.</p> <p>Wobec zaprezentowanego przez Sąd I instancji stanowiska (uznawanego dotychczas za dominujące i powszechnie akceptowane), że odszkodowanie może być ustalone jako równowartość hipotetycznie określonych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego także wtedy, gdy przed ustaleniem wysokości odszkodowania pojazd zostanie naprawiony, trzeba wskazać, że w doktrynie i w orzecznictwie reprezentowany jest również odmienny, powoływany przez pozwanego pogląd, że jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione</p> <p>Sąd Okręgowy zauważa, że w przypadku tzw. szkód ubezpieczeniowych przy ustalaniu wysokości szkody, należy sięgać do odpowiednich regulacji zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksie cywilnym</a>. Szkodę w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> definiuje się przy uwzględnieniu tzw. teorii dyferencyjnej, a więc jako uszczerbek w prawnie chronionych dobrach wyrażający się w różnicy między stanem dóbr, jaki istniał i jaki mógłby następnie wytworzyć się w normalnej kolei rzeczy, a stanem jaki powstał na skutek zdarzenia wywołującego zmianę w dotychczasowym stanie rzeczy (por. uzasadnienie wyroku SN z 7.08.2003r., IV CKN 387/01). Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> tak rozumiana szkoda obejmuje straty, jakie poszkodowany poniósł oraz korzyści, które osiągnąłby, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Gdy zaś chodzi o reguły ustalania wysokości odszkodowania, to należy mieć na uwadze kompensacyjną funkcję odpowiedzialności odszkodowawczej, polegającą na tym, że odszkodowanie powinno ściśle odpowiadać wysokości szkody – nie powinno być niższe od tej wysokości, tak że nie rekompensuje całej szkody, ale i nie powinno być od niej wyższe i stanowić źródła bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego (tak również Sąd Najwyższy m.in. w uchwale z 22.04.1997r., III CZP 14/97, publ. OSNC 1997/8/103, w wyroku z 16.01.2002 r., IV CKN 619/00). Chwilą właściwą dla ustalenia odszkodowania jest co do zasady moment wyrokowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316;art. 316 § 1)">art. 316 § 1 k.p.c.</a>).</p> <p>W odniesieniu do szkody komunikacyjnej, to w momencie jej wyrządzenia i powstania odpowiedzialności odszkodowawczej sprawcy, szkoda ta odpowiada różnicy pomiędzy wartością, jaką pojazd przedstawiał przed i po szkodzie. Odszkodowanie ma wówczas na celu wyrównanie uszczerbku, jaki pojawił się w majątku poszkodowanego i winno odpowiadać kosztom naprawy umożliwiającej przywrócenie pojazdowi jego wartości sprzed wypadku chyba, ze naprawa jest niecelowa lub niemożliwa.</p> <p>Roszczenie odszkodowawcze nie ulega jednak petryfikacji i nie staje się stałym, niezmiennym składnikiem majątku poszkodowanego. Szkoda ma bowiem charakter dynamiczny, który może powodować jej zmienność w czasie zarówno pod względem jakości, jak i ilości. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest zarówno możliwość pojawienia się, obok pierwotnego uszczerbku, także uszczerbku nowego, pozostającego w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem stanowiącym podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej, jak i przekształcenie się postaci oraz zakresu owej szkody na skutek określonych przesunięć w majątku poszkodowanego. Zmiany powstałe od momentu wyrządzenia szkody do chwili orzekania winny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości należnego odszkodowania (por. uwagi w uzasadnieniu postanowienia SN z 7.12.2018 r., III CZP 51/18, a także postanowienie SN z 17.07.2020 r., V CNP 43/19, wyrok SN z 10.06.2021 r., IV CNPP 1/21, publ. OSNC 2022/3/33 i wyrok SN z 8.12.2022 r., II CSKP 726/22, publ. OSNC 2023/6/62).</p> <p>W świetle aktualnego orzecznictwa i poglądów doktryny przedstawiony pogląd nie może zostać uznany za odosobniony.</p> <p>Stan faktyczny istniejący w konkretnej sprawie wymaga indywidualnej oceny dokonywanej przy uwzględnieniu przywołanych norm prawa materialnego i zaoferowanych przez strony dowodów. Niewątpliwie, w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar wykazania zasadności powództwa spoczywa na powodzie.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu Odwoławczego, w niniejszej sprawie, nie zachodziły dostateczne przesłanki do oddalenia powództwa zgodnie z żądaniem pozwanego. Przywołane przez apelującego fragmenty uzasadnień orzeczeń wydanych przez sądy w innych sprawach nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.</p> <p>W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygnięcie sądu uwzględnia treść w pełni wiarygodnej opinii biegłego sądowego z dziedziny wycen wartości pojazdów i kalkulacji kosztów napraw <span class="anon-block">Ł. K.</span>. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji przedstawiona przez biegłego opinia w sposób kompleksowy i zupełny czyniła zadość tezie dowodowej sformułowanej przez Sąd. Nadto biegły rzeczowo i logicznie odpowiedział na zadane pytania i odniósł się do zarzutu strony pozwanej. Konkluzje prezentowane przez biegłego zostały należycie uzasadnione.</p> <p>Z opinii biegłego <span class="anon-block">Ł. K.</span> wynika, że naprawa w sieci naprawczej <span class="anon-block"> (...)</span> oparta na kosztorysie sporządzonym przez stronę pozwaną nie pozwoliłaby na pełną restytucję szkody. Z opinii biegłego wynika ponadto, że kosztorys pozwanego zawiera kilka błędnie określonych części oraz ich numerów. Jak wyjaśnił biegły w opinii uzupełniającej, wspornik atrapy przedniej jest nierozdzielnym elementem kompletnej kraty nawiewu zderzaka przedniego o numerze <span class="anon-block"> (...)</span>, która to krata nawiewu jest częścią kompletną, nierozdzielną, składającą się zarówno ze wspornika atrapy, jak i zewnętrznej części – kraty nawiewu. Trzeba również wskazać odwołując się do treści opinii biegłego, że w okresie od grudnia 2020 r. do lutego 2021 r. do przedmiotowego pojazdu nie były dostępne żadne części alternatywne.</p> <p>Nadto z w pełni wiarygodnych zeznań <span class="anon-block">Ł. S.</span> wynika, że kwota wypłacona przez pozwanego w wyniku likwidacji szkody nie była wystarczająca do dokonania należytej naprawy pojazdu. Sąd Okręgowy zauważa, że <span class="anon-block">Ł. S.</span> został wezwany na rozprawę i przesłuchany w charakterze świadka na skutek wniosku zgłoszonego przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Pozwany miał zatem realną możliwość czynnego uczestnictwa w rozprawie, podczas której sąd przesłuchał świadka i zadawać pytania jednak z tego uprawnienie nie skorzystał.</p> <p>Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, należy stwierdzić, że wypłacona przez ubezpieczyciela kwota nie pokryła poniesionych przez poszkodowanego kosztów naprawy pojazdu.</p> <p>Uzasadnione była zatem, zważywszy na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, ustalenie wysokości należnego powodowi odszkodowania z uwzględnieniem wysokości uzasadnionych kosztów naprawy wynikających z opinii biegłego sądowego. Biegły ustalając wysokość uzasadnionych kosztów naprawy oraz należnego poszkodowanemu odszkodowania wziął pod uwagę zakres uszkodzeń, rodzaj pojazdu oraz sposób jego dotychczasowego użytkowania i serwisu. Jak już wskazano naprawa pojazdu na podstawie kosztorysu przedstawionego przez stronę pozwaną i w sieci naprawczej <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> nie pozwoliłaby na pełną restytucję szkody.</p> <p>Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że wypłacona przez pozwanego dotychczas kwota nie pozwoliła na dokonanie naprawy pojazdu i pełną restytucję szkody. Nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że zasądzenie dodatkowej kwoty doprowadziło by do nieuzasadnionego wzbogacenia poszkodowanego, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Okręgowy nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, w szczególności wskazanych w apelacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354;art. 354 § 2)">art. 354 § 2 k.c.</a> i w konsekwencji apelacja pozwanego podlegała oddaleniu jako bezzasadna na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach procesu w instancji odwoławczej orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> Koszty poniesione przez powoda objęły wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 3)">§ 2 pkt 3</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zmianami).</p> <p>Alina Szymanowska</p> </div>