II Cz 1307/15

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II Cz 1307/15</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 31 grudnia 2015r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący SSO Agnieszka Terpiłowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">M. D.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zadośćuczynienie i rentę</p> <p>na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 27 października 2015r., sygn. akt I C 749/13</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oddalić zażalenie</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem (zawartym w wyroku) z dnia 27 października 2015r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt. II wyroku) i nakazał powódce uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie kwotę 2.620 zł tytułem brakujących kosztów sądowych.</p> <p>W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż rozstrzygnięcie o kosztach procesu zostało oparte na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> Na zasądzone koszty składały się koszty zastępstwa procesowego i opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Wobec cofnięcia powódce zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał powódce uiścić brakująca kwotę 2.620 zł.</p> <p>Zażalenie na postanowienie złożyła powódka zaskarżając wyrok w części odnoszącej się do kosztów procesu tj. pkt II i III. Zaskarżonemu postanowieniu powódka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły szczególnie uzasadnione okoliczności uzasadniające nieobciążanie powódki kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej podczas, gdy takie okoliczności nie występowały i konsekwencji dopuszczenie się oceny dowolnej, pozbawionej uzasadnionych podstaw. Mając powyższe zarzuty na uwadze powódka wniosła o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia o kosztach procesu zawartego w pkt II i III wyroku poprzez zwolnienie powódki od ponoszenia kosztów w całości.</p> <p> <span class="underline"> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył:</span> </p> <p>Zażalenie nie podlegało uwzględnieniu.</p> <p>Postanowieniem z dnia 19 marca 2014r. cofnięte zostało powódce zwolnienie od kosztów sądowych w następstwie ustalenia przez Sąd, na podstawie informacji udzielonych przez powódkę o uzyskaniu od ubezpieczycieli w następstwie wypadku kwot 42.000 zł i 10.000 zł. Postanowienie opiera się na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 110)">art. 110 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz.U.2014.1025). Postanowienie nie zostało zaskarżone a powódka w toku procesu ponosiła zaliczki na wydatki w pełnej wysokości.</p> <p>Powołany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, na którego naruszenie wskazuje skarżąca przewiduje, iż jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Sąd pierwszej instancji poza danymi, które stanowiły podstawę do zwolnienia od kosztów sądowych, które następnie zostały zweryfikowane oświadczeniami samej powódki nie miał podstaw do ustalenia, iż w sprawie zachodzą jakieś szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> przy rozliczeniu kosztów procesu. Jak wskazano wyżej fakt cofnięcia zwolnienia od kosztów sądowych znany był powódce na ponad rok przed wydaniem orzeczenia w sprawie. Powódka nie kwestionowała postanowienia wydanego w tym zakresie, nie wnosiła ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na aktualną sytuację majątkową. Od chwili badania podstaw zwolnienia od kosztów minęło prawie dwa lata a od decyzji Sądu w przedmiocie cofnięcia zwolnienia od kosztów ponad rok. Jeśli sytuacji powódki zmieniła się w sposób uzasadniający ewentualne rozważenie sposobu rozdziału kosztów sądowych należało tę okoliczność wykazywać w toku procesu. Z zeznań powódki złożonych w dniu 6 maja 2014r. wynika, iż w tamtym czasie była studentką i nie dysponowała już z pieniędzmi uzyskanymi z ubezpieczenia. Aktualna jednak sytuacja powódki nie jest możliwa do ustalenia na podstawie akt sprawy. Zażalenie w tym zakresie zawiera jedynie stwierdzenie, iż sytuacja materialna powódki nie jest dobra. Twierdzenie to nie jest wystarczające jako podstawa do innego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu niż zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sytuacja życiowa i stan majątkowy zatem powódki nie jest okolicznością, która mogłaby uzasadniać zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> </p> <p>Okoliczność, iż powódka miała niezaprzeczalne podstawy do przekonania o zasadności powództwa nie znajduje uzasadnienia w przeprowadzonym postępowaniu. Dochodzenie dalszej kwoty tytułem zadośćuczynienia w wysokości 50.000 zł (ponad 10.000 zł które uzyskała od ubezpieczyciela) i renty w wysokości 200 zł miesięcznie pozostaje w rażącej dysproporcji do doznanej przez powódkę krzywdy. Należy zaznaczyć, iż powódka dochodziła zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miała doznać w następstwie nieprawidłowego sposobu leczenia. W toku procesu okoliczności tej powódka nie wykazała, co znalazło odzwierciedlenie w treści prawomocnego w tym zakresie wyroku oddalającego powództwo. Jak wskazywał Sąd pierwszej instancji powódka nie doznała żadnego uszczerbku na zdrowiu w związku z pobytem w ubezpieczanym przez stronę pozwaną szpitalu. Wskazując na silne poczucie krzywdy skarżąca w zażaleniu powołuje się fakt, braku wiedzy specjalistycznej, która pozwalałaby ocenić rodzaj doznanej krzywdy i w związku z tym na jej subiektywne odczucie konieczności dochodzenia dalszych roszczeń.</p> <p>Rozważając zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> w odniesieniu do tej konkretnej sprawy należy wziąć pod uwagę na ile subiektywne poczucie krzywdy uzasadnione było okolicznościami, w jakich doszło do doznania krzywdy i sposobem, w jaki już krzywda była rekompensowana (<em> <!-- -->por. postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., II CZ 105/11, LEX</em>). Co do zasady nie można przenosić ustalania rozmiarów krzywdy na Sąd ani uznać, iż ustalenie przyznanego zadośćuczynienia pozostawało wyłącznie w kompetencji Sądu. To powódka powołując się na podstawy faktyczne i własne przekonanie oceniała rozmiar krzywdy, jaką w jej ocenie strona pozwana powinna w dalszej części zrekompensować. Sprawa nie ma skomplikowanego charakteru ani tym bardziej precedensowego, i ocena wysokości zadośćuczynienia i dalszego roszczenia w postaci renty została uczyniona przez powódkę w oderwaniu od realiów, w jakich takie roszczenia są uwzględniane. A należy zaznaczyć, iż powódka od początku procesu reprezentowana była przez zawodowego pełnomocnika. Nawet wzięcie pod uwagę, iż strona pozwana pierwotnie przyjęła odpowiedzialność i wypłaciła zadośćuczynienie, nie pozwala na przyjęcie, iż wobec tak wysokiej kwoty dochodzonej w sprawie, powódka pomyliła się jedynie w niewielkim stopniu uzasadnionymi okolicznościami sprawy. Ostatecznie jej subiektywne przekonanie o zasadności roszczenia na etapie wytaczania powództwa, potwierdzone co do zasady przez stronę pozwaną wypłatą zadośćuczynienia, wobec zakresu dochodzonego żądania nie pozwala na rozważenie zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Nie należy zapominać, iż odpowiedzialność strony pozwanej, co do zasady została wyłączona na podstawie zapadłego w sprawie wyroku.</p> <p>Oparcie rozstrzygnięcia o kosztach procesu na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> przez Sąd pierwszej instancji pozostawało uzasadnione. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu o czym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> </p> </div>