VI ACa 326/12

<p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sygn. akt VI ACa 326/12</em> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 28 grudnia 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący – Sędzia SA – Krzysztof Tucharz (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędzia SA – Agata Wolkenberg </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędzia SA – Irena Piotrowska </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: sekr. sądowy Ewelina Murawska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012r. w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">R.</span>, następcy prawnego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o nałożenie kary pieniężnej</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji powódki </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt XVII AmE 95/10</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I. prostuje z urzędu niedokładność w oznaczeniu strony powodowej w komparycji i treści zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słów: <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oddział w <span class="anon-block">L.</span>” wpisuje słowa: <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">R.</span>, następcy prawnego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span>”;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->II. oddala apelację;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->III. zasądza od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">R.</span>, następcy prawnego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 14 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 31 grudnia 2009 r. nr <span class="anon-block">(...)</span> i zasądził od powoda na rzecz Prezesa URE koszty zastępstwa procesowego.</p> <p>W powyższej decyzji Prezes URE uznał, iż przedsiębiorca <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> nie wywiązał się w pierwszym półroczu 2007 r. z określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8)">art. 9a ust. 8</a> – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 ()">ustawy Prawo energetyczne</a> (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r.) obowiązku zakupu energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła w przyłączonych do sieci źródłach energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; i z powyższego tytułu wymierzył temu przedsiębiorcy karę pieniężną w kwocie 2.150.000 zł, co stanowi 0,318% przychodu z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w 2008 r.</p> <p>W uzasadnieniu tej decyzji organ regulacyjny wskazał, że w pierwszym półroczu 2007 r. powodowe przedsiębiorstwo miało obowiązek zakupu energii elektrycznej, wytworzonej w skojarzeniu z wytworzeniem ciepła w rozmiarze 15,2%, oraz sprzedaży odbiorcom dokonującym zakupu energii elektrycznej na własne potrzeby, w wykonanej całkowitej sprzedaży elektrycznej tym odbiorcom.</p> <p>W rozpatrywanym tu okresie czasu strona powodowa dokonała sprzedaży na rzecz odbiorców końcowych – <span class="anon-block"> (...)</span>,696 MWh energii elektrycznej, w tym 156750,00 MWh energii elektrycznej zakupionej w ramach transakcji „na wymianę” za energię elektryczną wytworzoną w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła oraz zużytej na potrzeby własne przez <span class="anon-block"> Zakłady (...) S.A.</span> </p> <p>Uwzględniając m.in. powyższą transakcje, na <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> ciążył obowiązek zakupu energii elektrycznej ze skojarzonych źródeł energii przyłączonych do sieci lub wytworzenia we własnych źródłach energii i sprzedaży tej energii odbiorcom końcowym, dokonującym jej zakupu na własne potrzeby w łącznym rozmiarze 274783,881 MWh, w tym z racji sprzedaży energii konwencjonalnej <span class="anon-block"> Zakładom (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> (w ramach transakcji na tzw. wymianę) – 23826,000 MWh.</p> <p>Tymczasem powodowa spółka sprzedała odbiorcom końcowym – 257235600 MWh energii elektrycznej ze skojarzonych źródeł energii nie uzyskując wymaganego pułapu – 15,20% mimo, ze jeden z wytwórców tzw. „czerwonej” energii – <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> sp. z o.o. oferowało sprzedaż około 15.000 MWh.</p> <p>Jeżeli chodzi o tzw. transakcje na tzw. „wymianę” konwencjonalnej energii elektrycznej za energię elektryczną wytworzoną w skojarzeniu z ciepłem to były one realizowane w drodze praktyki, na zasadzie swobody umów, których celem było wypełnienie przez podmioty zobowiązane obowiązku zakupu energii ze skojarzenia.</p> <p>Zobowiązane przedsiębiorstwa kupowały energię elektryczną wytworzoną w skojarzeniu z ciepłem a jednocześnie sprzedawały taką samą ilość energii konwencjonalnej wytwórcy, jednak nie przysyłały jej przez sieć.</p> <p>W toku postępowania administracyjnego Prezes URE ustalił że <span class="anon-block"> Zakłady (...) S.A.</span> zużyły zakupioną od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> energię konwencjonalną na własne potrzeby.</p> <p>Z kolei sprzedana powodowemu przedsiębiorstwu przez <span class="anon-block"> Zakłady (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">P.</span> energia skojarzona była wyprodukowana przez tę spółkę.</p> <p>Oznacza to, że zawarta miedzy tymi podmiotami transakcja posiadała zarówno cechy umowy zawieranej z przedsiębiorstwem obrotu, jak również z odbiorca końcowym oraz wytwórcą energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z ciepłem.</p> <p>W takiej sytuacji profesjonalnie działający przedsiębiorca powinien był dochować należytej staranności i co najmniej upewnić się, że sprzedana w ten sposób energia konwencjonalna nie została zużyta na potrzeby własne wytwórcy.</p> <p>W rzeczywistości, łącząca te strony umowa nie określała w dostatecznym stopniu praw i obowiązków każdego z kontrahentów, zawieranej transakcji na tzw. „wymianę energii”.</p> <p>Powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 26 czerwca 2009 r. sygn. akt XVII AmE 154/08 Prezes URE podkreślił, że sprzedaż energii elektrycznej, dotycząca towaru oznaczonego co do gatunku dokonana w formie „na zamianę” jest skuteczna także w sytuacji gdy energia elektryczna nie została przesłana obiorcy (kupującemu).</p> <p>Wymierzając powodowemu przedsiębiorcy karę pieniężną Prezes URE przyjął, że ilość oferowanej energii elektrycznej, wytworzonej w skojarzeniu z wytworzeniem ciepła, która nie została sprzedana przez wytwórcę w I półroczu 2007 r. wynosi 15000 MWh, co sprawia, że nastąpiło uszczuplenie dochodów po stronie tego podmiotu w rozmiarze 2094150 zł (15000 MWh x 139,61 zł/MWh).</p> <p>W tym stanie rzeczy niewywiązanie się przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z obowiązku przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8)">art. 9a ust. 8 ustawy – Prawo energetyczne</a> (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r.) należy ocenić jako czyn o znacznym stopniu szkodliwości.</p> <p>Najniższa możliwa kara opowiadała iloczynowi średniej ceny sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej w poprzednim roku kalendarzowym i różnicy pomiędzy ilością oferowanej tego rodzaju energii a ilością jaka faktycznie została zakupiona (2094150 zł).</p> <p>Kierując się powyższymi względami Prezes URE wymierzył temu przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 0,318% przychodu z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w 2008 r. co stanowi kwotę – 2150.000 zł.</p> <p>W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> zarzuciły: naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8;art. 56;art. 56 ust. 1 a;art. 56 ust. 6)">art. 9a ust. 8 oraz art. 56 ust. 1a i 6 Prawa energetycznego</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535;art. 155)">art. 535 i 155 k.c.</a> przez przyjęcie, że poprzez zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej dochodzi do wywołania skutku w postaci przejście prawa własności do przedmiotowej energii, a także obrazę: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 7;art. 8;art. 9)">art. 7, 8 i 9 k.p.a.</a> </p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty strona powodowa wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od Prezesa URE kosztów postępowania według norm przepisanych.</p> <p>Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wnosił o oddalenie odwołania.</p> <p>Sąd Okręgowy podzielił w całości ustalenia faktyczne oraz oceny prawne dokonane przez organ regulacyjny.</p> <p>Odnosząc się do spornej miedzy stronami kwestii, a mianowicie – czy do puli energii konwencjonalnej sprzedanej przez powodowe przedsiębiorstwo odbiorcom końcowym należy wliczyć 156750 MWh energii zakupionej przez <span class="anon-block"> Zakłady (...) S.A.</span> (w ramach tzw. transakcji na wymianę tj. za energię elektryczną wytworzoną w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła) i zużytej na własne potrzeby, Sąd wskazał, że mamy tu do czynienia z umową sprzedaży energii, która jest czynnością konsensualnaą, co oznacza, że dochodzi ona do skutku w wyniku złożenia przez sprzedającego i kupującego zgodnych oświadczeń woli.</p> <p>W opinii Sądu – sprzedaż energii elektrycznej nie jest powiązana z jej przesyłem odbiorcy.</p> <p>Dlatego też zawarta w dniu 22 sierpnia 2005 r. pomiędzy powodem a <span class="anon-block"> Zakładami (...) S.A.</span> umowa sprzedaży energii „na wymianę” (wraz z aneksami) była skuteczna i doprowadziła do uzyskania od powoda energii konwencjonalnej, które Zakłady w <span class="anon-block">P.</span> zużyły na własne potrzeby.</p> <p>W efekcie zawarcia przedmiotowej umowy nastąpiło zwiększenie ilości energii elektrycznej, stanowiącej podstawę, od której wliczana była wielkość obowiązku powoda określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8)">art. 9a ust. 8 Prawo energetyczne</a>.</p> <p>Konsekwencją przedstawionego tu stanowiska jest zaaprobowanie słuszności poglądu pozwanego, że skarżący nie wywiązał się w I półroczu 2007 r. z powyższego obowiązku w zakresie zakupu 15000 MWh tzw. czerwonej energii.</p> <p>Sąd Okręgowy uznał też za trafne, przytoczone w zaskarżonej decyzji przesłanki, którymi kierował się organ regulacyjny wymierzając powodowi karę pieniężną.</p> <p>Nie ma ona wygórowanego charakteru i spełnia należycie funkcji prewencji ogólnej i szczególnej.</p> <p>W złożonej od tego wyroku apelacji następca prawny <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block"> – (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">R.</span> zarzucił:</p> <p>1)  naruszenie prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8;art. 56;art. 56 ust. 1;art. 56 ust. 1 pkt. 1 a;art. 56 ust. 6)">art. 9a ust. 8 oraz art. 56 ust. 1 pkt 1a i ust. 6 Prawa energetycznego</a> – poprzez ustalenie, iż powodowa spółka nie wypełniła w I półroczu 2007 r. w całości obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła – oraz poprzez nałożenie zbyt surowej kary;</p> <p>2)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 3;art. 3 pkt. 13)">art. 3 pkt 13 Prawa energetycznego</a> poprzez przyjęcie, że sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesje na wytwarzanie i obrót energią elektryczną, bez przekazania energii temu podmiotowi i odbioru zakupionej energii przez ten podmiot może być wliczona do wykonanej sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym;</p> <p>3)  błąd w ustaleniach faktycznych mający decydujący wpływ na treść wyroku oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie, że sprzedaż „nie będąca przedmiotem transakcji z <span class="anon-block"> Zakładami (...) S.A.</span> była sprzedażą dokonana na rzecz odbiorcy końcowego.</p> <p>Powołując się na przytoczone wyżej zarzuty strona powodowa wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie w całości odwołania i uchylenie decyzji Prezesa URE z dnia 31 grudnia 2009 r. oraz zasądzenie od pozwanego, na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje, a jako ewentualny zgłosiła wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Pozwany Prezes URE wnosił o oddalenie apelacji i przyznanie mu od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja powoda nie może odnieść zamierzonych skutków prawnych.</strong> </p> <p>Jeżeli chodzi o status <span class="anon-block"> Zakładów (...) S.A.</span> to fakt, że sprzedaż energii konwencjonalnej, której dokonywał powód na rzecz tego podmiotu, w ramach umowy z dnia 22 sierpnia 2005 r., traktując go jako przedsiębiorstwo posiadające uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie obrotu energią elektryczną nie oznacza bynajmniej, iż spółka ta nie mogła występować również w roli odbiorcy końcowego.</p> <p>Prezes URE w przekonujący sposób wyjaśnił – z jakich względów, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy <span class="anon-block"> Zakłady (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> stały się odbiorcą końcowym zakupionej u powoda energii w ramach tzw. „transakcji na wymianę”.</p> <p>Wprawdzie nie można podzielić poglądu Sądu I instancji, że z samej treści przedmiotowej umowy można było wyprowadzić wniosek, iż sprzedana <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> energia konwencjonalna będzie przeznaczona na potrzeby własne tego przedsiębiorstwa to jednak słusznie podnosił pozwany, że powód powinien był się upewnić – czy taka opcja nie wchodzi tu w grę, a dopuszczenie się przez niego zaniedbań w tym zakresie musi skutkować negatywnymi dla niego konsekwencjami.</p> <p>Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego odwołujący się nie negował oświadczenia władz <span class="anon-block"> Zakładów (...) S.A.</span> z dnia 30 września 2009 r. (k. 199 a.s.) z którego wynikało, że w związku z zawarciem z powodem umowy sprzedaży – zakupu energii elektrycznej nr <span class="anon-block"> (...)</span> w ramach transakcji na tzw. „wymianę” <span class="anon-block"> Zakłady (...)</span> nie zobowiązały się, w stosunku do tego kontrahenta, że nastąpi dalsza odsprzedaż zakupionej energii elektrycznej.</p> <p>Poza tym, nie zostało skutecznie podważona treść pisma tego przedsiębiorstwa z dnia 28 listopada 2008 r. (k. 201 akt adm.) skierowanego do pozwanego, gdzie wyraźnie wskazano, że sprzedawana przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> energia elektryczna odbiorcom końcowym <span class="underline"> <!-- -->nie była realizowana z energii elektrycznej pochodzącej z wymiany za energię ze skojarzenia</span> a ponadto znalazło się tam wyjaśnienie, że zarówno energia elektryczna zakupiona przez te spółkę jak i produkowana przez nią jest w znacznej większości przeznaczona na jej własne potrzeby.</p> <p>W oparciu o te dowody Prezes URE miał pełne podstawy do przyjęcia ustalenia, że <span class="anon-block"> Zakłady (...) S.A.</span> zużyły uzyskaną od powoda (w ramach tzw. „transakcji na wymianę”) energię konwencjonalną na swój własny użytek.</p> <p>Kolejny argument skarżącego sprowadza się do tezy, że z uwagi na brak przeniesienia na nabywcę (<span class="anon-block"> (...) S.A.</span>) posiadania zakupionej w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> energii elektrycznej nie doszło w rzeczywistości do przewłaszczenia kupującego jakiejkolwiek fizycznej porcji tej energii, w ramach transakcji na tzw. „wymianę” i wystąpił jedynie obrót prawami do energii bez zaistnienia fizycznego pozyskania dodatkowej ilości energii przez którąkolwiek ze stron.</p> <p>Sąd Apelacyjny nie podziela w tym składzie stanowiska skarżącego co do konieczności spełnienia wskazywanego przez niego warunku w postaci fizycznego dostarczenia energii elektrycznej nabywcy przez operatora systemu dystrybucyjnego aby mogło dojść do rzeczywistego obrotu tą energią a niezależnie od tego, gdyby nawet uznać, iż intencja stron umowy z dnia 22 sierpnia 2005 r. (uzupełnionej późniejszymi aneksami) było jedynie dokonanie obrotu prawami do energii (co sugeruje skarżący) to należy zauważyć, że w obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r. stanie prawnym tego rodzaju działania nie mogły czynić zadość obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8)">art. 9a ust. 8</a> ówcześnie obowiązującego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 ()">Prawa energetycznego</a>.</p> <p>Ustawodawca nałożył bowiem na przedsiębiorstwa energetyczne, zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub jej obrotem i sprzedające energie odbiorcą końcowym jednoznaczny obowiązek <span class="underline"> <!-- -->zakupu</span> oferowanej energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytarzaniem ciepła.</p> <p>Jak słusznie wskazał pozwany Prezes URE w odpowiedzi na apelację – niemożliwe było wypełnienie powyższego obowiązku poprzez zakup samej „cechy” energii skojarzonej (k. 109 a.s.).</p> <p>Jeżeliby założyć, że <span class="anon-block"> Zakłady (...)</span> nie zakupiły faktycznie jakiejkolwiek ilości konwencjonalnej energii elektrycznej a jednocześnie zużyły na własne potrzeby wytworzona przez siebie tzw. „energie czerwoną”, którą miał z kolei nabyć od nich powód, (co zostało ujęte w przedstawionym przez niego zestawieniu zakupu energii elektrycznej ze skojarzenia w okresie 1 stycznia – 30 czerwca 2007 r. k. 4 akt adm.) to w istocie należało by wówczas odjąć z całej puli zakupionej przez stronę skarżącą w tym okresie czasu tzw. „czerwonej energii” ilość wynoszącą 156750 MWh i w rezultacie okazałoby się, że wykonała ona swój obowiązek przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 9 a;art. 9 a ust. 8)">art. 9a ust. 8 Prawa energetycznego</a> w zdecydowanie mniejszym stopniu niż ustalił to pozwany.</p> <p>Ubocznie trzeba wskazać, że przeciwko poglądowi powoda o braku rzeczywistego obrotu energią elektryczną w ramach transakcji na tzw. „wymianę” może świadczyć dowód w postaci oświadczeni innego kontrahenta tego podmiotu tj. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 22 kwietnia 2008 r. (k. 128 akt adm.) z którego wynika że spośród 14424,355 MWh nabytej od powoda, w ramach tzw. transakcji „na wymianę”, energii konwencjonalnej, w zamian za taką samą ilość energii elektrycznej ze skojarzenia sprzedanej powodowi (vide: k. 4 akt adm.) zużyto na własne potrzeby – 825,135 MWh i o dokonanie stosownej korekty wcześniej przedstawionych pozwanemu danych zwrócił się powód do organu regulacyjnego w piśmie z dnia 21 października 2008 r. (k. 122 a.s.).</p> <p>W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić zarzutu skarżącego, że Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia przepisów art. 9a ust. 8 poprzez przyjcie, że powodowa spółka nie wypełniła w całości przewidzianego w tym przepisie obowiązku w półroczu 2007 r.</p> <p>Jako całkowicie bezzasadny należy tu uzna zarzut o naruszeniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 56;art. 56 ust. 1;art. 56 ust. 1 pkt. 1 a;art. 56 ust. 6)">art. 56 ust. 1 pkt 1a i ust. 6 Prawa energetycznego</a> poprzez nałożenie na skarżącego rzekomo zbyt surowej kary.</p> <p>Wbrew twierdzeniom powoda, zawartym w odwołaniu, nie można przyjąć, iż zachowanie tego przedsiębiorcy nosiło znamiona znikomego zawinienia.</p> <p>Sam fakt, że organ regulacyjny dopuszczał możliwość wypełnienia obowiązku zakupu energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł skojarzonych poprzez stosowanie tzw. umów „na wymianę” nie oznaczał jeszcze, że powód nie musiał badać – jakie będą dalsze losy sprzedawanej przez niego, w tym trybie, energii konwencjonalnej.</p> <p>Wymierzona powodowi kara pieniężna tylko w nieznacznym stopniu przewyższa kare minimalna (o 55850 zł) i w żadnym wypadku nie może ona być uznana za nadmierna mając na uwadze przesłanki, które ustawodawca nakazuje uwzględnić przy stosowaniu takiej sankcji.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny oddalił wniesioną apelację, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych.</strong> </p> <p>O kosztach postępowania w instancji odwoławczej orzeczono zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 99)">art. 98 i 99 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 350;art. 350 § 1;art. 350 § 3)">art. 350 § 1 i 3 k.p.c.</a> sprostowana została z urzędu niedokładność w zaskarżonym wyroku w oznaczeniu strony powodowej, której prawidłowa nazwa powinna brzmieć (w wyniku zaistniałego następstwa prawnego) – <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">R.</span>” (k. 88 a.s.).</p> </div>