II AKa 373/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 373/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 28 grudnia 2012r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący Sędzia SA – Jan Krośnicki </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie SA – Paweł Rysiński </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Jarosław Góral /spr./</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant sekr. sąd – Kazimiera Zbysińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">J. K. (2)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zadośćuczynienie i odszkodowanie z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 13 września 2012 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt VIIIKo 289/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że zasądza od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">J. K. (2)</span> dodatkowo kwotę 2500 /dwa tysiące pięćset/ złotych tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 grudnia 2012r. do dnia zapłaty; w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. P.</span> Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span>, kwotę 147,60 zł /sto czterdzieści siedem zł i sześćdziesiąt gr./ zł obejmującą 23% VAT z tytułu pomocy prawnej udzielonej <span class="anon-block">J. K. (2)</span> z urzędu w postępowaniu odwoławczym; kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. K. (2)</span> </strong> wnosił na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 2)">art. 554 § 2 k.p.k.</a> o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 72.537,70 złotych tytułem odszkodowania za szkodę majątkową oraz kwoty 130.000 złotych zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłe z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania stosowanego wobec <span class="anon-block">J. K. (2)</span> w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy <span class="anon-block">M.</span> w <span class="anon-block">W.</span> w VIII Wydział Karny sygn. akt VIII K 571/09 w okresie o dnia 05 sierpnia 2004 r. do 15 grudnia <br/>2004 r.</p> <p>Wyrokiem z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt VIII Ko 289/12 Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 2)">art. 554 § 2 k.p.k.</a>:</p> <p>1)  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. K. (2)</span> </strong> 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem odszkodowania oraz 22.000 (dwadzieścia dwa tysiące) zł tytułem zadośćuczynienia - obie te kwoty wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty;</p> <p>2)  w pozostałym zakresie wniosek o odszkodowanie i o zadośćuczynienie oddalił;</p> <p>3)  kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa;</p> <p>4)  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. W.</span> kwotę 168 (sto sześćdziesiąt osiem) złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej <span class="anon-block">J. K. (2)</span> z urzędu w niniejszym postępowaniu.</p> <p>Z wyrokiem tym nie zgodził się pełnomocnik wnioskodawcy i zaskarżył go na korzyść <span class="anon-block">J. K. (2)</span> w części, tj. w zakresie pkt 2) wyroku tj. oddalenia wniosku o odszkodowanie ponad kwotę 1.000 zł i zadośćuczynienie ponad kwotę 22.000 zł.</p> <p>Wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1.</p> <p>1.  Naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">361 § 1 i 2 k.c.</a> polegające na niewłaściwym ustaleniu rozmiaru krzywdy i szkody u wnioskodawcy, a co za tym idzie należnej mu kwoty odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie.</p> <p>2.  Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 92;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 4, 7, 92, 410 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, błędnej oceny materiału dowodowego polegającej na pominięciu szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a wynikających z zeznań świadków <span class="anon-block">Ł. K.</span>, <span class="anon-block">E. K.</span>, <span class="anon-block">M. S.</span>, a także samego wnioskodawcy.</p> <p>3.  Błąd ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, że pobyt wnioskodawcy w areszcie nie spowodował ani trwałego ani stałego uszczerbku na zdrowiu fizycznym lub psychicznym, podczas gdy wiadomym jest, że powód dokonał aktu samookaleczenia przebywając w areszcie a po jego opuszczeniu leczył się psychiatrycznie.</p> <p>4.  Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. 193 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§ 1 k.p.k.</a> poprzez ich niezastosowanie i niepowołanie biegłego lekarza psychiatry na okoliczność ustalenia czy powód doznał uszczerbku na zdrowiu psychicznym na skutek pobytu w areszcie, w sytuacji gdy do prawidłowego rozstrzygnięcia wymagane są wiadomości specjalne.</p> <p>5.  Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 322)">art. 322 k.p.c.</a> poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zastosowanie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy było konieczne.</p> <p>6.  Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 556)">art. 556 k.p.k.</a> poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, podczas gdy w postępowaniu o odszkodowanie za niesłuszne aresztowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a>, a inicjatywę dowodową reguluje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a>, a zatem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> nie znajdował w niniejszej sprawie w ogóle zastosowania.</p> <p>Wskazując na powyższe wnosił o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy od Skarbu Państwa kwoty 72.537,70 zł tytułem odszkodowania oraz kwoty 130.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia prawomocności orzeczenia do dnia zapłaty, ewentualnie</p> <p>- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja okazała się częściowo uzasadniona wobec potwierdzenia zarzutu obrazy przepisów postępowania a konkretnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez niedostateczne rozważenie dowodu z zeznań wnioskodawcy w zakresie w jakim wywierało to wpływ na wysokość zasądzonego odszkodowania. Zebrany materiał zezwalał na dokonanie w tej materii własnych ustaleń przez Sąd drugiej instancji, a to z kolei obligowało do korekty wyroku na poziomie postępowania odwoławczego.</p> <p>Roszczenie <span class="anon-block">J. K. (2)</span> było co do zasady uprawnione i znajdowało oparcie w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a> Wnioskodawca w związku z uniewinnieniem go od popełnienia zarzucanego mu czynu nabył prawo domagania się odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania. Nie ulega też wątpliwości, że poniesiona przez niego i związana z tym zdarzeniem szkoda winna być naprawiona w całości a krzywda wynagrodzona w sposób możliwie pełny niwelujący jej skutki. Ta oczywista konstatacja nie oznacza jednak, że w uruchomionym trybie możliwe jest pełne zaspokojenie nawet słusznych oczekiwań osoby uprawnionej. Dochodzenie roszczeń przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziale 58 k.p.k.</a> ma wyraźnie określony zakres a szkoda i krzywda musi być nie tylko przyczynowo powiązana ze zdarzeniem je wywołującym, ale owa relacja winna być również oznaczona przymiotem bezpośredniości z konkretnie obliczonym okresem pozbawienia wolności. Teza powyższa nie przesądza jednak i tego, że ewentualnie zaistniałe w dalszym okresie szkoda i krzywda, powiązane przyczynowo z aresztowaniem, nie mogą być dochodzone w trybie postępowania przed sądami cywilnymi.</p> <p>Przekonanie wnioskodawcy o zaistnieniu „dalszej” szkody lub krzywdy oderwanych czasowo od momentu opuszczenia aresztu nie obliguje jednak sądu karnego do wykazania w tym przedmiocie inicjatywy dowodowej, gdyż ciężar dowodu będzie spoczywał oczywiście na osobie /<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>/, która z takiego właśnie faktu pragnie wywieść skutki prawne /zarzut 4 i 6 apelacji/.</p> <p>Skarga odwoławcza podważała stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie rozmiaru poniesionej szkody. Ustalając wysokość odszkodowania nie sposób pominąć, że szkoda wynikła z tymczasowego aresztowania jest to, najprościej rzecz ujmując, różnica w majątku uprawnionego, powstała w wyniku porównania jego stanu po opuszczeniu więzienia i stanu jaki by zaistniał gdyby wnioskodawca tam nie trafił.</p> <p>Z uzasadnienia orzeczenia odnoszącego się do argumentów wnioskodawcy a dowodzącego rozmiaru poniesionej szkody wynika, że Sąd Okręgowy skoncentrował się na jednym z kryteriów ustalania jej wysokości a mianowicie możliwości zaoszczędzenia z uzyskiwanego przychodu określonej sumy pieniędzy. Jest to oczywiście kryterium istotne, ale nie w każdej sytuacji wystarczające do wydania sprawiedliwego rozstrzygnięcia .</p> <p>Nie sposób bowiem przyjąć za pewnik, że osoba przeznaczająca uzyskiwany dochód na funkcjonowanie na poziomie odpowiadającym jej potrzebom kulturowym, edukacyjnym, zwyczajowym czy też intelektualnym, nie ponosi szkody w przypadku nienabycia dóbr z powodu odcięcia mu legalnie otrzymywanego świadczenia. Zasadną, ale nie odpowiadającą prawidłowości logicznego rozumowania jawiłaby się wówczas konstatacja, że domagać się może skutecznie odszkodowania wyłącznie osoba prewencyjnie „oszczędzająca” ściśle określone kwoty z przeznaczeniem ich na owe cele realizowane w przyszłości. Utrata takiego jak w niniejszej sprawie źródła, powoduje w konsekwencji niemożność zakupu określonego dobra czy też pobierania nauki będącej oczywistą inwestycją w przyszłość, a więc oszczędnością, również w rozumieniu dotychczasowej linii orzecznictwa. Logicznym jest zatem konstatacja, że odebranie renty spowodowało szkodę wyższą niż ustalona przez Sąd pierwszej instancji. Potwierdziła się zatem obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 322)">art. 322 k.c.</a> /zarzut 2 i 5 apelacji/. Na marginesie wypada zaznaczyć, że tego rodzaju szkoda nie zaistnieje oczywiście w sytuacji przeznaczania całego bieżącego dochodu na przysłowiowy „wikt i opierunek”, jako że przypadku pozbawienia uprawnionego do świadczenia, obowiązek takiego utrzymania osoby przejmuje Państwo. Rzecz jasna nie można wówczas wyżej wskazanego stanu przekładać na zaistnienie szkody a wyłącznie postrzegać go w kategoriach obniżenia dotychczasowego standardu życia a więc położenia rozpatrywanego w kategoriach niedogodności możliwych ewentualnie do rekompensowania stosownym zadośćuczynieniem. Wobec tego, że wnioskodawca nie sprecyzował jaką kwotę przeznaczał na takie właśnie wydatki, a brak jest podstaw aby odmówić mu wiary w tym przedmiocie, Sąd Apelacyjny uznał, że odpowiednią i uzasadnioną okolicznościami sprawy, podniesionymi również w skardze odwoławczej, będzie kwota 500 zł. miesięcznie czyli łącznie 2500 zł.</p> <p>Nie sposób jednocześnie odmówić racji obrońcy, o powstrzymaniu się przez Sąd Okręgowy od omówienia treści zeznań, wskazanych w zarzucie drugim, świadków. Sąd Apelacyjny stwierdza jednocześnie, że okoliczności podnoszone przez te osoby zostały dostrzeżone i wpłynęły na kształtowanie ustaleń o rozmiarze poniesionej szkody i doznanej krzywdy, w zakresie możliwym do uwzględnienia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> </p> <p>Pozostałe zarzuty apelacji, z przyczyn wskazanych wyżej, nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Uzupełniająco Sąd Apelacyjny zaznacza, że, ramach zakreślonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a> nie zostało podważone ustalenie, iż pobyt wnioskodawcy w areszcie śledczym nie spowodował trwałego uszczerbku na zdrowiu fizycznym bądź psychicznym wnioskodawcy. Sąd Apelacyjny podziela dokonane w tym przedmiocie ustalenia Sądu Okręgowego. Jednocześnie pozostaje poza dyskusją, że tymczasowe aresztowanie pozostawia w psychice większości osób tam osadzonych ślad trudny do zatarcia. Teza powyższa jest tym bardziej uzasadniona w stosunku do osób nie stabilnych emocjonalnie i w okresach wcześniejszych korzystających – tak jak wnioskodawca - z pomocy w <span class="anon-block"> (...)</span>. Tak ukształtowany w przeszłości obraz kondycji psychicznej nie może jednak znaleźć oczekiwanego w skardze apelacyjnej przełożenia na wnioski o trwałym uszczerbku wywołanym więzienną izolacją. Nie sposób wyprowadzić takiej konstatacji z faktu leczenia <span class="anon-block">J. K. (2)</span> podjętego przed aresztowaniem a kontynuowanego w 2006r. Słusznie uznał Sąd Okręgowy, że ciężar dowodu w wykazaniu takiego związku o skutkach czasowo oderwanych od izolacji obciąża wnioskodawcę, pomimo faktu niespornego, że postępowanie zainicjowane w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a> toczy się według przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> a zatem norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> miałaby by tutaj oczywiste odniesienie. Negatywne skutki zdrowotne podnoszone przez wnioskodawcę winny być nie tylko powiązane przyczynowo ale właśnie i czasowo z pozbawieniem wolności, czemu przeczy ustalenie Sadu meriti oparte na stosownej i niepodważonej dokumentacji lekarskiej. Sąd Apelacyjny przyznaje oczywiście i pozostaje to poza dyskusją, że pozbawienie wolności takiej właśnie osoby powoduje dla niej dodatkowe cierpienia, co znalazło odzwierciedlenie w wysokości przyznanego zadośćuczynienia, odbiegającego <em> <!-- -->in plus</em> od zwykle zasądzanego.</p> <p>Nie znajdując podstaw do negowania twierdzenia <span class="anon-block">J. K. (2)</span> o uiszczeniu obrońcy kwoty wyższej niż zasądzona od Skarbu Państwa w wyroku uniewinniającym go, to oczywistym jest także i to, że orzeczenie nie zostało w tym przedmiocie zaskarżone. Sąd Apelacyjny podkreśla zatem, że tryb dochodzenia słusznych roszczeń na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a> nie może być rozumiany jako instrument korygujący w sposób quasi instancyjny, zaistniały na skutek błędu lub zaniechania strony, niekorzystny dla niej finalny efekt postępowania.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.</p> </div>