III CZ 41/08

Sygn. akt III CZ 41/08 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Strus (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa J. T. przeciwko S. S. o złożenie oświadczenia woli, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2008 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2008 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanego S. S., w sprawie o złożenie oświadczenia woli. W zażaleniu na to postanowienie, pozwany wniósł o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Żalący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku skargi kasacyjnej w postaci przedłożenia pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania przed Sądem Najwyższym. Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, takie umocowanie nie wynikało też z pełnomocnictwa przedłożonego wraz z odpowiedzią na pozew. Mocodawca bowiem posłużył się bardzo ogólną formułą „sądy właściwe do rozpoznania sprawy”. Zgodnie z 2 poglądem przedstawionym w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. III CZP 142/07, opubl. w OSNC 11/2008 poz. 122, przez „sprawę” należy rozumieć zespół czynności procesowych stron i sądu rozpoczętych wniesieniem pozwu a zakończonych wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy. Oznacza to, że przedłożone pełnomocnictwo obejmowało jedynie umocowanie do występowania przed sądem I instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Tym samym skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).