II SAB/Łd 158/26

Dnia 9 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie: Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędzia WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2026 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na bezczynność Burmistrza Wolborza w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. zobowiązuje Burmistrza Wolborza do załatwienia wniosku strony skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. z dnia 30 maja 2025 roku w terminie 30 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Burmistrz Wolborza dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Burmistrza Wolborza na rzecz strony skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dj Pismem z 10 kwietnia 2026 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (powoływana dalej w skrócie jako: "Spółka", "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza Wolborza w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że 30 maja 2025 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ pozostawił wniosek bez rozpoznania z powodu niezałączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Spółka wniosła ponaglenie wskazując na brak podstaw do takiego żądania i zarzucając nierozpoznanie sprawy w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uznało takie żądanie za niezasadne i uwzględniło ponaglenie postanowieniem z 15 września 2025 r. wyznaczając Burmistrzowi Wolborza termin na załatwienie sprawy do 15 grudnia 2025 r. Organ nie rozpatrzył jednak sprawy w zakreślonym terminie, lecz ponownie pozostawił wniosek bez rozpoznania. Burmistrz ponownie wezwał stronę do złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś Spółka po raz kolejny wyjaśniła brak podstaw do takiego żądania i tej decyzji nie złożyła. Strona skarżąca po raz kolejny złożyła ponaglenie do Kolegium, które pismem z 30 grudnia 2025 r. stwierdziło brak podstaw do rozpatrzenia kolejnego ponaglenia w tej sprawie i wskazało, że w sprawie konieczne jest skierowanie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Zdaniem Spółki Burmistrz nie załatwił sprawy w ustawowym terminie bezpodstawnie pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia i dopuszczając się tym samym bezczynności. Żądanie złożenia decyzji o warunkach środowiskowych pozbawione jest podstawy prawnej. Spółka w całości podtrzymała stanowisko zaprezentowane w pismach złożonych w odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia braków znajdujące się w aktach sprawy, w których przedstawiła szczegółową argumentację w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzenie, że nie pozostawał w bezczynności, albowiem wniosek nie wywołał skutków prawnych z uwagi na nieusunięcie braków formalnych oraz niespełnienie wymogów wynikających z przepisów odrębnych oraz zasądzenie od strony skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Spółka złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: budowa elektrociepłowni na biogaz o mocy do 0,999 MW zlokalizowanej na terenie części działki o nr ewid.: [...] położonej w obrębie ewid.: [...]. 6 czerwca 2025 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Inwestor dokonał uzupełnienia 27 czerwca 2025 r. Uzupełnione parametry planowanej inwestycji pozwoliły na dokonanie analizy wniosku, która doprowadziła do stwierdzenia, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z 10.09.2019 r. Teren objęty wnioskiem znajduje się na Obszarze [...] utworzonego w 2007 r. Wnioskowana powierzchnia podlegająca przekształceniu wynosi od 26 m2 do 70 m2. Z uwagi na powyższe organ 24 lipca 2025 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmie z 14 sierpnia 2025 r. wnioskodawca wskazał, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu, ponieważ planuje realizować przedsięwzięcia służące działalności rolniczej. Wnioskodawca wskazał, że organ omyłkowo zakwalifikował planowaną inwestycję do zabudowy przemysłowej zamiast do rolniczej. Po ponownej analizie wniosku, organ stwierdził, że złożone wyjaśnienia są niewystarczające, dlatego 22 sierpnia 2025 r. zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. 29 sierpnia 2025 r. Spółka złożyła ponaglenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z 16 września 2025 r. uznało ponaglenie za zasadne. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy organ 17 października 2025 r. ponownie wezwał wnioskodawcę o przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja realizowana będzie w granicach Obszaru [...], zatem zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Elektrociepłownia jako obiekt składający się z jednego lub kilku zespołów urządzeń służących do równoczesnego (skojarzonego) wytwarzania ciepła i energii elektrycznej, a w niektórych przypadkach również energii mechanicznej, jako przedsięwzięcie powiązane technologicznie z istniejącymi i projektowanymi na terenie jednego gospodarstwa (podwórza) budowlami zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu powyższe przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko gdyż będzie polegało na rozbudowie o elektrociepłownię istniejącej biogazowni rolniczej i projektowanej biogazowni. Planowana zabudowa spełnia próg kwalifikacyjny obligujący do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie bez znaczenia ma tutaj fakt, że złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez stosowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie może stanowić odstąpienia od badania przez organy administracji publicznej jaka powierzchnia będzie powierzchnią przekształconą powstałą w wyniku realizacji danego przedsięwzięcia. Istniejąca zabudowa na działce nr ewid.: [...] wynosi 1662 m2. Dodatkowo na tej samej działce inwestor planuje zrealizować zamierzenie inwestycyjne o powierzchni od 910 m2 do 1945 m2 w postaci biogazowni rolniczej oraz elektrociepłownię na biogaz o mocy do 0,999 MW o powierzchni zabudowy od 26m2 do 70 m2. Organ dodał, że inwestor 27 października 2020 r. uzyskał pozwolenie na budowę nr 906/2020 dotyczące realizacji inwestycji pn.: budowa biogazowni rolniczej o mocy 499 KW wraz z infrastrukturą techniczną, wydane na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza Wolborza znak: RB.6730.40.2020.KR z 17 czerwca 2020 r. (powierzchnia zabudowy obiektami łącznie do około 3.000 m2, nawierzchnie utwardzone łącznie do około 1950 m2). Powyższa inwestycja została zrealizowana na terenie działek ewid.: [...], wchodzących w skład jednej nieruchomości (podwórza). Ww. decyzja Burmistrza Wolborza dotyczyła budowy biogazowi rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy 499 kW, w skład której wchodziły następujące elementy: trzy zbiorniki fermentacyjne, dwa zbiorniki buforowe substratu płynnego, dwa zbiorniki magazynowe płynu pofermentacyjnego, budynek dozowania substratu stałego, kontener techniczny, budynek kogeneratorów, układ uzdatniania biogazu, silos substratów stałych (plac magazynowy, dwa zbiorniki wody przeciw pożarowej oraz pozostałe drobne elementy infrastruktury, w tym m.in.: drogi dojazdowe, parking i place manewrowe, maszty odgromowe, sieci technologiczne, sieć elektryczna i sterownicza, ogrodzenie terenu. Wobec powyższego zasadne stało się dokonanie oceny powiązań technologicznych planowanych przedsięwzięć. Nowo powstałe obiekty (elektrociepłownia, biogazownie rolnicze, silosy, suszarnia, budynek magazynowo składowy) służą jako zaplecze do prowadzenia jednej dużej inwestycji, w związku z czym dokonana przez organ ocena skutkuje koniecznością uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie organ wyjaśnił, że 6 listopada 2025 r. inwestor poinformował, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestycja nie ma powiązania technologicznego z istniejącą już biogazownią zlokalizowaną na terenie działki nr ewid.: [...] wchodzących w skład jednej nieruchomości. Kolejno organ stwierdził, że wprowadzona przez ustawodawcę regulacja dodana na mocy art. 6 pkt 2 ustawy z 13.07.2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw powoduje modyfikację postrzegania braku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W świetle uprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym regulacji dotyczącej elementów formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jak również całokształtu regulacji u.i.o.ś. wyprowadzano konkluzję, że niedołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o wydanie warunków zabudowy nie stanowi braku formalnego tego wniosku i nie tylko nie może być podstawą odmowy wszczęcia w ogóle postępowania w tym przedmiocie, ale też nie podlega reżimowi pozostawienia podania bez rozpoznania. Aktualnie wprowadzony przepis art. 52 ust. 2a u.p.z.p. nakazuje natomiast traktować dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako jednego z elementów formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji brak jej przedłożenia należy rozpatrywać w kategoriach braku formalnego, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., co powoduje, że w następstwie bezskutecznego wezwania inwestora przez organ istnieje obowiązek pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W konsekwencji, zgodnie z ww. przepisami prawa, organ nie miał obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy ani wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy wniosek nie był kompletny. Organ nadmienił, że Spółka oraz osoby z nią związane w 2025 r. złożyli aż 15 wniosków o ustalenie warunków zabudowy na różne przedsięwzięcia, z czego 8 z nich dotyczy inwestycji zlokalizowanych na działkach nr ewid.: [...], zlokalizowanych w obrębie jednego podwórza ogrodzonego wysokim płotem. Na podstawie informacji o działce stwierdzono, że na działkach [...] występują tereny: Br-RIIIb, Bi, Br-IVa, Br-PsIV, Lzr-RIVa, N, RIVa, RIVb, W-RIVa, LzV, Lzr-ŁIII, PsIV, RHIb, W-ŁIII - grunty rolne zabudowane, grunty zadrzewione i zakrzewione, nieużytki, grunty, rolne, pastwiska, grunty pod wodami. Natomiast istniejąca powierzchnia zabudowana budynkami na ww. działkach wynosi 2 797 m2. Łączna projektowana powierzchnia zabudowy określona we wnioskach na ww. działki wynosi od 8 336 m2 do 12 715 m2, natomiast łączna powierzchnia terenu przeznaczona pod inwestycję wynosi 94 320 m2. Na działkach nr ewid.: [...], wychodzących w skład jednej nieruchomości, realizowana jest inwestycja na podstawie pozwolenia na budowę nr 906/2020 z 27 października 2020 r. - budowa biogazowni rolniczej o mocy do 0,5MW (wg decyzji WZ znak: RB.6730.40.2020.KR - powierzchnia zabudowy obiektami łącznie do około 3 000 m2, nawierzchnie utwardzone łącznie do około 1 950 m2). Suma powierzchni zabudowy zadeklarowanych - projektowanych obiektów oraz tych będących już w trakcie realizacji wynosi: minimalnie 11 396 m2 maksymalnie 15 715 m2. Pozwolenie na budowę biogazowni rolniczej zostało wydane na Spółkę, która według KRS w przeważającej działalności prowadzi sprzedaż hurtową paliw i produktów pochodnych. Działalność obrotami paliw jest, zdaniem organu, działalnością produkcyjno-przemysłowo-handlową a nie rolniczą jak zadeklarowano we wnioskach o wydanie warunków zabudowy. Powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Wobec powyższych argumentów, organ miał prawo do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. 7 lipca 2026 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej z 6 lipca 2026 r., w którym Spółka poparła skargę i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. W motywach pisma jego autor przedstawił stanowisko strony skarżącej w kwestii braku potrzeby legitymowania się przez Spółkę decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu administracji przedmiotem kontroli sądu administracyjnego nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz terminie. Pojęcie bezczynności definiuje art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - dalej w skrócie "k.p.a."). Z jego treści wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Przepisem szczególnym, zakreślającym ramy czasowe rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest z kolei art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 538 - dalej w skrócie "u.p.z.p."), zgodnie z którym termin do wydania decyzji w powyższym przedmiocie wynosi 90 dni. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Z kolei jak stanowi przepis art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: pkt 1 - do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; pkt 2 - do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu wykorzystała wspomniany wyżej tryb ponagleniowy. Skarga na bezczynność Burmistrza Wolborza jest wobec tego dopuszczalna. W niniejszej sprawie organ administracji rozpatrujący w pierwszej instancji wniosek Spółki o ustalenie warunków zabudowy, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., pismem z 24 listopada 2025 r. znak: RB.6730.412.2025.KR, poinformował stronę skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, gdyż Spółka nie przedstawiła wymaganej, zdaniem organu, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Powyższe stało się podstawą wniesionej skargi na bezczynność organu administracji. Stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z kolei przepis art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, 1881 i 1940 oraz z 2025 r. poz. 1535 - powoływanej dalej jako: "u.i.o.ś."). W tym miejscu zaakacentowania wymaga, że w świetle orzecznictwa na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Prowadzi to do wniosku, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, mylnie sądząc, iż zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia wydaniem decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1747/22, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zasadne są zarzuty oparte na naruszeniu art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2a u.p.z.p., w zakresie w jakim Spółka podważa stanowisko organu, że brak przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia jest brakiem formalnym podania, który to brak uzasadnia pozostawienie podania bez rozpoznania w przypadku jego nieuzupełnienia w wymaganym terminie. W doktrynie i orzecznictwie, na tle art. 64 § 2 k.p.a., przyjmuje się, że wyznaczenie granic formalnych, a także wymogów materialnych ma podstawowe znaczenie. Braki formalne dają, w razie ich nieusunięcia, podstawy do pozostawienia podania bez rozpoznania, zaś braki materialnoprawne, do odmowy przyznania uprawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 111/25, jednoznacznie przesądził, że w świetle art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także na tle innych przyjętych w ustawie rozwiązań normatywnych (art. 53 ust. 5ba w zw. z art. 64 ust. 1b u.p.z.p.) ustawodawca traktuje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem warunków zabudowy, jako wymaganie o charakterze materialnym, a nie formalnym wniosku do oceny którego jest potrzebna analiza planowanego przedsięwzięcia przez pryzmat znajdujących zastosowanie norm prawa materialnego. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei w wyroku z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2136/18, NSA wskazał na podstawowe kryterium rozróżnienia braków formalnych od materialnych. Przepisy ustaw materialnoprawnych wprowadzają wymogi w treści podania o charakterze materialnym. Spełnienie tych wymogów wymaga uzyskania ich na drodze autorytatywnej konkretyzacji w postępowaniu zakończonym decyzją. Brak zatem decyzji o warunkach zabudowy czy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być zakwalifikowany jako brak formalny, gdy strona ma skonkretyzowane uprawnienia decyzją, a jedynie ich nie dołączyła do podania o wszczęciu postępowania. W razie gdy dopiero w odrębnym postępowaniu może uzyskać takie uprawnienia, nie można klasyfikować jako braku formalnego, usuwanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a organ obowiązany jest merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, wydając decyzję (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024). Prezentowane wyżej stanowisko znajduje również oparcie w przepisie art. 86 pkt 2 u.i.o.ś., zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, w tym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że badanie zgodności decyzji o warunkach zabudowy z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest podstawowym obowiązkiem organów administracji, wydających decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązek ten obejmuje ustalenie czy istnieje zgodność pomiędzy parametrami i lokalizacją inwestycji, wskazywaną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a lokalizacją i parametrami przyjętymi w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że Spółka wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, której parametry - jej zdaniem - nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Z kolei przeprowadzona przez organ analiza (Sąd zaznacza jednocześnie, że nie jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowego kwestia oceny prawidłowości tej analizy) terenu inwestycji zaznaczonego w ww. wniosku wykazała, że elektrociepłownia jako obiekt składający się z jednego lub kilku zespołów urządzeń służących do równoczesnego (skojarzonego) wytwarzania ciepła i energii elektrycznej, a w niektórych przypadkach również energii mechanicznej, jako przedsięwzięcie powiązane technologicznie z istniejącymi i projektowanymi na terenie jednego gospodarstwa (podwórza) budowlami zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, w tej sytuacji nie można mówić o niespełnieniu warunków formalnych wniosku. Niewątpliwie organ administracji dokonał w tym wypadku merytorycznej analizy sprawy i uznał, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Nie można zatem przyjąć, że mamy tu do czynienia z oczywistym wymogiem czysto formalnym, a nie materialnym wniosku, do oceny którego jest przecież potrzebna analiza planowanego przedsięwzięcia przez pryzmat znajdujących zastosowanie norm prawa materialnego. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno dotyczyć również zagadnień umożliwiających weryfikację potrzeby przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej i wyjaśnić motywy, dla których uznały, że tego rodzaju decyzja jest wymagana dla badanego przedsięwzięcia. Strona winna natomiast mieć możliwość dokonania kontroli tego stanowiska w administracyjnym trybie odwoławczym, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a., a także kontroli sądowoadministracyjnej. Bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpoznania, z jakim mieliśmy do czynienia na gruncie kontrolowanej sprawy, nie dało Spółce takiej możliwości. Zaistniały w sprawie stan faktyczny nie pozwala przyjąć, że nieuzyskanie przez stronę skarżącą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stanowi brak formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie mamy bowiem do czynienia z sytuacją, że z treści samego wniosku inwestora w sposób bezsprzeczny wynika, że dla planowanego zamierzenia konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, a decyzja taka nie została załączona przez wnioskodawcę. Tylko w takim przypadku można byłoby ewentualnie zastosować analizowaną formę zakończenia sprawy. Skoro w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a., Burmistrz Wolborza powinien, przy przyjęciu, że wniosek poza tym brakiem nie jest obarczony innymi, merytorycznie rozpoznać sprawę, tj. wskazać wnioskodawcy, że w jego ocenie, o ile organ podtrzymuje dotychczasowe stanowisko konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, a następnie, w zależności od zapatrywania strony, wydać decyzję ustalającą bądź odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, po przeprowadzeniu wnikliwej analizy w zakresie przedmiotu postępowania. Podkreślić również należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego przesądzenie na tym etapie postępowania, czy wnioskodawca powinien legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji. Stwierdzenie powyższego prowadzi do konkluzji, że słusznie Spółka zarzuca organowi zarzut bezczynności w rozpatrzeniu sprawy. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał Burmistrza Wolborza do załatwienia wniosku Spółki z 30 maja 2025 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku (punkt 1 sentencji wyroku). Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Dla stwierdzenia bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo tylko przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe, obiektywne naruszenie prawa (niedochowanie terminu). Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne, a nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, czy wręcz nacechowane ewidentnym niedbalstwem organu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można mówić o takiej sytuacji, bowiem bezczynność Burmistrza Wolborza była spowodowana wyłącznie błędnym przekonaniem o możliwości zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Koszty te obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego 480 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność organu. Sąd odnosząc się końcowo do wniosku organu o zasądzenie od strony skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania stwierdził, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują prawnej możliwości zasądzenia organowi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym kosztów postępowania od strony skarżącej. dj