II SA/Go 896/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M.Ś. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia oddala skargę. UZASADNIENIE Rozkazem Dziennym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. Dowódca Brygady, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008r. Nr 141, poz. 892 z późn.zm.), zawiesił kpt. M.Ś. wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności, wobec niewykonania prawomocnej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. oraz odmowy wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych. W odwołaniu od powyższego rozkazu kpt. M.Ś., reprezentowany przez adwokata R.W., zarzucił: – błąd w ustaleniach faktycznych skutkujących wydaniem wadliwej decyzji w wyniku dowolnego przyjęcia, iż odwołujący się odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych, – naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych poprzez jego zastosowanie, – naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 3 kpa. Wskazując na powyższe strona odwołująca wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji - rozkazu dziennego oraz jej uchylenie. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, działając jako właściwy organ wyższego stopnia, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz dzienny nr [...]. Brygada [...] (jednostka wojskowa nr [...]) wchodzi w skład Dywizji [...] (jednostka wojskowa nr [...]). W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawy ustalono, że kpt. M.Ś. rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] (pkt 160) z dnia [...] grudnia 2008r. został wyznaczony na stanowisko służbowe Oficer Sekcji ([...]) - Sekcja Personalna (S-2) - Sztab - Dowództwo - Brygada [...] (WL), etat JW. - [...]. stopień etatowy: kapitan, na okres kadencji od [...] stycznia 2009 do [...] grudnia 2011 roku. Od powyższego rozkazu kpt. M.Ś. wniósł odwołanie, a ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009r. Szef Sztabu Generalnego uchylił zaskarżony rozkaz Nr [...] (punkt 160) w części dotyczącej daty rozpoczęcia okresu kadencji i ustalił okres kadencji od dnia [...] marca 2009r do [...] grudnia 2011 r. W pozostałej części rozkaz został utrzymany w mocy. Dalej organ podał, iż kpt. M.Ś. w dniu [...] marca 2009r. stawił się w nowym miejscu służby tj. w Brygadzie [...], gdzie zgodnie z poleceniem Dowódcy Jednostki Wojskowej, miał objąć obowiązki na stanowisku służbowym oficera Sekcji S-2 do dnia [...] marca 2009r. Polecenie to kpt. M.Ś. otrzymał podczas spotkania z Dowódcą Jednostki w dniu [...] marca 2008r. w obecności szefa sztabu - ppłk Z.Ś., szefa sekcji S-1 mjr W.G. oraz szefa sekcji S-2 mjr A.W.. Kpt. M.Ś. oświadczył, iż nie będzie podpisywał żadnych dokumentów związanych z objęciem stanowiska służbowego oficera sekcji S-2. W nakazanym przez Dowódcę terminie tj. do dnia [...] marca 2009r. oficer nie przyjął obowiązków na wyżej wymienionym stanowisku służbowym. W dniu [...] marca 2009r. Dowódca Brygady [...] poinformował kpt. M.Ś., że w związku z odmową pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym wystąpi z wnioskiem o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy wskazał, że do dnia [...] kwietnia 2009r. oficer nie sporządził protokołu objęcia stanowiska służbowego, nie podpisał zakresu obowiązków służbowych, nie podpisał karty opisu stanowiska służbowego. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierz zawodowy pełni służbę: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, 2) w rezerwie kadrowej, 3) w dyspozycji. Organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przez pełnienie służby należy rozumieć wykonywanie czynności służbowych, co oznacza, że obowiązkiem żołnierza, który został wyznaczony na stanowisko służbowe, jest objęcie tego stanowiska i wykonywanie obowiązków na tym stanowisku, zgodnie z zakresem obowiązków oraz poleceniami i rozkazami przełożonych. Decyzja o wyznaczeniu kpt. M.Ś. na stanowisko służbowe oficera sekcji S-2 Brygady [...], stała się ostateczna, a więc weszła do obrotu prawnego i korzysta z domniemania legalności. W tej sytuacji, w ocenie organu, obowiązkiem kpt. M.Ś. było objęcie wyżej wymienionego stanowiska służbowego i wykonywanie czynności służbowych, zgodnie z zakresem obowiązków oficera sekcji S-2 oraz zgodnie z poleceniami przełożonych oficera. Kpt. M.Ś. uchybił powyższym obowiązkom, a fakt ten, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznań przesłuchanych przez organ II instancji świadków, nie budzi zdaniem organu, wątpliwości. Zachowanie kpt. M.Ś. należy uznać jako odmowę wykonania obowiązków wynikających z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż wypełniła się dyspozycja art. 93 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy, co stanowiło podstawę do zawieszenia stronie wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Kpt. M.Ś., reprezentowany przez adw. R.W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, tj.: 1) błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem wadliwej decyzji w wyniku dowolnego przyjęcia, iż: a) skarżący odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych, b) do dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżący: – nie podpisał zakresu obowiązków służbowych i karty opisu stanowiska służbowego, w sytuacji gdy do dnia dzisiejszego tzw. KOSS - zakres obowiązków nie został mu przedstawiony; – nie sporządził protokołu objęcia stanowiska służbowego, w sytuacji gdy żaden przepis prawa ani rozkaz (decyzja) nie nakładał na niego takiego obowiązku; c) Dowódca Brygady [...] jest organem właściwym do wydania rozkazu w sprawie zawieszenia uposażenia w sytuacji gdy - przy założeniu, że skarżący nie objął stanowiska służbowego w Brygadzie [...] - to organem właściwym do zawieszenia uposażenia jest dowódca Brygady [...]; 2) art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydanie orzeczenia w oparciu tylko o część materiału dowodowego, w wyniku nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i zaniechania: a) zbadania wadliwości decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie której skarżący miał objąć stanowisko służbowe, a która z mocy prawa jest nieważna; b) zbadania istnienia przesłanek z art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakazującego wskazanie w decyzji: oznaczenia strony lub stron, podstawy prawnej, pouczenia, oraz czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, w sytuacji gdy decyzja - rozkaz dzienny nr [...] Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie zawiera takich elementów; c) ustalenia, czy treść decyzji - rozkazu dziennego nr [...] Dowódcy Brygady [...] z dnia [...].04.2009 r. została zredagowana w sposób prawidłowy w zakresie dotyczącym jej wykonania i zawieszającym wypłatę skarżącemu należnego świadczenia od najbliższego terminu płatności (tj. począwszy od [...] maja 2009 r.) w sytuacji gdy zgodnie z art. 130 § 1 i 2 Kpa nie podlegała ona wykonaniu; 3) art. 8 i 11 Kpa poprzez ich niezastosowanie w wyniku braku odniesienia w zaskarżonej decyzji do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy poprzez całkowite pominięcie wyjaśnienia: a) kwestii nieważności decyzji - rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...].12.2008 r. oraz decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...].02.2009 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa; b) trybu postępowania i wskazania podstawy prawnej prowadzonego postępowania i wyjaśnienia czy Dowódca Brygady [...] jest organem właściwym do wydania decyzji (rozkazu) zawieszającego uposażenie w sytuacji, gdy Skarżący w ocenie organów administracyjnych nie objął stanowiska służbowego w tej Brygadzie; c) przyczyn nie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji - rozkazu dziennego nr [...] Dowódcy Brygady [...] z dnia [...].04.2009r. w sytuacji gdy już w odwołaniu skarżący wnioskował o wstrzymanie jej wykonalności; 4) art. 107 § 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie 5) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozkaz dzienny nr [...] Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien być zastosowany wobec braku spełnienia przesłanek ustawowych wyrażonych art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie 6) art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie powinien mieć zastosowania, albowiem skarżący nie opuścił miejsca pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie pozostaje poza nim, ani też nie odmówił pełnienia służby czy wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, a tym samym żadna z przesłanek, o których mowa w ww. przepisie nie została spełniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej w całości oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli stosownie do powyższych założeń Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skutkowałoby jej uchyleniem . Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów administracji publicznej w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn.zm.), dalej przywoływanej jako "ustawa", zgodnie z którym, żołnierzowi zawodowemu który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, iż ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa kompleksowo zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej, przebieg tej służby, podstawowe uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy zawodowych, a także zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych. W art. 6 ustawodawca zawarł definicje legalne określeń istotnych w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, i tak oznaczają one odpowiednio: - stanowisko służbowe – usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: a) nazwą, b) stopniem etatowym, c) grupą uposażenia, d) korpusem osobowym, e) grupą osobową (ust. 1 pkt 3), - kadencja na stanowisku służbowym – okres pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym określony w decyzji personalnej wyznaczającej go na to stanowisko (ust. 1 pkt 12), - objęcie stanowiska służbowego – określony w rozkazie dowódcy jednostki wojskowej, dzień przystąpienia żołnierza zawodowego do wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku służbowym, na które żołnierz ten został wyznaczony decyzją uprawnionego organu (ust. 1 pkt 17). Zgodnie z przepisem art. 19 ustawy (rozdział 3 Przebieg zawodowej służby wojskowej), żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej (...), 2) w rezerwie kadrowej, 3) w dyspozycji. Kwestie uposażenia i innych należności pieniężnych uregulowane zostały w rozdziale 5 ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1, żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, zaś w myśl art. 72 ustawy uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (ust. 1), a z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie (ust. 2). Ponadto stosownie do treści art. 76 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z przepisem art. 78 ust. 3 ustawy żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe uposażenie zasadnicze w wysokości wynikającej z ust. 1 przysługuje od dnia objęcia tego stanowiska. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że prawo do uposażenia uzależnione jest od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego faktu istnienia stosunku służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1197/08). W myśl art. 74 ust. 1 ww. ustawy wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednocześnie w art. 104 ust. 1 ustawodawca zastrzegł, iż jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach tego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujących stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do odpowiedzi na pytanie czy w sprawie zaistniały, określone w art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przesłanki uzasadniające zawieszenie kpt. M.Ś. wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności, a jeżeli tak to czy organem właściwym do wydania w tej sprawie decyzji był dowódca Brygady [...] – generał brygady A.S.. W sprawie bezsporna pozostaje okoliczność, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. (pkt 160) Dowódca Wojsk Lądowych zwolnił kpt. M.Ś. z zajmowanego stanowiska służbowego w Brygadzie [...] i z dniem [...] stycznia 2009 r. wyznaczył go na stanowisko służbowe oficer sekcji ([...]), sekcja rozpoznawcza (S-2), sztab, dowództwo, Brygada [...] (...), ustalając okres kadencji od [...].01.2009 r. do [...].12.2011 r. Na skutek odwołania strony decyzją wydaną z upoważnienia Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kpa: uchylono zaskarżony rozkaz personalny Nr [...] (punkt 160) Dowódcy Wojsk Lądowych w części dotyczącej daty rozpoczęcia okresu kadencji i ustalono okres kadencji od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. a w pozostałym zakresie rozkaz utrzymano w mocy. Nie budzi wątpliwości, iż powyższa decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP jest decyzja ostateczną w administracyjnym toku instancji. Wiąże zatem ona zarówno organy administracji jak i stronę do czasu jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego (zasada trwałości decyzji ostatecznych art. 16 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), w trybach szczególnych postępowania. Podkreślenia wymaga, iż wbrew oczekiwaniom skarżącego, dopóki zarzucana przez niego "nieważność" decyzji ostatecznej nie zostanie stwierdzona we właściwym trybie ostateczną decyzją administracyjną, jest on mocą tej decyzji związany i winien ją wykonać. Z punktu widzenia praworządności i podporządkowania żołnierza zawodowego rozkazom przełożonych służbowych brak było uzasadnienia prawnego dla kontestowania przez skarżącego decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Dodatkowo należy podkreślić, iż z uwagi na szczególny charakter zawodowej służby wojskowej, ustawodawca sprawy wyznaczania, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji wyłączył także spod kognicji sądów administracyjnych (art. 8 ust 2 pkt 1 ustawy). Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, iż powyższa regulacja skutkowała odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi M.Ś. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe (postanowienie z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 590/09). Postanowienie to uzyskało przymiot prawomocności. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż na mocy powyższej decyzji skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe w Brygadzie [...] z dniem [...] marca 2009 r. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika również, iż rozkazem dziennym nr [...] (pkt 4/1) z dnia [...] marca 2009 r., zmienionym rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. (pkt 4/13) Dowódca Brygady [...] stwierdził przybycie kpt. M.Ś. z dowództwa Brygady [...] na okres kadencji na wskazanym stanowisku służbowym od [...].03.2009 r. do [...].12.2011 r. i zaliczył go do stanu ewidencyjnego oraz przyjął na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie z dniem [...] marca 2009 r. Jednocześnie na mocy powyższego rozkazu personalnego skarżący winien objąć obowiązki służbowe do dnia [...] marca 2009 r., a protokół objęcia stanowiska zdać do oficera sekcji S-1 sztabu brygady do dnia [...].03.2009 r. W tej sytuacji niezrozumiałe są wątpliwości skarżącego, co do okoliczności, iż z uwagi na zwolnienie go przez właściwy organ z uprzednio zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenie go do pełnienia zawodowej służby wojskowej w Brygadzie [...], w której stawił się [...] marca 2009 r. i został zaliczony do stanu ewidencyjnego, organem właściwym w sprawach jego uposażenia (w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy) stał się Dowódca Brygady [...]. Nie może budzić wątpliwości, iż na mocy decyzji Szefa Sztabu Generalnego nr [...] kpt. M.Ś. stał się żołnierzem wyznaczonym do pełnienia zawodowej służby wojskowej w Brygadzie [...], zatem jej dowódca stał się organem upoważnionym do ustalenia i oceny czy podjął on obowiązki wynikające z rozkazów personalnych i przystąpił faktycznie do pełnienia służby na wyznaczonym stanowisku (objęcie stanowiska służbowego), zgodnie z obowiązkami wynikającymi z powszechnie obowiązujących przepisów i pragmatyki zawodowej. Jak wskazano powyżej skarżący na podstawie rozkazu dziennego z [...] marca 2009 r. winien przede wszystkim objąć obowiązki służbowe do dnia [...] marca 2009 r. i w tym terminie zdać protokół objęcia stanowiska. Skarżący kwestionuje prawidłowość dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych co do odmowy wykonywania przez niego obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych. Twierdzi, iż nie odmówił wykonywania powyższych obowiązków i poleceń, a nawet wykonał szereg czynności zmierzających do objęcia wyznaczonego stanowiska służbowego co wynika z karty obiegowej objęcia stanowiska służbowego. Skarżący zarzuca organom naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydanie orzeczenia w oparciu tylko o część materiału dowodowego. W ocenie Sądu powyższe zarzuty są nieuzasadnione, skarżący prowadzi jedynie polemikę z wywodami zaskarżonej decyzji. Nie powołał żadnego dowodu, którego organ nie poddałby ocenie, a który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu bezzasadne są w szczególności te zarzuty skargi, które w różnych aspektach zmierzają w istocie do negowania przez skarżącego jego obowiązku wykonania rozkazu personalnego, na mocy którego został wyznaczony na stanowisko służbowe w Brygadzie [...]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż zarówno w dacie orzekania organu pierwszej instancji, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji kpt. M.Ś. uchylał się faktycznie od wykonania kwestionowanego przez siebie rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z [...] grudnia 2008 r. zmienionego decyzją nr [...] Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2009 r., który uważał za nieważny. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem sprawy fakt, iż skarżący poprzez wypowiedzi kierowane do przełożonych oraz zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do rozpoczęcia pełnienia służby na wyznaczonym stanowisku odmówił w istocie pełnienia służby na danym stanowisku w Brygadzie [...] (notatka służbowa z [...] marca 2009 r. podpisana przez skarżącego, szefa sztabu brygady, szefa sekcji s-1, szefa sekcji S-2 oraz dowódcę jednostki wojskowej oraz treść spójnych, logicznych zeznań świadków z dnia [...] lipca 2009 r. tj. mjr A.W., mjr W.G., ppłk Z.Ś.). Jak wskazano wyżej zgodnie z przepisem art. 19 ustawy pełnienie zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego może przybierać zasadniczo trojaką formę: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, 2) w rezerwie kadrowej, 3) w dyspozycji. Żołnierze zawodowi pełnią zawodową służbę wojskową dla dobra Rzeczypospolitej Polskiej. Służba ta wymaga zdyscyplinowania, lojalności i poświęcenia (art. 3 ust. 2). Ustawodawca nie przewiduje, czego zdaje się niezauważać skarżący, swobodnego wyboru przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego i jednostki wojskowej, w której chce on pełnić zawodową służbę wojskową. Wyznaczenie konkretnego żołnierza na stanowisko służbowe związane jest między innymi z potrzebami Sił Zbrojnych. W świetle wykładni celowościowej cytowanych wcześniej przepisów nie może również budzić wątpliwości, iż żołnierz zawodowy, wyznaczony decyzją uprawnionego organu na konkretne stanowisko służbowe, wobec którego dowódca jednostki wojskowej w rozkazie określił dzień w którym obowiązany był on objąć stanowisko służbowe, a żołnierz a sposób dobrowolny i zamierzony nie przystąpił do wykonywania obowiązków służbowych na tym stanowisku, nie pełni zawodowej służby wojskowej, w rozumieniu art. 19. Sama obecność na terenie jednostki wojskowej nie może w tej sytuacji oznaczać pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wyżej wskazano, iż przepisy przedmiotowej ustawy uzależniają prawo żołnierza zawodowego do uposażenia od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego pozostawania w służbie. W sytuacji zatem, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie żołnierz zawodowy odmówił wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego w Brygadzie [...] i wykonywania poleceń służbowych, na podstawie art. 93 ust. 1 u stawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi temu zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Podkreślenia wymaga, iż decyzja w tym zakresie nie zależy od uznania dowódcy jednostki, lecz jest decyzją tzw. związaną, na co wskazuje zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "zawiesza się". Nie można bowiem byłoby zaakceptować, aby w sytuacjach określonych w art. 93 ust. 1, pomimo rzeczywistego zaniechania pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierzowi nadal wypłacano uposażenie i inne należności pieniężne. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można pominąć także negatywnego wpływu takiej nagannej postawy żołnierza zawodowego na innych żołnierzy w danej sekcji, co słusznie podkreślił organ odwoławczy. Zdaniem Sądu interesem społecznym jest, aby żołnierz zawodowy, którego uposażenie wypłacane jest ze środków publicznych pochodzących z podatków obywateli, pełnił służbę, a w przypadku gdy bezzasadnie odmawia pełnienia zawodowej służby wojskowej lub obowiązków z niej wynikających, uposażenia takiego nie otrzymał. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, rozstrzygnięcie Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] (pkt 4) oraz utrzymująca je w mocy decyzja organu wyższego stopnia – Dowódcy Jednostki wojskowej nr [...] Nr [...] z [...] września 2009 r. odpowiadają przepisom prawa materialnego. Nadto dokonując oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego pod kątem zgodności z normami postępowania administracyjnego, Sąd uznał, iż stwierdzone naruszenia przepisów proceduralnych, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, które wszakże należało uznać za merytorycznie zasadne i zgodne z porządkiem prawnym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w szczególności zasadne okazały się te zarzuty skargi, które dotyczyły i treści decyzji (rozkazu personalnego) organu pierwszej instancji, która w istocie nie odpowiada wymogom przepisu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozkaz personalny z [...] kwietnia 2009 r., zawierał nader lakoniczne uzasadnienie jego podjęcie tj. wskazywał, iż podstawę zawieszania wypłaty uposażenia stanowiło niewykonanie przez skarżącego prawomocnej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] oraz odmowa wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego, wykonywania poleceń służbowych, jednakże z pewnością nie można tego ocenić jako wystarczające w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Rozkaz nie zawierał także pouczenia co do możliwości i sposobu jego zaskarżenia. Organ odwoławczy na mocy art.136 Kpa był uprawniony do samodzielnej oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji i przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co uczynił a swe ustalenia uwzględnił przy rozstrzyganiu merytorycznym sprawy w jej całokształcie. Odnosząc się do zarzutu naruszania przez organ drugiej instancji art. 107 § 3 Kpa nie można stwierdzić, iżby uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji tylko z tego powodu, że organ nie odniósł się do żądania wstrzymania wykonania rozkazu dziennego, aczkolwiek ten brak stanowił uchybienie. Z kolei podkreślana przez stronę skarżącą kwestia nieważności decyzji – rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych oraz decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, w dacie orzekania nie została stwierdzona przez właściwy organ w trybie administracyjnym i nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zatem organ nie był obligowany do jej rozważania w uzasadnieniu decyzji o zawieszeniu wypłaty uposażenia. Nadto podkreślenia wymaga, iż zaskarżoną decyzją został utrzymany w mocy rozkaz dzienny nr [...] Dowódcy Brygady [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. (doręczony tego samego dnia) mocą którego zawieszono skarżącemu wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności. Termin ten nie został w rozkazie określony konkretną datą, a treść rozstrzygnięcia odpowiada dyspozycji art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Rozkaz personalny nie został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności. Z tych powodów kwestia ewentualnego wykonywania rozkazu w tym sposobu ustalenia konkretnego terminu, od którego zawieszona winna być na jego podstawie wypłata uposażenia, pozostaje poza zakresem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, rozstrzygnięcie jej przez Sąd byłoby przedwczesne i niedopuszczalne z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy. W zaistniałej sytuacji odrębną kwestią pozostaje ocena legalności decyzji o zawieszeniu wypłaty uposażenia, zgodnej z dyspozycją przepisu - od najbliższego terminu płatności (odmienne określenie terminu byłoby sprzeczne z ustawą). W dacie wydawania rozkazu personalnego organ nie posiadał wiedzy co do jego ewentualnego zaskarżenia odwołaniem, czy skargą do sądu administracyjnego. Ewentualne spory pomiędzy skarżącym a organem co do należnego uposażenia i sposobu ustalenia określenia ustawowego "od najbliższego terminu płatności", czy też ewentualnych roszczeń z tym związanych, winny podlegać rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu. Przy czym na marginesie nadmienić należy, iż z uwagi na specyfikę przedmiotowej instytucji, rozważanie wymagało będzie to zagadnienie w kontekście rozróżnienia skutku materialnoprawnego (celem przepisu jest wstrzymanie wypłaty uposażenia od najbliższego terminu płatności - decyzji właściwego organu) oraz eksponowanej przez skarżącego wykonalności decyzji w znaczeniu procesowym. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a jednocześnie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynika sprawy (vide art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Wobec oddalenia skargi, zgodnie z przepisem art. 200 a contrario ww. ustawy, stronie skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.