II SA/Gd 81/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody z dnia 10 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz rozbudowę oraz zatwierdzenie projektu zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 sierpnia 2008r. nr [...], 2. określa, ze decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. B. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta decyzją z dnia 8 sierpnia 2008r. zmienił ostateczną decyzję własną z dnia 25 kwietnia 2005r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. 35a w S. w zakresie określonym w projekcie zamiennym dołączonym do wniosku inwestora, zatwierdził projekt zamienny i udzielił A. J. pozwolenia na budowę w zakresie przewidzianym projektem zamiennym z jednoczesnym stwierdzeniem, że pozostałe ustalenia i warunki zawarte w decyzjach z dnia 24 kwietnia 2005r. i 13 września 2007r. pozostają bez zmian. Decyzja została wydana na podstawie art. 155 Kpa oraz art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku sprawdzenia wniosku wraz ze wszystkimi dołączonymi dokumentami i opracowaniami projektowymi stwierdził, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi dla przedmiotowej działki ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnioskodawca oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a autorzy projektu przedstawili dokumenty stanowiące o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odwołanie od decyzji złożyli W. B. oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. 35 w S. Decyzją z dnia 10 grudnia 2008r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 sierpnia 2008r. zmieniającą decyzję z dnia 25 kwietnia 2005r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. 35a w S. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 30 sierpnia 2004r. E. i T. G. złożyli w Urzędzie Miasta wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w S. przy ul. P. 35a na działce nr [...]. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2005r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i T. G. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego na terenie położonym przy ul. P. 35a w S., działka nr [...]. Decyzją z dnia 13 września 2007r. Prezydent Miasta przepisał pozwolenie na budowę na A. J. W dniu 4 czerwca 2008r. A. J. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu zmiennego dla budynku zawierającego trzy mieszkania. Organ II instancji stwierdził, że na wniosek autora projektu zamiennego wyłączył A. K. - Kierownika Oddziału Gospodarki Przestrzennej i Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury . Urzędu Wojewódzkiego od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 8 sierpnia 2008r. Zgodnie z treścią przepisu z art.36a ust.1 ustawy Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W myśl ust.3 w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art.32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Wydanie przez organ I instancji pozwolenia na budowę poprzedzone jest dokonaną w oparciu o przepis art.32 ust.4 i art.35 ust.1 ustawy Prawo budowlane oceną poprawności złożonego wniosku, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej pod kątem m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności projektu budowlanego posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania projektu przez osoby uprawnione. Przedmiotowy budynek mieszkalny leży na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami Haffnera, Goyki, Cejnowy, Powstańców Warszawy i Morską w mieście S. zatwierdzonym Uchwałą nr XXXVI/622/200 Rady Miasta z dnia 27 kwietnia 2006r. Położony jest w obszarze zakwalifikowanym na karcie terenu pod numerem 05 stanowiącej tereny U/M – zabudowy usługowej z dopuszczeniem lokali mieszkalnych powyżej parteru budynku z wyjątkiem budynku przy ul. P. 35a dla którego dopuszcza się lokalizację mieszkań w całym budynku. Ustalenia planu dla przedmiotowego budynku w punkcie 6.1b oraz w 7.1f przewidują rekompozycję lub likwidację budynku przy ul. P. 35a. Miejscowy plan w § 14 wyjaśnia pojęcie użyte w planie. Zgodnie z pkt. 1.9 rekompozycja jest to zmiana formy zespołu lub budynku (kompozycji elewacji i/lub detalu, materiałów, formy dachu) z dostosowaniem do ustaleń zawartych w planie. Organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia, przedłożony projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane. W szczególności podkreślił, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor dołączył do wniosku opracowany przez osoby uprawnione i stosownie uzgodniony projekt budowlany. Nie można było więc odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do odwołań organ wyjaśnił, że zapis planu w karcie terenu 05 pkt 4 uznaje istniejący sposób zagospodarowania (istniejącą zabudowę) za zgodny z planem. W związku z tym uznał za pozbawione podstaw zarzuty dotyczące przekroczonej powierzchni zabudowy, zbyt małej powierzchni biologicznie czynnej i o zabudowie na granicy działki. Przedmiotowy budynek zrealizowany wiele lat temu zlokalizowany został na granicach działek i posiada otwory okienne. W ścianach zewnętrznych umieszczono jedynie otwory naświetlające (luksfery). Jednocześnie organ stwierdził, że zawarte w planie ustalenia dotyczą nowoprojektowanych obiektów. Organ uznał że zastrzeżenia dotyczące decyzji Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 4 czerwca 2008r. nie są przedmiotem tego postępowania. Wojewoda Pomorski stwierdził nadto, że projekt budowlany zamienny nie zmienia istniejącego i zrealizowanego obrysu budynku. Zmiana kształtu dachu i detali zewnętrznych wpływa na poprawę estetyki otoczenia, co podkreśla uzgodnienie z Konserwatorem Zabytków, a jednocześnie nie narusza zasad zawartych w projekcie podstawowym realizowanym obecnie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. B. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 36 a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w ocenie skarżącego projekt nie jest zgodny z tym planem. Nadto zarzucił naruszenie art. 35 ust.1 pkt 3 i art. 39 ust. 3 prawa budowlanego spowodowany brakiem postanowienia wojewódzkiego konserwatora zabytków zawierającego opinię dotyczącą zamierzonej inwestycji. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnicząca w postępowaniu Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. 35 w S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji z uwagi na sporządzenie projektu budowlanego przez A. K. - Kierownika Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego, które to uzasadniało wyłączenie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja dotycząca zmiany pozwolenia na budowę. Art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., nr 156, poz.1118 ze zm.) stanowi, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (ust. 3). Z art. 35 ust.1 tej ustawy wynika w szczególności, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei z art. 35 ust. 4 wynika, ze w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pierwotne pozwolenie na budowę z dnia 25 kwietnia 2005r. dotyczyło przebudowy i rozbudowy parterowego domu jednorodzinnego. Zostało ono wydane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 czerwca 2002r. ustalającej warunki zabudowy. W dniu 10 sierpnia 2006r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami Haffnera, Goyki, Ceynowy, Powstańców Warszawy i Morską w mieście S. uchwalony przez Radę Miasta uchwałą Nr XXXVI/622/2006 z dnia 27 kwietnia 2006r. Plan ten nie miał żadnego wpływu na decyzję z dnia 25 kwietnia 2005r. udzielającą pozwolenia na budowę i kształt realizowanego zmierzenia inwestycyjnego. W oparciu o tą decyzję inwestor mógł bowiem w dalszym ciągu realizować budowę w zakresie wynikającym z zatwierdzonego nią projektu budowlanego. Pozwolenie na budowę zostało przepisane na nowego inwestora, który następnie wniósł o zmianę tej decyzji i udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z zamiennym projektem, tj. wielomieszkaniowego budynku z poddaszem użytkowym zamiast parterowego domu jednorodzinnego. W tej sytuacji organ orzekający w sprawie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę winien był dokonać oceny zgodności projektu budowlanego zmiennego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że realizacja inwestycji polegającej na budowie parterowego budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, zawierającego trzy lokale mieszkalne jest co do zasady zgodna ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan przewiduje bowiem na przedmiotowym terenie wysokość od 3 do 4 kondygnacji nadziemnych oraz jako funkcję zabudowę usługową z dopuszczeniem lokali mieszkalnych powyżej parteru budynku, z wyjątkiem budynku przy ul. P. 35a, dla którego dopuszcza się lokalizację mieszkań w całym budynku. Nadto w odniesieniu do tego konkretnego budynku przy ul. P. 35a plan przewiduje rekompozycję lub likwidację. W ocenie Sądu taki zapis w planie oznacza, że do właściciela przedmiotowego budynku należy wybór czy zostanie on poddany rekompozycji czy też zlikwidowany. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tej sytuacji sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości zależy wyłącznie od woli właściciela. Skoro zatem właściciel zdecydował się na rekompozycję, która oznacza zmianę formy zespołu lub budynku (kompozycji elewacji i/lub detalu, materiałów, formy dachu) z dostosowaniem do ustaleń zawartych w planie, to zamierzenie takie jest co do zasady zgodne z treścią obowiązującego planu. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią przedmiotowego planu za zgodne z planem uznano istniejące przeznaczenie lub sposób zagospodarowania, tj. istniejącą zabudowę z wykluczeniem substandardowej zabudowy gospodarczej i garażowej lub zabudowy wskazanej do usunięcia. W ocenie Sądu rozstrzygając sprawę organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w sposób należyty. I tak organ odwoławczy stwierdzając, że miejscowy plan uznaje istniejącą zabudowę za zgodną z tymże planem, uznał za pozbawione podstaw zarzuty dotyczące przekroczonej powierzchni zabudowy, zbyt małej powierzchni biologicznie czynnej oraz realizacji zabudowy na granicy działek. Jednocześnie organ stwierdził, że zawarte w planie ustalenia dotyczą nowoprojektowanych obiektów. Istotnie ustalenia przedmiotowego planu dotyczące powierzchni biologicznie czynnej, która powinna wynosić nie mniej niż 50%, a nawet zalecane jest zwiększenie do 60%, mogą mieć zastosowanie wyłącznie do inwestycji realizowanych na podstawie tego planu. W odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego objętego zamiennym projektem budowlanym powyższy wymóg nie miałby zastosowania jedynie w sytuacji, gdyby zmiana nie pociągała za sobą zmiany projektu zagospodarowania działki w stosunku do zakresu wynikającego z pierwotnego pozwolenia na budowę. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że projekt zamienny nie zmienia istniejącego i zrealizowanego obrysu budynku. Z treści pierwotnego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działki nr 122/2 wynosi 275 m2, powierzchnia zabudowy 149,64 m2, natomiast powierzchnia biologicznie czynna 125,36 m2, co stanowi 45%. Wielkość taka odpowiada treści decyzji o warunkach zabudowy przewidującej 40 % powierzchni biologicznie czynnej. Z zamiennego projektu budowlanego wynika natomiast, że powierzchnia działki nr 122/2 wynosi 234 m2, powierzchnia zabudowy 151,67 m2, natomiast powierzchnia terenów biologicznie czynnych 82 m2, co stanowi 35%. Powyższe okoliczności nie zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie wyjaśnione. W tej zaś sytuacji stwierdzenie, że nie uległa zmianie powierzchnia zabudowy pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W ocenie Sądu nie jest natomiast zasadny podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego polegający na braku opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Stosownie natomiast do treści ust. 3 tego artykułu w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenie znajdującym się w obszarze zabytkowym, tj. zespole urbanistyczno-krajobrazowym miasta S., który został wpisany do rejestru zabytków pod nr 771 (obecnie 936) decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia 12 lutego 1979r. W tej sytuacji wymagane było uzyskanie przez inwestora pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Inwestor uzyskał takie pozwolenie, jako że do projektu budowlanego dołączona została decyzja Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 4 czerwca 2008r., wydana na podstawie art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego oraz porozumienia Wojewody Pomorskiego i Gminy Miasta w sprawie prowadzenia spraw z zakresu właściwości Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku przez Gminę Miasta. W decyzji tej zawarte jest pozwolenie na zmianę kolorystyki elewacji i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego w Sopocie przy ul. P. 35a zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w projekcie budowlanym zamiennym z marca 2008r. Wskazać nadto należy, że w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stwierdzono, że przedłożony przez inwestora zamienny projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że zamienny projekt budowlany uzyskał jedynie pozwolenie zawarte w decyzji Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 4 czerwca 2008r. Brak jest natomiast jakichkolwiek innych uzgodnień tego projektu. W szczególności wskazać należy, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej i Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2003 r. w sprawie określenia minimalnej i maksymalnej szerokości pasa technicznego i ochronnego oraz sposobu wyznaczania ich granic, teren objęty opracowaniem planu znajduje się w przeważającej części w obszarze pasa nadbrzeżnego brzegu morskiego. Granica pasa ochronnego przebiega północną linią rozgraniczającą ulicy Morskiej oznaczonej symbolem 17.KD-D oraz wschodnią linią rozgraniczającą ulicy Haffnera oznaczonej symbolem 15.KD-Z. Wszystkie zmiany sposobu użytkowania i zagospodarowania terenu położonego w obrębie pasa nadbrzeżnego brzegu morskiego należy uzgodnić z właściwym terytorialnie organem administracji morskiej. Art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej ( j.t. Dz.U. z 2003r., nr 153, poz.1502 ze zm.) stanowi, że pozwolenia wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Z treści planu wynika, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenie pasa ochronnego. Zamienny projekt budowlany nie został natomiast uzgodniony z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego nie posiadającego wymaganych uzgodnień narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zwrócić uwagę należy, że błędnie organ I instancji przywołał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 155 Kpa, który to nie ma zastosowania do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawę do wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę stanowić powinien wyłącznie art. 36 a ust. 1 Prawo budowlane, będący przepisem szczególnym w rozumieniu art. 163 Kpa. W ocenie Sądu prawidłowo został wyłączony od rozpatrzenia niniejszej sprawy w postępowaniu odwoławczym autor projektu budowlanego A. K. pełniący funkcję Kierownika Oddziału Gospodarki Przestrzennej i Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego. Wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania brak było natomiast podstaw, aby z tego powodu w niniejszej sprawy podlegał wyłączeniu organ I instancji na podstawie art. 25 ust. 2 Kpa. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit a i c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.