II SAB/Bd 20/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie rozbiórki podziemnych części zbiornika na nieczystości płynne postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 marca 2010 r. A. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność organów nadzoru budowlanego polegającą na niedoprowadzeniu w drodze postępowania egzekucyjnego do wykonania obowiązku rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe zrealizowanego na działce nr [...] w K. K. gm. B. B., orzeczonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] lipca 1998 r., [...], która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody B. z dnia [...] sierpnia 1998 r., [...]. Ponieważ A. R. nie wskazał w sposób jednoznaczny, czy skarży bezczynność organu nadzoru budowlanego I, czy też II instancji, pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie organu, którego bezczynności dotyczy skarga. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wyjaśnił, iż jego skarga dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.. Następnie wezwano A. R. do wykazania, że przed wniesieniem skargi występował do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.. W odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie skarżący stwierdził, iż pismem z dnia 23 listopada 2009 r. wystąpił do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. ze skargą na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., przesyłając jednocześnie Sądowi kserokopię tego pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do przepisu § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skarga wniesiona pomimo wcześniejszego niewyczerpania dostępnych środków zaskarżenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w drodze postanowienia sądu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie warunkiem skutecznego wniesienia do tutejszego Sądu skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., polegającą na niedoprowadzeniu w drodze postępowania egzekucyjnego do wykonania obowiązku rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe zrealizowanego na działce nr [...] w K. K. gm. B. B., było uprzednie wniesienie przez skarżącego skargi do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., przewidzianej w art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a." Zgodnie z tym przepisem na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Skargę tę rozpatruje organ wyższego stopnia wydając stosowne postanowienie, zaś na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z powołanej powyżej regulacji jasno wynika, iż poza organem administracji publicznej, zainteresowanym wykonaniem obowiązku, skargę na bezczynność wierzyciela może wnieść jedynie taki podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. W związku z tym w piśmie stanowiącym skargę wnoszoną w trybie art. 6 § 1a u.p.e.a. należy wyjaśnić, na czym polega naruszenie interesu prawnego bądź faktycznego w związku z niedoprowadzeniem przez wierzyciela do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Tymczasem z treści pisma z dnia 23 listopada 2009 r., skierowanego przez A. R. do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., nie wynika w ocenie Sądu, by była to skarga na bezczynność, w której wskazano na czym polega naruszenie interesu prawnego lub faktycznego w rozumieniu art. 6 § 1a u.p.e.a. w piśmie tym skarżący w sposób ogólny skarży działalność organu w sprawie wykonywania jego zadań, wskazując, że sąsiedzi samowolnie rozbudowali inne obiekty, zbiornik na nieczystości nie został rozebrany, decyzja o warunkach zabudowy jest wadliwa, fałszowano dokumenty dotyczące niewykonania obowiązku rozbiórki. Skarga na działalność organu regulowana jest innymi przepisami. Z uwagi na powyższe pisma z dnia 23 listopada 2009 r. nie sposób uznać za skargę wniesioną w trybie art. 6 § 1a u.p.e.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż A. R. nie wyczerpał przed wniesieniem rozpoznawanej skargi środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu przed właściwymi w sprawie organami egzekucyjnymi. Tym samym należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić wniesioną przez niego skargę.