I OZ 611/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 678/22 o odrzuceniu skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 października 2021 r. nr SKO.41/2216/OS/2021 w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 5 października 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 678/22, odrzucił skargę J. C. (dalej zwanej "skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 4 października 2021 r. nr SKO.41/2216/OS/2021 w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 4 października 2021 r. nr SKO.41/2216/OS/2021 została doręczona skarżącej 12 października 2021 r., zatem termin do złożenia skargi upływał 11 listopada 2021 r. Natomiast skarga na powyższą decyzję została złożona przez skarżącą 19 listopada 2021 r. Wprawdzie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. Sąd I instancji odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi, a żadna ze stron postępowania nie wniosła w ustawowym terminie zażalenia na to postanowienie. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a."), jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że pobrane świadczenie na córkę przekazała w całości swojej mamie, która sprawuje pieczę zastępczą nad jej córką. W związku z powyższym żądanie zwrotu świadczenia, które przekazała osobie uprawnionej do jego posiadania, jest bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie tego terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi została doręczona skarżącej w dniu 12 października 2021 r., zatem ustawowy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 11 listopada 2021 r. Jednakże zauważenia wymaga (co uszło uwadze Sądowi I instancji), że ostatni dzień terminu wypadał w dzień ustawowo wolny od pracy, dlatego też z uwagi na brzmienie art. 83 § 2 P.p.s.a., który nakazuje przesunięcie ostatniego dnia terminu przypadającego na sobotę lub dzień wolny od pracy na następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie był 12 listopada 2021 r. Skarga została natomiast wniesiona 19 listopada 2021 r., a wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia został prawomocnie oddalony postanowieniem z 10 sierpnia 2022 r. W tak ustalonym stanie sprawy stwierdzić należało, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Odnosząc się natomiast do wskazanych w zażaleniu argumentów podnieść należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny badał jedynie, czy przepisy, na podstawie których oparto rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Nie oceniał natomiast legalności zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji argumenty zażalenia pozostają bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.