III SA/Wa 97/09

SENTENCJA Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie UZASADNIENIE Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, wnioskowanym przez stronę, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. D. sp. z o.o. złożył, na formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Spółka wskazała w uzasadnieniu, że nie posiada żadnych środków finansowych, zawiesiła działalność wydawniczą i wycofała się z obrotu paliwami. Referendarz sądowy zaznacza, że prawo pomocy zostało skarżącemu przyznane prawomocnym postanowieniem z 26 października 2009 r., czego następstwem jest tak zwolnienie od kosztów sądowych, jak działanie pełnomocnika (doradcy podatkowego) w sprawie. Zwolnienie od kosztów przysługujące skarżącemu na podstawie prawomocnego postanowienia o przyznaniu mu prawa pomocy rozciąga się na całe postępowanie przed sądem administracyjnym, wyłączając obowiązek uiszczenia przez strony skarżącej wpisu sądowego od skargi, (podobnie: postanowienie z 12 września 2007 r. II OSK 1161/07, postanowienie NSA z 19 lipca 2007 r. I OZ 550/07) Prawo pomocy, zgodnie z treścią art. 243 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej u.p.p.s.a.), może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, a przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje również postępowanie egzekucyjne. Przyznanie prawa pomocy wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała (art. 251 u.p.p.s.a.), albo może być przez Sąd cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć (art. 249 u.p.p.s.a.). Zdaniem referendarza sądowego, z treści przytoczonych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, iż prawo pomocy przyznane przez Sąd rozciąga się na pełen tok postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem zarówno na postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także na postępowanie egzekucyjne. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny, w dniu 2 grudnia 2010 r. II GPS 2/10 podjął uchwałę, zgodnie z którą, "prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie." Stąd, nie można było w sprawie zwolnić strony skarżącej – po raz drugi – od kosztów sądowych, jak też ustanowić doradcy podatkowego, ponieważ obowiązek zapłaty kosztów nie ciąży na stronie skarżącej, a nadto reprezentuje ją profesjonalny pełnomocnik. Co więcej, strona skarżąca nie wskazała w treści wniosku żadnych powodów, które uzasadniały by powtórne rozstrzygnięcie we wskazanej materii. Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 245 § 1 § 2 i § 3, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. zadecydował, jak w sentencji.