II SA/Op 501/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...] nr [...] , działając na podstawie art. 10 ust.7, art. 71 ust.1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Krapkowickiego z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania K. S. statusu bezrobotnego z dniem 4 sierpnia 2010 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 4 stycznia 2010 r. K. S. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w K.. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] , Starosta Krapkowicki nie uznał skarżącego za osobę bezrobotną z uwagi na posiadanie prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W wyniku tego rozstrzygnięcia skarżący zwrócił się w dniu 9 lutego 2010 r. do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w O. o wstrzymanie wypłaty renty rodzinnej na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r., uzasadniając swój wniosek negatywnym stanowiskiem Starosty Krapkowickiego w sprawie statusu bezrobotnego. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w O. odmówiła skarżącemu wstrzymania wypłaty renty rodzinnej i przekazała sprawę na drogę postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt [...] , Sąd Okręgowy V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił decyzję KRUS-u i ustalił, że prawo do renty rodzinnej K. S. po zmarłej żonie T. S. ustało z dniem 1 lutego 2010 r. Orzeczenie Sądu stało się prawomocne z dniem 28 lipca 2010 r. W tym stanie sprawy, K. S. ponownie zarejestrował się w dniu 4 sierpnia 2010 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Krapkowicki, działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, ust. 2 i ust. 7 oraz art. 71 ust.1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz.415 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej z dniem rejestracji, lecz bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organu pierwszej instancji wskazał, że skarżący spełniał warunki art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, natomiast nie spełniał wymaganej przesłanki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie bowiem z art. 71 ust.1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...). Następnie organ podał, że ustalenia organu wykazały, iż w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 3 lutego 2009 r. do dnia 3 sierpnia 2010 r., K. S. był zatrudniony od dnia 3 lutego 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., w pełnym wymiarze czasu. Następnie przyjął, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku podlegał okres zatrudnienia we wskazanej firmie od dnia 3 lutego 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w wymiarze 332 dni. W konsekwencji uznał, że K. S. nie spełnił warunku wymaganego do nabycia prawa do zasiłku, gdyż nie udokumentował okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego co najmniej 365 dni zatrudnienia. Od tej decyzji odwołał się K. S., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że niespełnienie wymogu dotyczącego zatrudnienia nastąpiło z powodu prowadzonego postępowania przez KRUS, a następnie przez Sąd Okręgowy w O., zaś rejestracji dokonał zaraz po uprawomocnieniu się wyroku sądowego w dniu 28 lipca 2010 r. Wskazaną na wstępie decyzją, Wojewoda Opolski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielił ustalenia faktyczne i prawne Starosty Krapkowickiego. Odnosząc się do argumentacji odwołania Wojewoda Opolski stwierdził, że brak było podstaw do zaliczenia do wymaganego, w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, okresu zatrudnienia czasu oczekiwania na zakończenie postępowania sądowego. Dodał, że K. S. nie składał odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 2 lutego 2010 r., jak również nie dokonał rejestracji po wydaniu wyroku przez Sąd, przed jego uprawomocnieniem, co ewentualnie mogłoby skutkować zawieszeniem postępowania w sprawie przyznania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. W konsekwencji, przerwa miedzy kolejnymi rejestracjami doprowadziła do "skrócenia" okresu zatrudnienia w okresie 18 miesięcy przed ostatnią rejestracją. Na koniec Wojewoda Opolski odnotował, że organy administracji publicznej nie mają podstaw prawnych do uwzględniania szczególnych sytuacji w jakich znalazła się strona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wskazał, że winę za odmowę prawa do zasiłku ponosi Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w O., gdyż nie uwzględniła jego wniosku. Dopiero prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w O., który otrzymał w dniu 1 sierpnia 2010 r., pozwolił skarżącemu na ponowne zarejestrowanie się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Stwierdził, że od dnia 1 sierpnia 2010 r. nie ma środków na życie, odmówiono mu zasiłku dla bezrobotnych. Nadto KRUS domaga się zwrotu renty rodzinnej za okres od 1 lutego 2010 r. do 31 lipca 2010 r. twierdząc, iż z dniem 1 lutego 2010 r. nabył prawo do świadczenia przedemerytalnego, co jest nieprawdą. Skarżący zaakcentował, że przepracował 42 lata, a rozstrzygnięcie Wojewody waży o losie całego jego przyszłego życia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, ekonomicznej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 8 września 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krapkowickiego z dnia 17 sierpnia 2010 r., uznającą K. S. za osobę bezrobotną i odmawiającą jemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, odpowiadają przepisom prawa. Rozważania w zakresie dokonanej przez tut. Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od wskazania, iż materialną podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą). Definicja osoby bezrobotnej określona została w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez wskazanie obiektywnych kryteriów, od których ustawodawca uzależnił uznanie statusu bezrobotnego. Dostrzec jednak trzeba, iż uzyskanie statusu osoby bezrobotnej nie przesądza o prawie do przysługującego bezrobotnym zasiłku. Jak stanowi bowiem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przy tym okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, jak np: okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej, albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia (art. 71 ust. 2 pkt 3). Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy, biorąc pod uwagę treść art. 71 ust. 1 ustawy, przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, czego domaga się skarżący. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że skarżący zarejestrował się w się 4 sierpnia 2010 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna, stąd nabył status osoby bezrobotnej z dniem rejestracji, lecz bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w ww. dniu nie spełnił warunku przewidzianego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, gdyż w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, czyli od 3 lutego 2009 r. do 3 sierpnia grudnia 2010 r., udokumentował jedynie 332 dni pracy w firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Organy zasadnie przyjęły, że jest to okres pracy od dnia 3 lutego 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. W ocenie Sądu, przedstawione ustalenia organów należy uznać za prawidłowe. Niewątpliwie skarżący udokumentował w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania jedynie 332 dni, zamiast wymaganych co najmniej 365 dni zatrudnienia. Tymczasem zgodnie z zacytowanym powyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a wymienionej ustawy zasiłek dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony. Skoro w przypadku skarżącego warunek wskazanego zatrudnienia nie został spełniony uznać należało, że K. S. zasiłek ten nie przysługuje. W tym miejscu wyraźnie jeszcze raz podkreślić trzeba, w świetle obowiązujących przepisów cyt. ustawy, że do wymaganego okresu 365 dni zatrudnienia można zaliczyć tylko ten okres, który został enumeratywnie wyliczony w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. od a do i. Natomiast za równorzędne z zatrudnieniem (pracą) można uznać tylko okresy wymienione w ust. 2 art. 71 ustawy. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze K. S. stwierdzić należy, że czasu oczekiwania na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o stwierdzenie ustania prawa do renty rodzinnej nie można zakwalifikować do okresu równorzędnego wykonywaniu pracy, a tym samym uznać za okres, który można byłoby uwzględnić jako okres uprawniający do przyznania zasiłku dla bezrobotnego. Również racje słusznościowe i ekonomiczne skarżącego nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji z powodu omówionego na wstępie uzasadnienia. Biorąc pod uwagę powyższe, organy trafnie wskazały, że w przypadku skarżącego nie została spełniona ustawowa przesłanka, która pozwalałyby na przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Skoro zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa, to należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzec jak w sentencji.