IV SA/Wa 2491/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: asesor WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. i R. T. na pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia własności nieruchomości postanawia: - odrzucić skargę UZASADNIENIE W piśmie z dnia 23 października 2007 r. M. T. i R. T., działający w ramach spółki cywilnej M. w K., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...], zarzucając naruszenie art. 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne, poprzez przyjęcie i ustalenie, że działki gruntu o wskazanych w skardze numerach ewidencyjnych wykazane są w ewidencji gruntów i budynków jako własność publiczna i nie podlegają obrotowi publicznoprawnemu, naruszenie art. 13 ust. 1-3 ustawy prawo wodne, poprzez stwierdzenie, że użytkowanie obwodu rybackiego przez O. w O. bez ograniczeń korzystania z wód tego obwodu oraz bez konieczności porozumienia z właścicielami gruntów położonych w granicach tego obwodu rybackiego w sprawie prowadzenia swojej działalności jest niczym nieograniczone, naruszenie art. 64 ust. 1 i 2 ustawy prawo wodne w zakresie zobowiązania uprawnionych do ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją, konserwacją i remontami zbiornika wodnego, pomimo zgłoszonego żądania w tym zakresie i nie przekazania sprawy organowi właściwemu, naruszenie art. 65 §1 kpa, poprzez nie przekazanie podania skarżących odnośnie utworzenia obrębu hodowlanego w ramach obwodu rybackiego organowi rybackiemu. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów. Ponadto, według art. 3 §3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżone pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] października 2007 r. nie stanowi jednego z aktów wymienionych powyżej. W szczególności nie stanowi ono decyzji administracyjnej, jak wskazują skarżący, ponieważ mimo podpisania go przez osobę wykonującą także funkcję organu administracji z zakresu gospodarowania wodami, nie zawiera stanowczych rozstrzygnięć, lecz informacje z zakresu poruszonego w piśmie skarżących z dnia 27 czerwca 2007 r., w którym przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze zm.), nie przewidują władczego działania tego organu w formie decyzji administracyjnej. Do uznania danego aktu za decyzję administracyjną nie wystarczy bowiem stwierdzenie, iż posiada on zewnętrzne cechy takiego aktu, jak wskazanie organu wydającego i podpisanie go w imieniu tego organu, nawet bez nazwania tego aktu mianem decyzji, lecz niezbędne jest także ustalenie, czy problematyka objęta tym aktem przewidziana została w obowiązującym prawie do rozstrzygania w formie decyzji administracyjnej, bądź też władczego rozstrzygania przez dany organ, jako sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej. W żadnym jednak ze wskazanych przez skarżących przepisów ustawy prawo wodne nie wskazano, i nie wynika to również z pozostałych przepisów tej ustawy, aby Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. miał uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnej bądź władczego działania, jako w sprawie indywidualnej, w przedmiocie problematyki poruszonej w zaskarżonym piśmie. Nie wynika również z przepisów ustawy Prawo wodne, aby pismo to mogło być potraktowane, jako akt lub wyraz czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ problematyka ochrony własności wód płynących i gruntów pod nimi zajętych, poruszona w zaskarżonym piśmie, należy do sfery prawa cywilnego, w której właściwy jest sąd cywilny, użytkowanie zaś wód płynących Skarbu Państwa regulowane jest, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w drodze umowy, a nie czynności administracyjnej. Brak jest także podstaw do uznania skargi za dopuszczalną na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w przekazaniu pisma skarżących z dnia 27 czerwca 2007 r. do właściwego organu w zakresie zobowiązania uprawnionych do ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją, konserwacją i remontami zbiornika wodnego oraz w zakresie utworzenia obrębu hodowlanego w ramach obwodu rybackiego, skoro z pisma skarżących z dnia 27 czerwca 2007 r. nie wynika domaganie się przez nich od adresata tego pisma władczego rozstrzygnięcia spraw w powyższym zakresie, dlatego zaskarżone pismo z dnia 23 października 2007 r. należy w tym względzie traktować jedynie jako informacje co do obowiązującego prawa. Dopuszczalność zaskarżenia bezczynności organu administracji do sądu administracyjnego zależna jest bowiem od uprzedniego domagania się przez skarżących od danego organu dokonania przez niego określonych czynności z zakresu administracji publicznej, i w przypadku pozostawania tego organu w bezczynności, złożenia zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia, jeżeli taki organ wyższego stopnia istnieje, którym w niniejszej sprawie jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 37 §1 kpa w zw. z art. 52 §1 i §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z art. 89 ust. 1 i art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne i art. 17 pkt 3 kpa). Nie wynika jednak z akt, aby skarżący złożyli takie zażalenie do organu nadrzędnego wobec Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.