III SAB/Kr 131/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 24 października 2013 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony I. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku skarżącego z dnia 24 października 2013 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala wniosek skarżącego A. C. o przyznanie mu sumy pieniężnej od Wojewody, IV. przyznaje ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokat J. W., wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K, kwotę 420,00 zł (słownie: czterysta dwadzieścia złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1216/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 91/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przy czym uchylonym wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 91/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt I stwierdził, że postępowanie administracyjne prowadzone było przewlekle i przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, a w pkt II oddalił skargę w pozostałym zakresie. Powyższe wyroki zostały poprzedzone następującymi okolicznościami: - W dniu 24 października 2013 r. A. C. złożył do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. - Pismem z dnia 28 października 2013 r. zawiadomiono wnioskodawcę o wszczęciu postępowania z powyższego wniosku. - Pismem z dnia 30 października 2013 r. wezwano A. C. oraz M. C. (żonę wnioskodawcy) na przesłuchanie w dniu 14 listopada 2013 r., które przeprowadzono. - W dniu 20 listopada 2013 r., w odpowiedzi na pismo z dnia 28 października 2013 r., organ otrzymał pismo od Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej informujące, że w stosunku do A. C. Straż Graniczna nie posiada informacji, iż wjazd i pobyt na terytorium RP stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym samym dniu do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło również pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 listopada 2013 r. informujące, że nie posiada informacji pozwalających uznać, że wjazd i pobyt A. C. stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. - W dniu 4 grudnia 2013 r. zwrócono się do Naczelnika Wydziału do Spraw Cudzoziemców [...] Oddziału Straży Granicznej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego mającego na celu pomoc w stwierdzeniu, czy związek małżeński A. C. i M. C. został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. - W dniu 10 grudnia 2013 r. miało miejsce kolejne przesłuchanie A. C., a w dniu 13 grudnia 2013 r. przesłuchano świadka w osobie A. T. (matki M. C.). - W dniu 20 grudnia 2013 r. do organu wpłynęło sprawozdanie z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez [...] Oddział Straży Granicznej, zaś 24 grudnia 2013 r. uzyskano notatkę służbową z przeprowadzonego przez [...] Oddział Straży Granicznej wywiadu środowiskowego. - Pismem z dnia 24 grudnia 2013 r. poinformowano skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono na dzień 24 lutego 2014 r. Pełnomocnik strony zapoznawał się z materiałem dowodowym w dniach 31 grudnia 2013 r. i 15 stycznia 2014 r. Decyzją z dnia 4 lutego 2014 r. nr [...] Wojewoda odmówił udzielenia A. C. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W dniu 24 lutego 2014 r. A. C. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Pismem z dnia 4 marca 2014 r. Wojewoda przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzją z dnia 14 maja 2014 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia 4 lutego 2014 r. Po rozpoznaniu skargi A. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1498/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że organ nie odniósł się w sposób prawidłowy w swojej decyzji do kwestii wskazanej w przepisie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego. Zdaniem Sądu, okoliczności związane z poznaniem się małżonków oraz samym zawarciem związku małżeńskiego nie zostały ocenione w konkluzji zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zauważył, iż stwierdzenie jednej z okoliczności wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7 zobowiązuje organ orzekający do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto tylko dla pozoru. Nie skutkuje to jednak automatycznie ustaleniem, że związek małżeński w tym jedynie celu został zawarty. Organ pominął też przy ocenie stanu faktycznego sprawy, czy wobec skarżącego zachodzą inne podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynikające z ustawy o cudzoziemcach. Organ nie może bowiem ograniczyć się jedynie do wybiórczej analizy sytuacji skarżącego, lecz powinien zbadać ją w kontekście wymogów, w tym wynikających z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy, a ponadto dokonać oceny, czy w przypadku cudzoziemca istnieją inne okoliczności przewidziane w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody z dnia 4 lutego 2014 r. zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które doprowadziły do naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, polegającego na przedwczesnym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bez uprzedniego należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd stwierdził zatem, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy istnieje konieczność ustalenia powtórnie stanu faktycznego sprawy z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. Odpis powyższego wyroku oraz akta sprawy Wojewoda otrzymał w dniu 29 stycznia 2015 r. - Pismem z dnia 5 lutego 2015 r. wezwano A. C. na przesłuchanie w dniu 17 marca 2015 r. i tego dnia przesłuchanie odbyło się. - Pismem z dnia 27 lutego 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono na dzień 28 kwietnia 2015 r. - Pismem z dnia 31 marca 2015 r. wezwano M. C. i A. C. na przesłuchanie w dniu 22 kwietnia 2015 r. W wyznaczonym terminie stawił się jedynie A. C. - W dniu 9 kwietnia 2015 r. (na wezwanie z dnia 19 marca 2015 r.) miało miejsce przesłuchanie R. T. (ojca M. C.), Z. T. (brata M. C.) oraz A. T. (matki M. C.). - Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Wojewoda zwrócił się do [...] Oddziału Straży Granicznej o ustalenie miejsca pobytu małżonki wnioskodawcy oraz przeprowadzenie wywiadu środowiskowego mającego na celu stwierdzenie, czy związek małżeński A. C. i M. C. został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. - Pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. wezwano A. C. oraz M. C. (pod groźbą kary) na przesłuchanie w dniu 27 maja 2015 r. - Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy – do dnia 28 czerwca 2015 r. - W dniu 30 kwietnia 2015 r. A. C. zapoznał się z aktami sprawy. - Pismem z dnia 6 maja 2015 r., powołując się na pismo Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r., Wojewoda wystąpił do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o udostępnienie informacji, które mogą mieć istotny wpływ na podjęcie decyzji w toczącym się postępowaniu. Pismem z tej samej daty wystąpiono o udzielenie wskazanych w nich informacji również do Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Komendanta Głównego Policji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. - Pismem z dnia 8 maja 2015 r. wystosowano zapytanie o udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. - W dniu 14 maja 2015 r. do organu wpłynęła informacja z Agencji Wywiadu o braku przeszkód do pozytywnego zaopiniowania wniosku. - W dniu 21 maja 2015 r. do organu wpłynęło sprawozdanie Placówki Straży Granicznej z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. - Z protokołu z dnia 27 maja 2015 r. wynika, że podjęto próbę przeprowadzenia oględzin lokalu zajmowanego przez A. C., na które wnioskodawca nie wyraził zgody. W dniu 27 maja 2015 r. przesłuchano M. C. i A. C. - Pismem z dnia 29 maja 2015 r. wezwano A. N. (najmującą mieszkanie przy ul. O w K) na przesłuchanie w dniu 17 czerwca 2015 r. - Pismem z dnia 29 maja 2015 r., powołując się również na wymienione wyżej pismo Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r., Wojewoda wystąpił do Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Bejrucie o udostępnienie informacji, które mogą mieć wpływ na podjęcie decyzji w toczącym się postępowaniu. - W dniu 29 maja 2015 r. wpłynęło pismo Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o braku informacji o zagrożeniu dla bezpieczeństwa państwa ze strony A. C. Tożsamych informacji udzieliły pozostałe organy: w dniu 3 czerwca 2015 r. - Służba Kontrwywiadu Wojskowego i w dniu 16 czerwca 2015 r. - Komendant Główny Policji. - W dniu 17 czerwca 2015 r. przesłuchano w charakterze świadka A. N., w dniu 18 czerwca 2015 r. przesłuchano A. C. - Pismem z dnia 26 czerwca 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy – do dnia 28 sierpnia 2015 r. - W dniu 2 lipca 2015 r. przesłuchano L. M. L. (właścicielkę mieszkania najmowanego przez A. N. i zajmowanego także przez A. C.). - Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] Wojewoda odmówił stronie przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula "zastrzeżone". - W dniu 28 lipca 2015 r. Wojewoda wysłał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie A. C. na postanowienie z dnia 15 lipca 2015 r. wraz z aktami sprawy. - Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. udzielono odpowiedzi na pismo A. C. z dnia 29 lipca 2015 r. o terminowości załatwienia sprawy. - Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy, który ustalono do dnia 28 października 2015 r. - Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie Wojewody z dnia 15 lipca 2015 r. - Pismem z dnia 28 października 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono do dnia 28 grudnia 2015 r. - Pismem z dnia 2 lutego 2016 r. A. C. wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców "wniosek o stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania na podstawie art. 37 k.p.a.". - W dniu 4 lutego 2016 r. do Wojewody wpłynęły akta administracyjne z Urzędu do Spraw Cudzoziemców. - Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do zgłoszenia się do organu w dniu 11 marca 2016 r. w celu zapoznania się z materiałem dowodowym. - Pismem z dnia 4 marca 2016 r. wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy – do dnia 4 maja 2016 r. - W dniu 10 marca 2016 r. do Wojewody wpłynęło pismo z Urzędu do Spraw Cudzoziemców o wypożyczenie akt administracyjnych w celu rozpoznania zażalenia A. C. na niezałatwienie sprawy w terminie. - W dniu 11 marca 2016 r. A. C. zapoznał się z aktami sprawy. Decyzją z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] Wojewoda odmówił A. C. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie zażaleniowe na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania z uwagi na zakończenie postępowania decyzją z dnia 21 marca 2016 r. Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. A. C. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie z jego wniosku z dnia 24 października 2013 r. ([...]) o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania, o stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od Wojewody sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie tym skarżący wniósł też o odebranie od organu I instancji wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył treść art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 35, art. 36 i art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego , a także art. 41 ust. 1-3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie miała miejsce bezczynność trwająca ok. 6 miesięcy, gdyż Wojewoda po wydaniu w dniu 15 lipca 2015 r. postanowienia w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli "zastrzeżone" nie podjął żadnych czynności i nie zakończył postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie wyznaczonym, tj. 28 października 2015 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, zarzut przewlekłości nie jest zasadny, gdyż postępowanie nie mogło zostać zakończone w terminie wyznaczonym, tj. 28 października 2015 r., z przyczyn obiektywnych i niezależnych od organu. Organ wskazał, że w związku z wniesieniem przez A. C. zażalenia na postanowienie Wojewody z dnia 15 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli "zastrzeżone", akta sprawy [...] zostały wraz zażaleniem przekazane do organu odwoławczego – Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Organ ten rozpatrzył zażalenie wydając w dniu 15 września 2015 r. postanowienie. Wbrew twierdzeniom skargi Wojewoda nie otrzymał powyższego postanowienia w dniu 15 września 2015 r., ale dopiero dnia 4 lutego 2016 r. wraz ze zwrotem akt sprawy z organu odwoławczego. Stanowiło to więc niezawinioną, niezależną od organu przeszkodę do zakończenia postępowania w terminie. Organ opisał przebieg dalszego postępowania w sprawie. W ocenie organu, podejmowane przez niego działania zmierzały do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, do czego organ został zobligowany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1498/14. Czynności te nie zmierzały do rażącego naruszenia prawa. Świadczy o tym nie tylko zbieranie koniecznych materiałów od różnych służb państwowych, ale także przeprowadzone przesłuchania strony, świadków oraz korespondencja i stałe informowanie skarżącego o podejmowanych w sprawie czynnościach. Wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 91/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt I stwierdził, że postępowanie administracyjne prowadzone było przewlekle i przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, a w pkt II oddalił skargę w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i stwierdził, że organ podejmował niektóre czynności z opóźnieniami i choć jednorazowo podejmował ich kilka, to nie uniknął braku należytej ich koncentracji. Ponadto, zdaniem Sądu, brak tej koncentracji wynikał z nienależytej analizy posiadanego już materiału i braku dostatecznie opracowanej koncepcji tego postępowania, w tym określenia zakresu materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia. Równocześnie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie przewlekłości organu nie można nadać charakteru rażącego, gdyż czynności, jakkolwiek nie zawsze trafne i niekiedy w zbyt dużych odstępach czasowych, były jednak podejmowane bez nadmiernej zwłoki, a przedłużenie postępowania poprzedzane było zawiadomieniami sporządzanymi na podstawie art. 36 § 1 kpa. Co więcej, czynności te nie mały charakteru pozornego. Sąd nie stwierdził również, aby w okresie wskazanym przez skarżącego w sprawie miała miejsce bezczynność. W dniu 28 lipca 2015 r. Wojewoda wysłał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie A. C. wraz z aktami sprawy. Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. udzielono odpowiedzi na pismo A. C. z dnia 29 lipca 2015 r. o terminowości załatwienia sprawy, natomiast pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy, który ustalono do dnia 28 października 2015 r. Wbrew twierdzeniem skarżącego, akta sprawy wróciły do Wojewody dopiero w dniu 4 lutego 2016 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. C. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1216/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia w żaden sposób nie odnosi się do tej części wyroku, która dotyczy oddalenia skargi w pozostałym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku prawdopodobnie odnosi się do zawartego w skardze żądania zasądzenia od organu określonej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Uzasadnienie nie konkretyzuje jednak, w jakiej części skarga została oddalona ani nie zawiera żadnych motywów takiego rozstrzygnięcia. NSA wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie nie przedstawił żadnego stanowiska odnośnie wniosku skarżącego o przyznanie od organu sumy pieniężnej, podkreślając, że umożliwienie Sądowi przyznania skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowi dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Środek ten ma szczególny charakter, ponieważ pełni nie tylko funkcję prewencyjno-represyjną, ale przede wszystkim funkcję kompensacyjną, chociaż przyznanie stronie sumy pieniężnej pozostaje bez wpływu na przysługujące jej od organu odszkodowanie. Suma pieniężna, której domaga się skarżący ma być pewnego rodzaju zadośćuczynieniem za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałego i przewlekłego sposobu rozpoznawania jej sprawy przez organ (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2230/17; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA podkreślił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej zasądzanej w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i jest zależne wyłącznie od uznania Sądu, a może być podjęte jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że skorzystanie z tej instytucji nie zostało ograniczone przez ustawodawcę wyłącznie do przypadków stwierdzenia kwalifikowanego naruszenia prawa. Oznacza to, że nawet stwierdzenie przez Sąd, że swoją bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania organ rażąco naruszył prawo, nie obliguje to Sądu do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że ustawodawca pozostawił Sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy, jak również zauważył, że wskazany przepis nie zawiera żadnych przesłanek, którymi miałby kierować się Sąd ustalając wysokość sumy pieniężnej, przy czym w przypadku art. 149 § 2 p.p.s.a., podobnie jak i w odniesieniu do grzywny wymierzanej organowi, jej wysokość należy miarkować w zależności od okoliczności sprawy - rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego, stopnia jej skomplikowania, stopnia zawinienia organu, długotrwałości postępowania itp. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie bez znaczenia pozostaje również aktywność strony, która powinna należycie uzasadnić wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, wykazując, że w związku z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania doznała krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Sąd ten zaznaczył także, że za każdym jednak razem, gdy skarżący żąda przyznania mu od organu określonej sumy pieniężnej, Sąd ma obowiązek rozstrzygnąć o zasadności tego żądania, a w motywach zawartych w uzasadnieniu wyroku wyjaśnić, czym kierował się orzekając w tym zakresie, tj. dlaczego uznał przyznanie tej sumy za zasadne bądź niezasadne i jeśli przyznał ją – dlaczego w takiej a nie innej wysokości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontrolowanym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 24 października 2013 r. doszło do takiego kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się ze stanowiskiem WSA w Krakowie, że w niniejszej sprawie przeciwko uznaniu, że organ rażąco naruszył prawo, przemawiają takie okoliczności, jak: brak nadmiernej zwłoki w podejmowaniu kolejnych działań, zawiadamianie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie (na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.) i fakt, że czynności nie miały charakteru pozornego. Nie odmawiając słuszności tym ustaleniom Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że Sąd I instancji nie dokonał oceny całokształtu okoliczności sprawy, pozwalającej na rzetelną ocenę kwalifikowanej postaci naruszenia prawa. Sąd ten bowiem skupił się jedynie na okolicznościach przemawiających na korzyść organu, tj. przeciwko stwierdzeniu rażącego naruszenia prawa, pomijając szereg innych kwestii, trafnie podniesionych w skardze kasacyjnej, które uzasadniają odmienną ocenę tego zagadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem WSA w Krakowie, że stwierdzona przewlekłość postępowania wynikała przede wszystkim z nienależytej analizy posiadanego już materiału dowodowego i braku dostatecznie opracowanej koncepcji postępowania, w tym określenia zakresu koniecznego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Oceniając w tym kontekście całokształt działań organu Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że to nie pojedyncze czynności, ale ich zasadnicza większość podejmowana była z nieuzasadnioną zwłoką lub w znacznych odstępach czasu. Biorąc pod uwagę wielość tych opóźnień można wręcz stwierdzić, że było to działanie nagminne. Organ wielokrotnie bowiem, bez racjonalnego uzasadnienia, podejmował czynności w terminach dłuższych niż było to niezbędne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przykładowo na zlecenie [...] Oddziałowi Straży Granicznej ustalenia miejsca pobytu skarżącego i jego żony oraz przeprowadzenia wywiadu środowiskowego dopiero w dniu 4 grudnia 2013 r., tj. sześć tygodni po wszczęciu postępowania (24 października 2013 r.) i trzy tygodnie po przesłuchaniu A. C. i M. C. (14 listopada 2013 r.). Dalej, po otrzymaniu 10 kwietnia 2015 r. pisma Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z tego samego dnia, nawiązując do tego pisma zwrócił się do innych właściwych służb i organów o udzielenie informacji o wnioskodawcy, ale nie uczynił tego niezwłocznie, lecz dopiero w dniach 6 maja 2015 r. i 29 maja 2015 r. Podobnie nie znajduje uzasadnienia wystąpienie z zapytaniem o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego dopiero 8 maja 2015 r. W sprawie nader częste było również wyznaczanie odległych dat poszczególnych czynności: wezwanie wnioskodawcy pismem z dnia 5 lutego 2015 r. na przesłuchanie, które odbyć miało się dopiero 17 marca 2015 r., wezwanie wnioskodawcy i jego żony pismami z dnia 22 kwietnia 2015 r. na przesłuchanie, które miało odbyć się dopiero 27 maja 2015 r., wezwanie wnioskodawcy pismem z dnia 19 lutego 2016 r. do zapoznania się z materiałem dowodowym na dzień 11 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wiele czynności powinno być podjętych przez organ na znacznie wcześniejszym etapie postępowania – dotyczy to przede wszystkim przesłuchania rodziców i brata M. C., a także przesłuchania A. N. i L. L., co nastąpiło odpowiednio w dniach 9 kwietnia 2015 r., 17 czerwca 2015 r. i 2 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że organ aż wielokrotnie przesłuchiwał (lub usiłował przesłuchać) wnioskodawcę i jego żonę: 14 listopada 2013 r., 17 marca 2015 r., 22 kwietnia 2015 r., 27 maja 2015 r. W opinii tego Sądu, niepotrzebne mnożenie tych czynności procesowych wynikało z winy organu, który nie miał opracowanej czytelnej koncepcji prowadzenia postępowania i ustalenia okoliczności kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że w końcowym etapie postępowania plan czynności podejmowanych w tej sprawie przez organ był ściśle powiązany z przebiegiem równolegle toczących się przed Wojewodą postępowań z kolejnych wniosków A. C. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy złożonych przez wnioskodawcę 22 maja 2014 r. i 25 listopada 2014 r. bez oczekiwania na ostateczne rozpoznanie sprawy z wniosku z dnia 24 października 2013 r. Po zwrocie akt sprawy z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (z wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1498/14), jak również po dołączeniu kopii decyzji kasatoryjnych Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 9 lutego 2015 r. i z dnia 19 marca 2015 r. wydanych w sprawach dotyczących dwóch kolejnych wniosków strony, Wojewoda wyraźnie dążył do skoordynowania tych trzech prowadzonych jednocześnie postępowań, dokonując jednej czynności do trzech spraw (np. zlecenie Straży Granicznej przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z dnia 10 kwietnia 2015 r., wezwania wnioskodawcy i świadków na przesłuchania na dzień: 22 kwietnia 2015 r., 27 maja 2015 r. i 17 czerwca 2015 r.). Powyższe nie może jednak skutkować przyjęciem – w oderwaniu od wyżej opisanych okoliczności, że stwierdzona przewlekłość postępowania nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na korzyść organu nie może przemawiać również fakt, że w pełni uzasadnione było niepodejmowanie czynności zmierzających do wydania decyzji w okresie od wydania postanowienia z dnia 15 lipca 2015 r. o odmowie przeglądania przez wnioskodawcę akt sprawy zawierających informacje niejawne, którym nadana została klauzula "zastrzeżone", do momentu zwrotu akt sprawy z postanowieniem organu odwoławczego z dnia 15 września 2015 r. Niewątpliwie bowiem przed ostatecznym rozstrzygnięciem kwestii będącej przedmiotem tego postanowienia Wojewoda nie mógł w sposób prawidłowy zapewnić stronie - przed wydaniem decyzji – realizacji uprawnień procesowych określonych w art. 10 § 1 k.p.a. Wprawdzie zwrot akt sprawy z organu drugiej instancji nastąpił dopiero po 5 miesiącach od wydania przez ten organ postanowienia, to jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że zaniechanie próby odzyskania akt przez Wojewodę świadczyło o braku zamiaru zakończenia sprawy przez ten organ w rozsądnym terminie. Po pierwsze: z akt sprawy nie wynika, jakie były przyczyny tak znacznego opóźnienia w zwrocie akt do organu pierwszej instancji, a po wtóre (co Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził z urzędu): analogiczne postanowienia o odmowie przeglądania akt sprawy wydano w dwóch pozostałych sprawach skarżącego dotyczących jego wniosków z 22 maja 2014 r. i 25 listopada 2014 r., a rozstrzygnięcie organu odwoławczego w jednej z tych spraw (z wniosku z dnia 25 listopada 2014 r.) poddano kontroli sądowej. Okoliczność ta mogła mieć zatem wpływ na działania organu odwoławczego związane z dysponowaniem aktami niniejszej sprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nakazał, aby ponownie rozpoznając sprawę: - WSA w Krakowie dokonał kontroli postępowania Wojewody w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 24 października 2013 r. pod kątem jego przewlekłości, mając na uwadze okoliczności wskazane przez NSA odnoszące się do kwalifikowanego naruszenia prawa; - Sąd I instancji powinien także rozstrzygnąć w zakresie zawartego w skardze wniosku o zasądzenie od organu określonej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a motywy tego orzeczenia przedstawić w uzasadnieniu wyroku. Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismami z dnia 7 listopada 2018 r. zwrócił się o podanie w ciągu 14-tu dni: - do pełnomocnika Wojewody, czy w związku z treścią pisma Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r. nr [...] wskazującą, że pobyt skarżącego na terytorium RP może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego podjęto odrębne postępowanie mające wyjaśnić te kwestię i ewentualnie spowodować opuszczenie przez cudzoziemca terytorium RP oraz - do pełnomocnika skarżącego o wskazanie kwoty, jakiej skarżący żąda od organu na podstawie art. 149 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. wraz z uzasadnieniem wysokości kwoty, w szczególności wskazanie dolegliwości i niedogodności, jakich doznał skarżący na skutek opieszałego i przewlekłego sposobu rozpoznania sprawy przez organ oraz wykazanie krzywdy, jakiej doznał w związku z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania, którą należałoby zrekompensować. Powyższe wezwania doręczono: - pełnomocnikowi Wojewody w dniu 9 listopada 2018 r., - pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 listopada 2018 r. W zakreślonych terminach pełnomocnicy stron nie złożyli wyjaśnień. Co prawda, w zakreślonym terminie pełnomocnik Wojewody złożył w dniu 22 listopada 2018 r. pismo, które jednak na mocy art. 66 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. - wobec braku oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą – uległo zwrotowi. Z kolei pełnomocnik skarżącego po upływie zakreślonego terminu złożył w dniu 14 grudnia 2018 r. wniosek o "przedłużenie" do dnia 27 grudnia 2018 r. terminu do udzielenia odpowiedzi, podając, że "z uwagi na problemy zdrowotne skarżący nie był w stanie dotrzeć na umówione spotkanie". Wniosek ten również nie zawierał oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą. Także do dnia 27 grudnia 2018 r. nie wpłynęło wyjaśnienie pełnomocnika skarżącego, pomijając już okoliczność, że wobec upływu zakreślonego terminu nie mógłby on zostać "przedłużony". Sąd poza rozprawą - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - dopuścił dowód z akt III SAB/132/18 i III SAB/Kr 133/18 na okoliczność przebiegu postępowania w tych sprawach, w szczególności z dokumentu Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r. nr [...] (k. 200 t. I akt administracyjnych do sprawy III SAB/Kr 132/18). Sąd stwierdza z urzędu, że z informacji odnośnie obywatela Libanu A. C. ur. [...] 1986 r., zamieszkałego K, ul. O zawartej w piśmie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r. nr [...] wynika, iż "w wyniku podjętych w zakresie kompetencji Straży Granicznej ustaleń uzyskano dane świadczące o tym, że wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w p.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; (...) 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi i ponownej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest przewlekłość Wojewody w rozpatrzeniu wniosku z dnia 24 października 2013 r. A. C. - obywatela Libanu - o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a.: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Mając na względzie powyższe i wskazany wyżej - ustalony w części opisowej stan faktyczny sprawy - Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że jest niewątpliwym, iż Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku skarżącego A. C. z dnia 24 października 2013 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Uzasadnienie takiego stwierdzenia dokonane w uzasadnieniu uchylonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 91/16 zostało w pełni zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny i jest tożsame ze stanowiskiem obecnego składu orzekającego. W szczególności należy podkreślić, że organ podejmował czynności z wyraźnym opóźnieniem i choć jednorazowo podejmował ich kilka, to nie uniknął braku należytej ich koncentracji, a z kolei brak koncentracji wynikał z nienależytej analizy posiadanego już materiału i braku dostatecznie opracowanej koncepcji postępowania, w tym określenia zakresu koniecznego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Z powyższego względu Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł - jak w pkt I wyroku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w tym zakresie podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności należy stwierdzić, że to nie pojedyncze czynności, ale ich zasadnicza większość podejmowana była z nieuzasadnioną zwłoką lub w znacznych odstępach czasu. Biorąc pod uwagę wielość tych opóźnień należy stwierdzić, że było to działanie nagminne. Organ wielokrotnie bowiem, bez racjonalnego uzasadnienia, podejmował czynności w terminach dłuższych niż było to niezbędne. W ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać np. na zlecenie przez organ [...] Oddziałowi Straży Granicznej ustalenia miejsca pobytu skarżącego i jego żony oraz przeprowadzenia wywiadu środowiskowego dopiero w dniu 4 grudnia 2013 r., tj. sześć tygodni po wszczęciu postępowania i trzy tygodnie po przesłuchaniu A. C. i M. C. Dalej, po otrzymaniu 10 kwietnia 2015 r. pisma Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, nawiązując do tego pisma, organ zwrócił się do innych właściwych służb i organów o udzielenie informacji o wnioskodawcy, ale nie uczynił tego niezwłocznie, lecz dopiero 6 maja 2015 r. i 29 maja 2015 r. Podobnie nie znajduje uzasadnienia wystąpienie z zapytaniem o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego dopiero 8 maja 2015 r. Organ bardzo często wyznaczał odległe daty poszczególnych czynności: wezwanie wnioskodawcy pismem z dnia 5 lutego 2015 r. na przesłuchanie, które odbyć miało się 17 marca 2015 r.; wezwanie wnioskodawcy i jego żony pismami z dnia 22 kwietnia 2015 r. na przesłuchanie, które miało odbyć się 27 maja 2015 r.; wezwanie wnioskodawcy pismem z dnia 19 lutego 2016 r. do zapoznania się z materiałem dowodowym na dzień 11 marca 2016 r. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy też stwierdzić, że wiele czynności powinno być podjętych przez organ na znacznie wcześniejszym etapie postępowania – dotyczy to przede wszystkim przesłuchania rodziców i brata M. C., a także przesłuchania A. N. i L. L., co nastąpiło dopiero - odpowiednio: 9 kwietnia 2015 r., 17 czerwca 2015 r. i 2 lipca 2015 r. Nadto organ aż kilkukrotnie przesłuchiwał (lub usiłował przesłuchać) wnioskodawcę i jego żonę: 14 listopada 2013 r., 17 marca 2015 r., 22 kwietnia 2015 r., 27 maja 2015 r. Należy stwierdzić, że niepotrzebne mnożenie tych czynności procesowych wynikało z winy organu, który nie miał opracowanej czytelnej koncepcji prowadzenia postępowania i ustalenia okoliczności kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. To wszystko świadczy o tym, że w sprawie doszło nie tylko do przewlekłego prowadzenia postępowania, ale do tzw. kwalifikowanego przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż przewlekłe prowadzenie postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem przepisów, w szczególności przepisów art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a. Z tego względu Sąd orzekł, w oparciu o art. art. 149 § 1a p.p.s.a. - jak w pkt II wyroku. Rozpoznając wniosek A. C. o przyznanie mu od Wojewody sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd uznał żądanie skarżącego za nieuzasadnione. W szczególności należy podkreślić, że pomimo wezwania Sądu skarżący nie wskazał i nie uzasadnił konkretnej kwoty, o zasądzenie której od organu wniósł. Nie wskazał też jakichkolwiek dolegliwości i niedogodności, jakich miał doznać na skutek opieszałego i przewlekłego sposobu rozpoznania sprawy przez organ ani nie wskazał krzywdy, jakiej miał doznać w związku z przewlekłością postępowania, którą należałoby zrekompensować. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełnym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące na to, że nie bez znaczenia dla zasądzenia sumy pieniężnej jest aktywność samego skarżącego w zakresie wykazania doznanych krzywd i dolegliwości związanych z przewlekłym prowadzeniem postepowania. Brak aktywności skarżącego w tym zakresie powoduje uznanie, że żądanie skarżącego w zakresie przyznania mu sumy pieniężnej jest nieuzasadnione. Niezależnie od powyższego Sąd orzekający zwraca uwagę na to, że postawa samego skarżącego nie ułatwiała organowi prowadzenia postępowania w sposób prawidłowy. Jego postawa, niejasne i mało wiarygodne wyjaśnienia co do źródeł utrzymania, jego mało wiarygodne wyjaśnienia co do celu pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zwłaszcza w kontekście zeznań rodziny M. C., budziła poważne wątpliwości organu, prowadząc do koncentrowania się organu na wyjaśnieniu merytorycznej strony złożonego wniosku i w konsekwencji odmów udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Sąd zauważa, że pomimo twierdzeń skarżącego, że jego wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony miał na celu prowadzenie życia rodzinnego ze starszą o 12 lat od niego, poznaną przez internet M. C., z którą w tajemnicy zawarł związek małżeński na Cyprze, to jednak skarżący zamieszkiwał z inną, młodą kobietą – cudzoziemką A. N. w mieszkaniu przy ul. O w K. Należy zauważyć, że wątpliwości organu nie były bezpodstawne, albowiem z informacji zawartej w piśmie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r. nr [...] wynika, iż "w wyniku podjętych w zakresie kompetencji Straży Granicznej ustaleń uzyskano dane świadczące o tym, że wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego". Z uwagi na zawarte w notatce stwierdzenie "może stanowić", a nie jednoznaczne "stanowi" lub "nie stanowi" organ czynił starania mające na celu szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii. Sąd zauważa także, że z protokołu z dnia 27 maja 2015 r. wynika, że organ podjął próbę przeprowadzenia oględzin lokalu zajmowanego przez A. C. przy ul. O w K, jednak skarżący nie wyraził zgody na te oględziny, co z kolei stanowi samodzielną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że okoliczności sprawy nie wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy, a nawet – zdaniem Sądu – zasądzenie takiego zadośćuczynienia byłoby sprzeczne z szeroko pojętym interesem społecznym, w szczególności z oczekiwaniem przez społeczeństwo od organów administracji działania mającego na celu zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom. A zatem, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł - jak w pkt III wyroku. Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na mocy art. 250 § 1 p.p.s.a. – jak w pkt IV wyroku.